Γράφει ο Νικόλας Κανελλόπουλος
Όνειρο τρελό και δικαίωση. Διαχρονικό… manifestation από τη μία, process από την άλλη. Το θρυλικό πυροτέχνημα μιας βραδιάς και η εμπιστοσύνη στη «διαδικασία», αυτή που ως ορισμό της έχει τα δύο άκρα του συναισθήματος και του αποτελέσματος για να γίνει η ματαίωση και η πίκρα μάθημα και κίνητρο για το επόμενο, νέο καλύτερο. «Κοσμογονία και τομή» γράφαμε πέρυσι ακριβώς μια τέτοια μέρα σα σήμερα, τα ίδια επαναλαμβάνουμε φέτος – αυτό άλλωστε είναι το νόημα μιας επετείου: να θυμάσαι ό,τι έζησες, αναγνωρίζοντας πως από τότε είσαι διαφορετικός, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, γιατί έζησες κάτι ξεχωριστό, μοναδικό. Το θυμάσαι γιατί συνέβη στην εποχή σου, το «έζησες» πόσο μάλλον γιατί ενδεχομένως ήσουν εκεί. Μάρτυρας ιστορίας, έτσι ή αλλιώς∙ του γεγονότος και των πρωταγωνιστών της. Δύο χρόνια και πέντε μέρες, λοιπόν. Μόνο που αισίως, υπάρχει και μια προσθήκη. 
Το διάστημα αυτό δεν είναι «ένα», δεν αναφέρεται δηλαδή σε μια επετειακή ημερομηνία, η ιστορική σημασία της οποίας ισοδυναμεί με την πρώτη όλων, την ιδρυτική, της γέννησης – διότι με την καταγραφή της στα βιβλία το status αλλάζει και δεν είναι ποτέ ξανά ίδιο. Υπάρχει μια μικρή διάκριση σε δύο τμήματα αφενός, και μια διευκρίνιση στα «κατορθώματα» αφετέρου. Χωρίζεται, επομένως, σε δύο μέρη, αντίστοιχα κάθε ένα στο χρονικό διάστημα που αντιπροσωπεύει. Πρώτα η διετία δηλαδή, μετά το… πενθήμερο. Χώρια στο ημερολόγιο, διαφορετικά ως προς τη φύση τους, κοινά σαφώς, ωστόσο, ως προς τον αντίκτυπο και την κληρονομιά τους. Κάλλιστα, σκέφτεσαι πως είναι αυτούσιο, βλέποντάς το μαζί, η διατύπωση όμως την ίδια στιγμή διακρίνει και ενοποιεί τη συμβολή και την ουσία τους στο «είναι» του club. 
Ας δώσουμε – επιτέλους – στοιχεία, λοιπόν: η 29η Μαϊου 2024 δε χρειάζεται συστάσεις – το ίδιο σαφές γι΄ αυτό τον λόγο είναι πως της αξίζει η ες αεί αναπόληση, στην ίδια ίσως βαρύτητα εορτασμού και περηφάνιας με την ιδρυτική 10η Μαρτίου 1925∙ το legacy «χτύπησε κόκκινο» στη Νέα Φιλαδέλφεια και το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο υψωμένο στον αθηναϊκό ουρανό εν μέσω αποθέωσης και ιστορικής έκτασης θα αποτελεί πάντα το τρελό όνειρο του συνθήματος σε μια θερινή νύχτα, που άλλαξε διά παντός τον σύλλογο – το «φιλμ» της σεζόν τότε και η αντίφαση προσδοκιών και εξέλιξης εδραιώνουν έτι περισσότερο τη… χρυσόσκονη στο παραμύθι μιας πορείας, από αυτές που καταργούν τα εδραιωμένα και τη στερεοτυπική λογική, δημιουργώντας εκ νέου δεδομένα: γίνεται μοναδικό το ταξίδι, όχι μόνο εκ του αποτελέσματος, αλλά επειδή το… βλέπεις να έρχεται και δοκιμάζεσαι πρωτόγνωρα ταυτόχρονα για να το κατακτήσεις.
Ό,τι ακριβώς δηλαδή συνέβη και προ πέντε ημερών σ’ ένα άλλο αθηναϊκό γήπεδο. Άλλα όλα εδώ, ίδια συνθήκη όμως πορείας με δύο εν προκειμένω διαφορές: πρώτον, την αίσθηση της δικαίωσης, δεύτερον τη φύση και παρουσία της ομάδας στη διοργάνωση. Στο τιμημένο του Conference ο Ολυμπιακός σαφώς και δικαιούταν την κατάκτηση, ανταποκρινόμενος στις δοκιμασίες, δεν υπάρχει όμως σε καμία περίπτωση το αντίστοιχο ευρωπαϊκό παρελθόν, που έχει το μπασκετικό τμήμα στη EuroLeague – στο ένα η ομάδα πρωταγωνίστησε δίκαια μεν, αλλά συγκυριακά, και «γέννησε» τις μελλοντικές της συνθήκες για να βρίσκεται στο προσκήνιο, ενώ στο άλλο ο οργανισμός θεωρείται εκ των καλύτερων στην μπασκετική Ευρώπη (και εκ του αποτελέσματος ο κορυφαίος αισίω φέτος), όχι μόνο λόγω της πρόσφατης πενταετούς του παρουσίας σε Final Four, αλλά γενικότερα στην ιστορία της διοργάνωση εκ των φαβορί μαζί με τον «αιώνιο» αντίπαλο.
Η δεδομένη ιστορική συμβολή τους, η χρονική τους εγγύτητα και η διαφορετικού τύπου δικαίωση που προκαλούν είναι τα κοινά τους γνωρίσματα με την επιπρόσθετη «χρυσόσκονη» του παραμυθιού και της θύμησής τους να έχει ως… φαντεζί συνθήκη την κατάκτηση δύο ευρωπαϊκών τροπαίων στις έδρες δύο διαχρονικών και ισχυρών ανταγωνιστών, ΑΕΚ και Παναθηναϊκού. Αισίως το νέο «αστέρι», μπορεί να μην έχει την πρωτόγνωρη διάσταση του ποδοσφαιρικού, η δικαίωση όμως στο καρμικό trust the process αλλάζει εξ ίσου σε σημασία ηθική το status (ενισχυοντάς το περισσότερο, γιατί ακριβώς η ομάδα βρέθηκε ξανά στη θέση αυτή) απέκτησε ως λάβαρο τη θέση που του αξίζει στην οροφή του ΣΕΦ και στην καρδιά του κάθε ενός Ολυμπιακού (φιλάθλου και παίκτη), «μιμούμενο» το πρώτο που… έδειξε τον δρόμο συγκυριακά, αποτελεί το ποδοσφαιρικό… αστέρι του Βορρά για να μεγαλώσει κι άλλο ο σύλλογος και κοσμεί τον δαφνωστεφανομένο ως η πρώτη «κορώνα» του εμβλήματος.
Στην διαδρομή για τα επόμενα 100 του χρόνια ο θρύλος μπορεί να γιγαντώσει κι άλλο, γαλουχώντας γενιές και γενιές Ελλήνων φιλάθλων – όχι μόνο Ολυμπιακών. Με νέες διαφορετικές… ίδιες ιστορικές τομές. Να μετατραπεί σε μύθο…
