Όταν το ζεις δεν το σκέφτεσαι απαραίτητα, αλλά ακόμη κι έτσι, ή ακόμα κι αν το κάνεις, το αναγνωρίζεις. Δεν ζεις απλώς τη στιγμή. Την κατανοείς στην ολότητά της, στην αγνή της αυθεντικότητα και ομορφιά, όπου συνδυαστικά με την απλότητα, αυτός ακριβώς ο θαυμασμός σου την καθιστά μοναδική. Ιστορική. Έτσι, τη «βιώνεις». Ο χρόνος μετά – το μόνο σίγουρο –θα κάνει άμεσα τη δουλειά του (την ίδια αμέσως «στιγμή», με το που συμβεί), δίνοντας τη θέση που της αξίζει στην Ιστορία – ο ρομαντισμός αυξάνεται… επικίνδυνα για τη γενιά που και το μαρτυρά και βρίσκεται σε παιδική ηλικία. «Διπλό» προνόμιο η αιωνιότητα που αποκτά μια τέτοια στιγμή να θαυμάζεται (και να καθορίζει) παιδικά μάτια.
Πέρασαν 11 χρόνια. Ήδη. Τότε βρισκόταν στον τελικό, τον ύστατο της σύγχρονης ιστορίας της, που θα αποκτούσε τον δικό του συμβολισμό. Πριν από 4.016 μέρες ο κόσμος θαύμασε τον Λιονέλ Μέσι σ’ ένα τανγκό για έναν να χαρίζει στο αγαπημένο του κοινό ένα ακόμη έργο τέχνης στην εποχή της αυλαίας της prime εποχής της ποδοσφαιρικής οικογένειάς του και να επιβάλλει τη σιωπή στα στόματα των αμφισβητών στην προσπάθεια ενός trush talking που εξέθεσε τελικά μόνο όσους το έκαναν, παρά πέτυχε τον σκοπό του. Σε ρόλο κομπάρσου, άθελά του, ο Τζερόμ Μπόατενγκ και η τσακισμένη του περηφάνια. Έστω κι έτσι αποτελεί (και) μ’ αυτό τον τρόπο κομμάτι της ιστορίας. Ίσως και πάλι όμως να μην είναι παρήγορο για τον ίδιο…
Η Μπαρτσελόνα της MSN τριάδας στο χορτάρι και του μετέπειτα στωϊκού από τις Αστούριες στον πάγκο, φιλοξενεί την παραδοσιακά και κυνικά πανίσχυρη Μπάγερν Μονάχου σε μια από τις εκδοχές ενός δικού της ξεχωριστού «σπλάχνου». Ο Πεπ Γκουαρδιόλα επιστρέφει στην ιδιαίτερη πατρίδα, ποδοσφαιρική και μη, και καλείται στο χορτάρι του «Καμπ Νου» σα σε μια ποδοσφαιρική μεταφορά του «Κράμερ εναντίον Κράμερ» να οδηγήσει σε τελικό τους Βαυαρούς δύο χρόνια μετά το κατακτητικό τους τρεμπλ στο αντίο του Γιουπ Χάινκες. Το πρώτο τους συναπάντημα, λοιπόν, αποκτά το απόλυτο σημείο αναφοράς του. 
Ο φωτεινός πίνακας ήδη δείχνει το 80ο λεπτό και υποδεικνύει το προβάδισμα των γηπεδούχων με 1-0, χάρη σε δυνατό σουτ του Λιονέλ Μέσι από το ύψος της περιοχής – ο Ντάνιελ Άλβες έκανε την ασίστ, σε μα φάση που λύνει τον γερμανικό γόρδιο δεσμό, αποτελώντας το… πρώτο αίμα για τα συνολικά οκτώ γκολ των αγώνων. Είναι το επόμενο, ωστόσο, αυτό που δημιουργεί μια ιδιαίτερη αναφορά ιστορική και γίνεται διήγηση ως τμήμα από το μωσαϊκό τόσων και τόσων ανάλογων αναμνήσεων, το ίδιο «ανεξήγητων», μα απολαυστικών, ταυτόχρονα, από αυτόν, που γιγαντώνουν τον μύθο του. Το ξέσπασμα των χιλιάδων στο 77’ δίνει τη θέση του στην έξαρση μεν τρία λεπτά μετά, με το επιφώνημα θαυμασμού να ορίζουν αυτή τη φορά το συναίσθημα, στέλνοντας το κατάλληλο μήνυμα: το momentum τουλάχιστον για το πρώτο ματς ήταν αδύνατο να αλλάξει χρώμα – έτσι συνέβη.
