Γράφει ο Νικόλας Κανελλόπουλος
«Παίζαμε κάθε μέρα και παντού», μοιράστηκε κάποτε. Έξω. Ελεύθερος. Έτοιμο και το σενάριο στο φιλμάκι των αναμνήσεών μας: γειτονιά, παιδική χαρά ή αλάνα, παρέα και παιχνίδι. Ιδανικά (;) καλοκαίρι. Κάθε προτίμηση σε εποχή και παιχνίδι αποδεκτή, βέβαια, ίσως κι αυτό το φίλτρο ακόμη, ωστόσο, να μην είναι αναγκαίο για την ικανοποίηση της αθωότητας μιας παιδικής ψυχής. Άλλωστε, στα πρώτα χρόνια της αυτή (πρέπει και οφείλουμε να) είναι μόνιμα ξέγνοιαστη. Ό,τι ίσως να μην ήταν και τόσο ο ίδιος, καθότι μετανάστευσε από δύο ετών στην Πορτογαλία με την οικογένειά του γι΄ αυτό το καλύτερο αύριο. Αυτομάτως το παιχνίδι «μετονομάζεται» ασυνείδητα (ή και όχι) σε καταφύγιο. Ό,τι ακριβώς ήταν κι εκείνη για εκείνον. Μπάλα έπαιζε, φυσικά, ο Εντερσίτο, ποδοσφαιριστής έγινε, αλλά από τους… κραγμένους. Σε βαθμό τέτοιο που η στοχοποίηση γίνεται άδικη και εμπαθής.
Κριτική αγωνιστικά σ’ ένα πρώτο και πάντα πρέποντα βαθμό εύλογη, αφού ποτέ κι ο ίδιος με τα μετέπειτα νούμερά του – πάντα κριτήριο αξιολόγησης, βάσει αυτών, όχι το ιδιαίτερο και το top (ούτε λόγος), αλλά το σταθερό. Κι αυτό πάλι, δεν ήταν εφικτό και το ερωτηματικό μόνιμο, όπως και το «ταβάνι» υπαρκτό. Μέχρι τότε, όμως, ως παιδί, μιμούταν στην ελευθερία της μπάλας και της αλάνας, τον παιδικό του ήρωα: τον Βραζιλιάνο Ρονάλντο. Με τον «άλλο», έμελλε να είναι συμπαίκτης χρόνια μετά, στο τουρνουά και στη νύχτα της ζωής τους. Το καλοκαιρινό, βέβαια, όνειρο που έζησε με μάτια ορθάνοιχτα κατά τη διάρκειά της, του προσδίδει λίγη περισσότερη… κτητικότητα στη συνεισφορά, γιατί χάρη σ’ αυτόν απέκτησαν όλοι το βίωμα και, όχι μόνο έχουν την ανάμνηση, αλλά και την υστεροφημία. 
Η Ζωή του έδωσε την ευκαιρία, την αξιοποίησε και... τέλος, δε χρειάζεται να κάνει τίποτε άλλο, ούτε ποδοσφαιρικά θα το ζητήσει κανείς. Ένα παιχνίδι και τι παιχνίδι, έστω κι από το «παραθυράκι» της συγκυρίας - σημασία δεν έχει: τελικός EURO 2016 και όλη η Γαλλία με παλμό της ποδοσφαιρικής της καρδιάς να πάλλεται στο Παρίσι, ετοιμάζεται να επανέλθει για πρώτη φορά μετά το κατόρθωμα της χιλιετίας ξανά στην κορυφή της Γηραιάς Ηπείρου. Η εκατέρωθεν πορεία τους προϋπέθετε μια απόδοση «δικαιοσύνης», σύμφωνα δηλαδή με τη συνολική εικόνα στο τουρνουά, και ο τραυματισμός του απόλυτου totem, Κριστιάνο, που έκλαψε ξανά, διαβλέποντας τη δεύτερη χαμένη του ευκαιρία σε τελικό να σκιαγραφείται, δημιουργεί συσχετισμούς δύναμης που… μιλούν γαλλικά. Μέχρι που μπήκε εκείνος. Πολύ αργότερα κιόλας.
Ο CR7 εκτός από το πρώτο κιόλας μέρος, λόγω δυνατού μαρκαρίσματος του Ντμίτρι Παγέτ, εισέρχεται ως η μοναδική λύση στο «9» στη θέση του Ρενάτου Σάντσες, ενός παγκόσμιου next big thing, που ξέμεινε… next και η είσοδός του ακόμη ήταν αυτή που επιβεβαίωσε την κριτική: δεν πρέπει να είναι εκεί – στην αποστολή, πόσο μάλλον στο ματς. Ο «δικός μας» ήξερα όμως... «Ήταν ασχημόπαπο. Έγινε κύκνος», είπε στο τέλος του ματς. Αυτό το κάτι της μεταμόρφωσης και της δικαίωσης είδε ο Φερνάντο Σάντος, τον επέλεξε, τον πήρε και τον έβαλε, έχοντας εν γνώση του συνεισφορά X Factor στη φάση – τομή του πορτογαλικού ποδοσφαίρου. Συγγραφικές υπερβολές του συναφιού μας, νομίζετε; Εμείς, αλήθεια, πώς κάναμε εκείνη τη νύχτα της 4ης Ιουλίου, στην «κατάκτηση» της Πορτογαλίας στην αντίστοιχη φάση των «Αγγέλων» μας; Γιατί έτσι, άλλωστε, μετριούνται κι εκτιμούνται οι στιγμές κατά την αναπόληση: πλάνο με πλάνο, κίνηση με κίνηση, αντίδραση με αντίδραση. Έτσι και στη δική τους. 
Πάσα Κοουτίνιο, κερδισμένα μέτρα, κερδισμένη μονομαχία με Κοσιελνί, «ζύγισμα», σουτ, δίχτυα, ντελίριο, αθανασία… Τόσο απλό, τόσο αρμονικό, τόσο παράξενο και αποδεκτό την ίδια στιγμή. Η χώρα επιτέλους στον χάρτη των πρώτων και ο Κριστιάνο... «μάγκας», χάρη στο απόλυτο underdog, που έγινε πρωταγωνιστής και εθνικός ήρωας σε μια στιγμή - και μόνο γι' αυτήν για πάντα. Ο επιθετικός του 0/13 (!) της χρονιάς εκείνης για τη Σουόνσι, το back up του... back up – του Κουαρέσμα, που ήταν αλλαγή του Ρονάλντο, τότε – δημιούργησε ο ίδιος στον εαυτό του την ευκαιρία μιας ζωής, που άλλαξε για πάντα. Σούταρε στα χασομέρια του 108’ από τα 30 μέτρα και ύψωσε την πορτογαλική σημαία ψηλότερα απ’ όλες με τα «κλικ» της στιγμής να είναι ένα απόλυτο success story με αρχή, μέση και τέλος αποκλειστικά τα δευτερόλεπτα διάρκειάς της.
