Γράφει ο Νικόλας Κανελλόπουλος
«Αυτό είναι το τρίπτυχο που θα τον ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Το κερδισμένο πέναλτι με την Αυστραλία, το ουρλιαχτό με τη Γερμανία και το νικητήριο πέναλτι στον τελικό.» Στιγμές χαρακτηριστικές η κάθε μία, μάλλον να καταλάβατε πού αναφερόμαστε – πιστεύουμε πως ναι. Πάλι αναπόληση, ξανά επέτειος. Ανά τετραετία για ένα μήνα, το παρελθόν φροντίζει για τις (μουντιαλικές) επετείους του μέλλοντος, ώστε να ζει ξανά κάθε φορά το παιδί μέσα μας, να θυμάται και να συνειδητοποιεί πως ήταν μάρτυρας της Ιστορίας. Εξακολουθεί φυσικά να είναι. Αν εμείς αισθανόμαστε έτσι, ποιες να είναι οι σκέψεις όσων «ήταν εκεί»; Ιδιαίτερο να παρακολουθείς εν τη γενέσει της την Ιστορία να δημιουργείται, ξεχωριστό πραγματικά να είσαι εσύ ο εκλεκτός της… γραφιάς, ο πρωταγωνιστής της. Στιγμές, άλλωστε και φυσικά, μάς μένουν, πρέπει να τις τιμούμε (και) στην εξιστόρησή τους...
Πώς, λοιπόν, θα αισθάνεται – κυρίως – κάθε 9η Ιουλίου ο Φάμπιο Γκρόσο; Φέτος ιδίως, γιατί η επέτειος… στρογγυλοποιείται αφενός και διότι η συγκυρία δεν ευνοεί τη σύγκριση, πόσο μάλλον την ιστορική συνέχεια της κραταιάς Ιταλίας του Μαρτσέλο Λίπι. Ιεροσυλία, ούτε λόγος για κάτι τέτοιο. Δυστυχώς, μάλιστα, πρόκειται για το απόλυτο… αντίπαλο δέος. Μια «ξεθωριασμένη» squadra, χαμένη στην ιστορία και στον εαυτό της, που παλεύει με τις μνήμες από το χρονοντούλαπο για να… προκριθεί πια σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου κι όχι να το κατακτήσει. Η κηλίδα της μόνιμο βαρύδι σε φανέλα, ψυχή και μνήμη, ανήκουστη, μέχρι πρότινος, τότε πόσο μάλλον: τρεις (!) και μάλιστα συνεχείς οι αποκλεισμοί της (από το 2018 έως το φετινό) και η επιστημονική φαντασία του ένδοξου τότε γίνεται η θλιβερή porca miseria ενός «σήμερα» με παράταση, εσωστρέφεια και θυμό.
Γι’ αυτό τον λόγο τα 20 «κεράκια» της, που «έσβησε» χθες δε συνεπάγονται καθόλου χαρούμενα γενέθλια απλά γιατί η αναπόληση επιφέρει μοιραία, αργά ή γρήγορα, και τη σύγκριση με το σήμερα, το ιστορικό «τώρα» και η ποδοσφαιρική Ιταλία υστερεί κατά πολύ. Για την ακρίβεια, ασύγκριτα. Ήδη από τις τελευταίες προκρίσεις της φαινόταν, φάνταζε, θαρρείς, σα ζρονικό προαναγγελθέντος (ποδοσφαιρικού) θανάτου, αλλά είναι η παράταση της αποτυχίας, που αποδεικνύει πως δεν πρόκειται για... μόδα περαστική, μα για ασθένεια. (Μία ακόμη) Περίτρανη απόδειξη ότι το EURO 2020, κάθε άλλο παρά αποτέλεσε επιστροφή και επομένως πλάνο, ήταν ο ορισμός του πυροτεχνήματος, ενός φωτός, που ίσως βαθιά μέσα τους να ήξεραν και οι ίδιοι πως δεν δύνανται να διαμορφώσουν ανάλογα και για τους επόμενους... Δε θα πούμε πολλά, είναι γνωστά, άλλωστε, και το σχετικό μας γραπτό μόλις προ τριμήνου στον απόηχο της κατακραυγής μιας ακόμη πληγής αποτέλεσε, τρόπον τινά, «προοικονομία» για τη σημερινή στήλη – μόνο rewind πια, για να μην κακοκαρδίσουμε, λόγω ημέρας, και τους υποστηρικτές απανταχού. Όπως και να το κάνουμε, η Ιστορία δεν ξεχνιέται, πόσο μάλλον αυτή της… ποδοσφαιρικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. 
