Ο Ολυμπιακός κέρδισε τον Παναθηναϊκό, ο γόρδιος δεσμός κόπηκε... αυτοβούλως από τον Τιν Γεντβάι, που ουσιαστικά «καταδίκασε» τον γηπεδούχο, και το BN Sports στην ημέρα Νο 7.400 από τότε κάνει τη συσχέτιση με μια αντίστοιχη no look πάσα με εικοασετή ακριβώς απόσταση και ανάλογη συνέπεια σ' ένα vintage πια clásico «αιωνίων» διαφορετικών τότε συσχετισμών ισχύος, που έγινε στο Φάληρο και όμως είχε ίδιο νικητή.
Η Ιστορία έχει τον τρόπο της να ανανεώνεται μέσα στην επαναληπτικότητά της και η ζωτική της αυτή λειτουργία δημιουργεί όμορφες διηγήσεις που, θέλοντας και μη, θυμόμαστε, με χροιά και συναίσθημα ανάλογα της πλευράς που βρισκόμαστε και διαλέξαμε - σε κάθε περίπτωση, είτε αρέσει, είτε όχι, είμαστε μάρτυρές της με τον έναν ή τον άλλον τρόπο κι αυτή ακριβώς η ενσωμάτωσή μας σ' αυτήν (μέσω της εξιστόρησης) αποτελεί και τη λεγόμενη συλλογική μνήμη. Πώς θα αισθάνονται όμως οι πρωταγωνιστές της, κατά την ευθύνη της «συγγραφής» της ιδίως, αλλά και χρόνια μετά; Για το πρώτο, απευθυνόμαστε στον Τιν Γεντβάι για το δεύτερο σ΄ έναν παλιό γνώριμο των ποδοσφαιρικών μας vintage εδώ και χρόνια αναμνήσεων, καθώς το... crossover episode των λαθών τους κατέχει περίοπτη θέση (ναι, του Κροάτη ήδη την κατέλαβε) στο χρονικό των «αιώνιων» αναμετρήσεων.
Ο Αλμπάν Λαφόν έχει μόλις αποκρούσει εξ επαφής το πλασέ του Αγιούμπ Ελ Κααμπί, διατηρεί το 0-0 και ο ίδιος βρίσκεται να «προηγείται» ήδη με 2-0 στις προσωπικές μονομαχίες με τον Μαροκινό αρχισκόρερ, καθώς του αρνήθηκε γκολ λίγο νωρίτερα στην αρχή του ματς. Τι κι αν το σουτ εκείνο πήγαινε (πολύ)... άουτ, με τον ίδιο να έχει κάκιστη τοποθέτηση και να μην το καταλαβαίνει, ωστόσο «ανώδυνη» ως προς τις συνέπειές της, ο Γάλλος έκανε τη δουλειά σε χρονικό σημείο που ο Ολυμπιακός, απορρόφησε την πίεση, κι έπαιρνε σταδιακά τον έλεγχο. Αυτόν που απέκτησε εξ ολοκλήρου απρόσμενα, όταν ο Τιν Γεντβάι ούτε που σηκώνει κεφάλι προς την εστία, για ένα ολέθριο λάθος στιγμής στον Ζέλσον Μαρτίνς, που άνοιξε με πλασέ το σκορ, μπαίνοντας στην περιοχή.
Στο 33΄ η φάση, στο... κελί 33 ο Κροάτης με τη χαρακτηριστική αντίδραση απόγνωσης στη συνειδητοποίηση της στιγμής και το μυαλό όλων (;) - πόσοι το συσχέτισαν άραγε; - ταξίδεψε νοερά μ΄έναν... διακτινισμό νοσταλγίας στο 2006 και συγκεκριμένα στις αρχές του, όταν στο ίδιο παιχνίδι «αιωνίων» στο Φάληρο, μια πανομοιότυπη φάση μπήκε στο αρχείο ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα (και για τον σκόρερ ευκολότερα) τέρματα της μεταξύς τους ιστορίας. Στον απόηχο και στο διβδόμαδο της νέας χρονιάς, στις 15 Γενάρη συγκεκριμένα και 243 μήνες πίσω, ο Ολυμπιακός υπόδεχεται τον Παναθηναϊκό και το «χορταστικό» και νικηφόρο 3-2 χαρακτηρίζεται από ένα ανάλογο λάθος, ολέθριο για τον... υπαίτιο και τους παθόντες, δώρο για τους ευνοημένους. Φάουλ στο όριο της σέντρας από τον Ανατολάκη και από τη διεκδικήσιμη κεφαλιά τριών, η μπάλα φθάνει στον Νασίφ Μόρις, που κάνει μια no look επίσης κεφαλιά - πάσα προς τον (συμπατριώτη του νυν στόπερ του «τριφυλλιού») κινούμενο ήδη προς την πορεία της μπάλας, Μάριο Γκαλίνοβιτς, με αποτέλεσμα ο Μιχάλη Κωνσταντίνου να κάνει το 3-1 εν μέσω αποθέωσης προ κενής εστίας το ευκολότερο (αλλά επιβλητικό, θεωρούμε) γκολ της καριέρας του. Ό,τι δηλαδή δεν κατάφερε να κάνει ο... Ζέλσον στην απέναντι εστία προ διμήνου. «Παιχνίδια» ιστορίας, στιγμές μνήμης...
