Γράφει ο Νικόλας Κανελλόπουλος
«Γιατί να συμβεί αυτό σε έναν άνθρωπο σαν τον Davide, γιατί;», ρωτούν τα παιδιά του φυτωρίου τον Don Massimiliano Gabbricci, εφημέριο της Φιορεντίνα και της Εθνικής Ομάδας της Ιταλίας, απάντηση όμως δεν παίρνουν. Υπάρχει άραγε κι αν ναι, ποια είναι; Σίγουρα πάντως αυτοί ξέρουν, και μέσω αυτών εμείς, τι υπήρξε εκείνος γι’ αυτούς. «Ήταν και είναι σημείο αναφοράς. Ένας όμορφος άνθρωπος και ένας πυλώνας πάνω στον οποίο έχτιζες μία ομάδα. Ένας άνθρωπος με αξίες που τον κάνουν ξεχωριστό στην απλότητά του. Ήταν φυσικό να του αποτιμήσουμε φόρο τιμής. Το να λέμε ότι είναι πάντα μαζί μας δεν είναι κλισέ. Στο ντουλάπι, στο καμαρίνι η φανέλα του θα είναι πάντα στην θέση της, είναι η παρουσία και η απουσία του.»
Τα διαπιστευτήρια του προπονητή, Στέφανο Πιόλι, αιτιολόγηση για τον αντίκτυπο που αφήνει η ανάμνησή του. Αποδεικτικό του αντίκτυπου, ανθρώπινου πρώτα απ' όλα, το «DA13», που κοσμεί το χέρι του allenatore, όπως φυσικά και την κερκίδα του «Αρτέμιο Φράνκι» την ημέρα του αποχαιρετισμού μια εβδομάδα μετά θάνατον εναντίον της Μπενεβέντο, στις 11 Μαρτίου 2018. Ενός λεπτού σιγή στο 13ο λεπτό, απόσυρση του αριθμού και μετονομασία του αθλητικού κέντρου, οι φόροι τιμής στον αρχηγό, που ήθελε να γίνει σαν τον Αλεσάντρο Νέστα, μένει στην καρδιά όμως ως ο Ντάβιντε της ομάδας και της πόλης. Της Φιορεντίνα και της Φλωρεντίας. Αυτά πάνε ζευγαρωτά, ιδίως στην περίπτωσή του.
Stefano Pioli, the @acffiorentina manager, getting a "DA13" tattoo in memory of Davide Astori ?
— OneFootball HQ (@OneFootballHQ) April 13, 2018
(? IG/Frankietattooart) pic.twitter.com/73EfbHyXof
Εντός των τριών εβδομάδων, τρεις ημερομηνίες, ισάριθμοι αγώνες. Πρώτα, ο τελευταίος που έδωσε ποτέ, δεύτερον, αυτός στον οποίο θα αγωνιζόταν, μα χάθηκε ξαφνικά, και τρίτον η αφετηρία τους, δίχως πια εκείνον φυσικά, μα νοητά πάντα μαζί τους. Όπως ήρεμα ενσωματώθηκε κάποτε, άλλο τόσο ειρηνικά έφυγε, ωστόσο δύο παράγοντες διαφοροποιούν τη συσχέτιση: το διάστημα που μεσολάβησε από το φευγιό του και ο τρόπος. Καταφθάνει στη Φλωρεντία αρχές Αυγούστου 2015 ως ένας (ικανός) φέρελπις αριστεροπόδαρος κεντρικός αμυντικός και ως δανεικός από την Κάλιαρι, έχοντας ήδη «τικάρει» στην καριέρα του αυτό το καθεστώς ιδιοκτησίας το προηγούμενο μόλις καλοκαίρι με προορισμό τη Ρώμη. Τα στατιστικά και η παρουσία του επιβεβαιώνουν τις περγαμηνές, η «γεμάτη» σεζόν των 30 εμφανίσεων σ’ όλες τις διοργανώσεις δεν περνά απαρατήρητη, παραδόξως όμως επιστρέφει απ' όπου ήρθε για να φύγει ξανά, απομακρυνόμενος από την «ερυθρόλευκη» αμυντική τριανδρία της εποχής, Βασίλη Τόροσίδη, Κώστα Μανωλά και Χοσέ Χολέμπας. 