Η μπάλα στους «μπλαουγκράνα», που σχεδιάζουν τη δεύτερη επίθεσή τους με τον Ιβάν Ράκιτιτς να είναι ο τελικός αποδέκτης της κυκλοφορίας και με μια κάθετη στον κενό χώρο λίγο πιο μπροστά από τη σέντρα να αποτελεί την αρχή των πάντων∙ η ίδια η φάση το προετοίμαζε με το 1 VS 1 που δημιουργήθηκε στη ροή της, το απρόβλεπτο του φυσικού ταλέντου απογείωσε κυριολεκτικά τη φαντασία και την αρτιότητα, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε εντυπωσιασμένοι το πώς. Ο Αργεντινός μπαίνει στην περιοχή ελέγχοντας την μπάλα, έχοντας μπροστά του τον Τζερόμ Μπότανεγκ, που τον μαρκάρει εν κινήσει. Ως διά μαγείας ξαφνικά ο Γερμανός… εξαφανίζεται από το κάδρο, χάρη στην έμπνευση μιας στιγμιαίας αλλαγής κατεύθυνσης του Μέσι, που τον αναγκάζει να σωριαστεί κυριολεκτικά, μετά από μια μισή στροφή γύρω από τον εαυτό του, παρατηρώντας από το έδαφος το δεύτερο μέρος της παράστασης: «σκάψιμο» προ του Μάνουελ Νόιερ που αναπαύει την μπάλα προς τη δεξιά γωνία του με το ανεπιτυχές ψαλιδάκι του Ραφίνια (που μετέπειτα αγωνίστηκε στον Ολυμπιακό) να διώξει να αποτελεί το «κερασάκι» στην φάση: το γκολ αναπόφευκτο, η προσπάθεια απέλπιδα, ο θαυμασμός δεδομένος και η αποθέωση τυπική κατάληξη για τον «pulga». Αφοπλιστικότερη, πιο επιβλητική απάντηση δε θα μπορούσε να δοθεί στον ίδιο τον Γερμανό κίπερ, που με τις δηλώσεις του περί ανωτερότητας της ομάδας του πριν το ματς και την πρόκληση στον Αργεντινό να αποδείξει ποιος είναι, πήρε μια γεύση για το τι εστί κάρμα – όπως ακριβώς κι ο ίδιος ο Μέσι με τον πλέον επώδυνο τρόπο για την επόμενη δεκαετία.
Δέκα μήνες νωρίτερα η «Mannshcaft» του στέρησε το μουντιαλικό του δισκοπότηρο στη Βραζιλία, αποτελώντας χωρίς κανείς να το γνωρίζει φυσικά τότε, τον πρώτο «δήμιο» των ονείρων του και των συσσωρευμένων εθνικών αποτυχιών του, μέχρι να γίνει απλώς η αφετηρία πεπρωμένου για το ενδοξότερο ίσως comeback της ιστορίας. Εξιλέωση και μουντιαλικό πεπρωμένο, ναι, εν προκειμένω όμως μέχρι και πριν απ’ όλα αυτά τα επιμέρους κεφάλαια μιας μοναδικής πορείας, η στιγμή επιβεβαίωσης και ανωτερότητάς του, μοναδική. Εκείνο το τετ α τετ, αυτή η play station ντρίμπλα και το «χάδι» ως κατάληξη απέκτησαν μονομιάς τη θέση τους στις αναμνήσεις της ποδοσφαιρικής συλλογικής μνήμης ως μια από τις τελευταίες του ευρωπαϊκές παραστάσεις, πριν την πτώση και τον σκληρό αποχωρισμό: έμειναν αξέχαστα, όπως ακριβώς και ο ίδιος…
Νικόλας Κανελλόπουλος
