Στον απόηχο του Αγίου Βαλεντίνου ΠΑΟΚ και ΑΕΚ αναμετρώνται στην Τούμπα στο δεύτερο σερί ντέρμπι, συμπληρώνοντας τους Big 4 με δύο απανωτές αναμετρήσεις σε δύο εβδομάδες. Φόντος και αυτοσκοπός η κορυφή και το στραβοπάτημα του Ολυμπιακού στη Λειβαδιά δίνει επιπλέον κίνητρο: πιθανός άσος θα φέρει ισοβαθμία των δύο στην κορυφή με 48 βαθμούς, το διπλό από την άλλη θα σημάνει το… μοναχικό πέταγμα της Ένωσης στην πρώτη θέση και, μάλιστα, με απόσταση τεσσάρων βαθμών από τους δεύτερους Πειραιώτες, περίπου ένα δίμηνο με το θριαμβευτικό της κλείσιμο για τις γιορτές, όταν και είχε εξασφαλίσει ένα εντυπωσιακό και ιστορικό τρίπτυχο: κορυφή, πρόκριση στο Κύπελλο κι ευρωπαϊκή παρουσία τον Μάρτη.
Οι συνθήκες και τα δεδομένα παίζουν ρόλο για τη διαμόρφωση γνώμης, μόνο και μόνο για να… αναιρεθούν στο χορτάρι, ιδίως στα ντέρμπι, και φυσικά η πλέον τρανταχτή απόδειξη, πρόσφατη κιόλας (αλλά όχι γι’ αυτό τον λόγο), είναι το… πράσινο ριφιφί στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», με τον προβληματικό μέχρι πρότινος πρωτοπόρο να είναι ξανά ανεπαρκής απέναντι σε κλειστές άμυνες. Είναι ακριβώς ο χαρακτήρας αυτών των παιχνιδιών, που διαψεύδει τα πάντα και τα επαναδιαμορφώνει. Ένα από τα στοιχεία που δημιουργούν μια πρώτη γνώμη η παράδοση, που δε λέει τίποτα και ταυτόχρονα λέει πολλά, την ίδια στιγμή όμως… θυμάται πολλά περισσότερα. 
Ιδίως σε ντέρμπι, επαναλαμβάνουμε. Ιστορία, δηλαδή γόητρο και περηφάνια, ηγέτες ή ήρωες της μιας βραδιάς, σε κάθε περίπτωση δηλαδή πρωταγωνιστές. Φανέλα, δηλαδή γόητρο και στατιστικά, δηλαδή (και) παράδοση, που απλά χωρίς περιστροφές... πάει περίπατο, αυτά τα ματς είναι στιγμές και η αναπόληση φέρνει στο μυαλό ιστορίες η αφήγηση των οποίων γίνεται κομμάτι της ποδοσφαιρικής κουλτούρας μας· το ότι γίνεται από στόμα σε στόμα και απ΄όλες τις ηλικίες δημιουργεί σταδιακά την καθιέρωση της ιστορίας, γι' αυτό και την επανάληψή της. Αν και, εν προκειμένω, έχουμε προτίμηση για το τι (δεν) θα θέλαμε να ξαναδούμε, είτε στην Τούμπα, είτε στη Νέα Φιλαδέλφεια, είτε παντού. Αμφότερες στη Θεσσαλονίκη και στον δεύτερο γύρο, η διαφορά επταετής, κι αποκλειστικά εκ του αποτελέσματος θριαμβευτής ο Δικέφαλος της Αθήνας. Δύο γκολ που καθόρισαν την ιστορία (τους), το πρώτο επειδή δε μέτρησε, το δεύτερο διότι... streets will not forget.