Από τη Σαρδηνία και την Κάλιαρι στη Φλωρεντία, λοιπόν. Στην «Ιθάκη» του, ποδοσφαιρική και μη. Ανδρώθηκε στην πρώτη (179 εμφανίσεις, τρία γκολ και πέντε ασίστ σε 15.547'), «άνθισε» στη δεύτερη (109 αγώνες, ισάριθμα γκολ και ασίστ σε κάτι λιγότερο από 6.000' συγκριτικά με την πρώτη ομάδα του). Δεν εκτιμήθηκε απλώς, «ρίζωσε» απ’ όλες τις απόψεις εκεί και ό,τι έδωσε σε στήριξη κι αγάπη το επέστρεψε και εκτός των τεσσάρων γραμμών – όλα με αφετηρία το επαγγελματικό σε μια σχέση που ήταν τελικά ξεχωριστή. Κι αυτή η διαφορετικότητά της ορίζεται δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό και από την ολοκλήρωσή της. Ή πρόκειται μήπως για τη νέα σελίδα της συνέχειά της;
Επιστροφή στις ημερομηνίες των αγώνων. Έτος 2018, «κουτσοφλέβαρος», όπως και φέτος, στην 25η μέρα του. Ο αρχηγός Ντάβιντε Αστόρι αγωνίζεται για τελευταία φορά με τα «βιόλα» χρώματα σ’ όλο το (νικηφόρο με 1-0) ματς με την Κίεβο Βερόνα και έξι μέρες μετά – πριν τη δεύτερη ημερομηνία της ιστορίας – βρίσκεται στο Ούντινε για τον αγώνα με την τοπική Ουντινέζε. Η αργοπορία στο πρωϊνό ανήμερα (04/03) του ματς δημιουργεί απορίες, η είδηση προκαλεί σοκ: ο capitano βρέθηκε στο κρεβάτι του νεκρός, εξ αιτίας αρρυθμίας, από τον τεχνικό διευθυντή, Αλμπέρτο Μαραγκόν, με τη διάγνωση να διατηρεί μακροχρόνια νομική διάσταση στην υπόθεση, με τον γιατρό Τζιόρτζιο Γκαλάντι να καταδικάζεται τελικά μόλις πέρυσι σ’ ένα χρόνο φυλάκιση από δικαστήριο της πόλης και την υποχρέωση να καταβάλλει ένα εκατομμύριο ευρώ στην οικογένειά του. «[…] Όταν μπήκα στο δωμάτιο, τον είδα. Είχε μία γαλήνια έκφραση. Δυστυχώς δεν ήταν αστείο. "Πέθανε” μου είπαν, αλλά ήταν σα να μην τους άκουγα.», είπε ο 40χρονος τότε team manager και πατέρας δύο παιδιών.
Αυτή η γαλήνια έκφραση είναι ό,τι λείπει από την ομάδα και την πόλη σχεδόν 10 χρόνια πια. Η καρδιά αγαπά, ενίοτε δε ρωτά όμως και σταματά. Εύλογα επακόλουθα η λύπη και το «γιατί». Αποτύπωμα και αγωνιστικό σαφώς, από τα ιδιαίτερα καλούπια παικτών όμως στα οποία η προσωπικότητα ξεπερνά τον αγώνα, επιβεβαιώνεται εκτός αυτού και τα μετατρέπει (ή συμπληρώνει επίσης) σε πρότυπο ανθρώπου. Η «σουρεαλιστική ατμόσφαιρα», κατά την αναπόληση ενός νεαρού σερβιτόρου σε μπαρ της περιοχής Piazza Santa Croce κι ο αριθμητικός μυστικισμός με τον Vitor Hugo, τον πρώτο παίκτη που έβαλε την μπάλα στα δίχτυα μετά τον θάνατό του και είχε το νούμερό του αρχηγού αντεστραμμένο (31 εκείνος, 13 ο Davide), συνηγορούν στον μύθο του αρχηγού, που μια ολόκληρη κυριολεκτικά πόλη αποχαιρέτησε στις 11 Μαρτίου 2018 – την τρίτη και τελική ημερομηνία της χρονικής μας ακολουθίας.
Αν η απώλεια είναι «μία τεράστια αδικία, ένα θανάσιμο ατύχημα, μία ντροπή […]», όπως δηλώνει απερίφραστα ο αδυσώπητος μητρικός πόνος ή μια απάντηση αδύνατη για τον (όποιο) «Donma» στους πιτσιρικάδες της ακαδημίας, άλλο τόσο μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα διδακτικό τέλος, με τις δύο σημασίες του όρου, αυτές της ολοκλήρωσης και του σκοπού, αφενός γιατί η ζωή τελειώνει, αφετέρου διότι για να συμβεί αυτό, το έργο της θα επιτελέστηκε – και εδώ ίσως να είναι οι λόγοι που δεν γνωρίζουμε, γι’ αυτό και δυσκολευόμαστε (και αρνούμαστε κατά βάση ανθρώπινα) να αποδεχθούμε. Ίσως αυτό να συμβολίζει η γαλήνη στο πρόσωπό του και να είναι μια απάντηση στο «γιατί» (και) της συζύγου Φραντσέσκα Φιορετί και της κορούλας τους. Παρά τη λογικά ανθρώπινη θλίψη που προκαλεί, αυτός ο γαλήνιος τρόπος θανάτου ίσως αξίζει και μια ερμηνεία ξεχωριστή. Όπως ακριβώς ήταν ο Ντάβιντε για μια ολόκληρη πόλη...