Οι τότε συνθέσεις:
Ολυμπιακός (Τροντ Σόλιντ): Νικοπολίδης, Πάντος, Ανατολάκης, Σούρερ, Μπουλούτ, Γεωργάτος, Στολτίδης, Ριβάλντο, Τζόρτζεβιτς, Οκκάς, Κωνσταντίνου.
Παναθηναϊκός (Αλμπέρτο Μαλεζάνι): Γκαλίνοβιτς, Βύντρα, Μπίσκαν, Μόρις, Δάρλας, Τζιόλης, Γκονζάλες, Κονσεϊσάο, Γκέκας, Σέριτς, Παπαδόπουλος.
Νικόλας Κανελλόπουλος
Ο Αλμπάν Λαφόν έχει μόλις αποκρούσει εξ επαφής το πλασέ του Αγιούμπ Ελ Κααμπί, διατηρεί το 0-0 και ο ίδιος βρίσκεται να «προηγείται» ήδη με 2-0 στις προσωπικές μονομαχίες με τον Μαροκινό αρχισκόρερ, καθώς του αρνήθηκε γκολ λίγο νωρίτερα στην αρχή του ματς. Τι κι αν το σουτ εκείνο πήγαινε (πολύ)... άουτ, με τον ίδιο να έχει κάκιστη τοποθέτηση και να μην το καταλαβαίνει, ωστόσο «ανώδυνη» ως προς τις συνέπειές της, ο Γάλλος έκανε τη δουλειά σε χρονικό σημείο που ο Ολυμπιακός, απορρόφησε την πίεση, κι έπαιρνε σταδιακά τον έλεγχο. Αυτόν που απέκτησε εξ ολοκλήρου απρόσμενα, όταν ο Τιν Γεντβάι ούτε που σηκώνει κεφάλι προς την εστία, για ένα ολέθριο λάθος στιγμής στον Ζέλσον Μαρτίνς, που άνοιξε με πλασέ το σκορ, μπαίνοντας στην περιοχή.
Στο 33΄ η φάση, στο... κελί 33 ο Κροάτης με τη χαρακτηριστική αντίδραση απόγνωσης στη συνειδητοποίηση της στιγμής και το μυαλό όλων (;) - πόσοι το συσχέτισαν άραγε; - ταξίδεψε νοερά μ΄έναν... διακτινισμό νοσταλγίας στο 2006 και συγκεκριμένα στις αρχές του, όταν στο ίδιο παιχνίδι «αιωνίων» στο Φάληρο, μια πανομοιότυπη φάση μπήκε στο αρχείο ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα (και για τον σκόρερ ευκολότερα) τέρματα της μεταξύς τους ιστορίας. Στον απόηχο και στο διβδόμαδο της νέας χρονιάς, στις 15 Γενάρη συγκεκριμένα και 243 μήνες πίσω, ο Ολυμπιακός υπόδεχεται τον Παναθηναϊκό και το «χορταστικό» και νικηφόρο 3-2 χαρακτηρίζεται από ένα ανάλογο λάθος, ολέθριο για τον... υπαίτιο και τους παθόντες, δώρο για τους ευνοημένους. Φάουλ στο όριο της σέντρας από τον Ανατολάκη και από τη διεκδικήσιμη κεφαλιά τριών, η μπάλα φθάνει στον Νασίφ Μόρις, που κάνει μια no look επίσης κεφαλιά - πάσα προς τον (συμπατριώτη του νυν στόπερ του «τριφυλλιού») κινούμενο ήδη προς την πορεία της μπάλας, Μάριο Γκαλίνοβιτς, με αποτέλεσμα ο Μιχάλη Κωνσταντίνου να κάνει το 3-1 εν μέσω αποθέωσης προ κενής εστίας το ευκολότερο (αλλά επιβλητικό, θεωρούμε) γκολ της καριέρας του. Ό,τι δηλαδή δεν κατάφερε να κάνει ο... Ζέλσον στην απέναντι εστία προ διμήνου. «Παιχνίδια» ιστορίας, στιγμές μνήμης...
Οι τότε συνθέσεις:
Ολυμπιακός (Τροντ Σόλιντ): Νικοπολίδης, Πάντος, Ανατολάκης, Σούρερ, Μπουλούτ, Γεωργάτος, Στολτίδης, Ριβάλντο, Τζόρτζεβιτς, Οκκάς, Κωνσταντίνου.
Παναθηναϊκός (Αλμπέρτο Μαλεζάνι): Γκαλίνοβιτς, Βύντρα, Μπίσκαν, Μόρις, Δάρλας, Τζιόλης, Γκονζάλες, Κονσεϊσάο, Γκέκας, Σέριτς, Παπαδόπουλος.
Νικόλας Κανελλόπουλος