Τώρα «κατραπακιές», τότε προ(σ)κλήσεις θριάμβων. Αυτοί που γίνονται από (παγκόσμιους) πρωταθλητές κι η αρμάδα εκείνη έπαιξε ως τέτοια πριν στεφθεί εκείνο το βράδυ. Σουηδία, Βόρεια Μακεδονία και Βοσνία - Ερζεγοβίνη, το πικρό τρίπτυχο της σύγχρονης ιστορίας της∙ τότε, Αυστραλία, Ουκρανία, Γερμανία, Γαλλία. Από τη μία, οι χώρες που της στέρησαν την πρόκριση, από την άλλη τα εμπόδια που ξεπέρασε για να ραφθεί το τέταρτο αστέρι στην καρδιά∙ η ίδια χαμένη κάπου στη μέση του πουθενά του χρόνου, χωρίς πλάνο επιστροφής και επόμενης μέρας, με την πολυπλοκότητα των δομικών προβλημάτων να αποδεικνύει πως απλώς η αύρα αστέρων δεν αρκεί για την αναγέννηση. Η Ιταλία ψάχνει τον εαυτό της, δεν ξέρει πώς να τον βρει και ίσως γίνεται ένα case study α λα Ουρουγουάη... πριν την Ουρουγουάη.
Η αντιπαραβολή αποδεικτική και επώδυνη για την τομή του χθες και του σήμερα, όπως ακριβώς και αντίστοιχα η φράση του προλόγου, αφιερωμένη εξαιρετικά για τον ήρωα της Γερμανίας, τον Ιταλό ήρωα στα γήπεδα της δεύτερης. Τρεις στιγμές – κλειδιά με σειρά χρονολογική στη διατύπωση, αλλά και επίσης σημασία ανάλογη της εκάστοτε στιγμής δημιουργούν το απόλυτο ατομικό «φιλμ», αναδεικνύοντας έναν επί μέρους προσωπικό παραμύθι ως αυτοτελή πράξη του υπέρτατου εθνικού θριάμβου: την παγκόσμια ενθρόνιση μέσα στο Βερολίνο.
Από το πέσιμο εκείνο στα χασομέρια της κανονικής διάρκειας της φάσης των «16» στο Καϊζερσλάουτερν για το πέναλτι – πρόκριση στα προημιτελικά του Φραντσέσκο Τότι εναντίον των «καγκουρό» και το «ξόφαλτσο» ποίημα για τις… αράχνες της εστίας του Γενς Λέμαν στον ημιτελικό του Ντόρτμουντ κόντρα στη διοργανώτρια, μέχρι το γκολ της ζωής του με πέναλτι που δε χανόταν μπροστά στον Φαμπιάν Μπαρτέζ μέσα στο Βερολίνο, Φάμπιο και Ιταλία έζησαν τον κορυφαίο μήνα της ζωής τους, χωρίς να ξέρουν πως… δε θα υπάρξει άλλος, τουλάχιστον μουντιαλικός. Περασμένα μεγαλεία, ο ορισμός τους, με τις ανάλογες κλαμμένες διηγήσεις τους για μια πάλαι πότε magna Italia για… κλάμματα. Αποφεύγαμε να το πούμε, μα δε γίνεται: η αναπόληση είναι ρομαντική – και – γιατί σε πονά…