Τέσσερις, λοιπόν, οι περιβόητοι πρωταγωνιστές, δύο εκατέρωθεν για κάθε ένα παιχνίδι: Φερνάντο Βαρέλα, Έρικ Λαμέλα, Ντιέγκο Μπίσεσβαρ, Λάζαρος Ρότα. Κατά σειρά σκόρερ και «σερβιτόροι». Ακριβής χρονική διαφορά μεταξύ τους 82 μήνες, 360 εβδομάδες και 2.521 μέρες. Ξεκινώντας από το δεύτερο και ποδοσφαιρικά ωραιότερο, πριν από ένα χρόνο και 13 ακριβώς μέρες, στις 2 Φεβρουαρίου, πάλι Κυριακή, η ομάδα του Ματίας Αλμέιδα τότε δραπετεύει με 2-1, χάρη στα τέρματα του Αργεντινού (37', 48'), του ηχηρότερου μεταγραφικού της αποκτήματος το προηγούμενο καλοκαίρι, που, ωστόσο, κακά τα ψέματα, αποδείχθηκε πυροτέχνημα - ο Έλληνας δεξιός μπακ κάνει επίσης doblete στις ασίστ με την πρώτη να είναι συστημένη, όπως και η γκολάρα του πρώτου από το ύψος της περιοχής, που «σίγησε» όλο το γήπεδο στο οποίο έκαναν «κρότο» τα επιφωνήματα θαυμασμού των συμπαικτών του…
Αν στο σε πρώτο χρόνο βολ πλανέ από κόρνερ… μας έπιασε τρέλα, ενθυμούμενοι τότε τον περασμένο Αύγουστο το ντελίριο της άφιξής του γιατί «γι’ αυτά ήρθε», το γκολ του «θωρυκτού» από το Πράσινο Ακρωτήρι κάποτε πάλι εντός έδρας είναι εξ ίσου ιστορικό, ίσως και περισσότερο: το πρωτο του Λαμέλα ήταν μια υπέροχη στιγμή μπάλας που επέβαλε ένα σιωπηλό θαυμασμό, αυτό του Βαρέλα «απαίτησε» την προσοχή απάντων, προκάλεσε πάταγο, σόκαρε και μαζί δίχασε όσο λίγα, μένοντας πραγματικά ανεξίτηλο στη συλλογική ποδοσφαιρική μνήμη μας, προκαλώντας σκηνές απείρου και πρωτοφανούς κάλους. Ή μάλλον όχι και τόσο, καθώς το stop των έξαλλων πανηγυρισμών για ένα γκολ που αρχικά μέτρησε και τελικά ακυρώθηκε από τον διαιτητή Κομίνη, μετά από υπόδειξη του βοηθού του για τον ακάλυπτο (;) Μαουρίσιο εν τη απουσία VAR τότε, κι επέφερε κατά σειρά την είσοδο του Ιβάν Σαββίδη στο γήπεδο με όπλο και τη διακοπή του παιχνιδιού εν μέσω πρωτοφανούς έντασης. Η νίκη στα χαρτιά με 3-0 για την Ένωση αποτελεί το τελεσίδικο μιας αναμέτρησης που μνημονεύεται ακόμη, θα συνεχίσει να αναπολείται φυσικά (όπως τώρα, καλή ώρα) κι έκανε τον Ραζβάν Λουτσέσκου να… χρήσει την ομάδα του πρωταθλήτρια!
Οι εναλλαγές των δεδομένων ενδιαφέρουσες κι ενδεικτικές του απρόβλεπτου: ήταν μόλις προ πενταμήνου, όταν το 2-0 της τότε «OPAP Arena» στον πρώτο γύρο (19/10, 2-0) επιβεβαιώνε μια εσωστρέφεια εν τη γεννέσει της για την ΑΕΚ, που θα έχανε δύο σερί ντέρμπι μαζί μ' αυτό στο Φάληρο (26/10, 2-0), που αργά, προσεκτικά και σταθερά, μετατράπηκε σε σπασμένα φρένα ενός αήττητου έως τα Χριστούγεννα. Δεδομένης και της προβληματικής εικόνας και κρίσης του Ολυμπιακού, παρά τη μικρή διαφορά, και το διαφαινόμενο πια τέλος της κανονικής διάρκειας, είναι πιθανό ο αποψινός νικητής, αν υπάρξει, να είναι κι αυτός που θα κόψει πρώτος το νήμα πριν το μίνι πρωτάθλημα των play off, όπου θα κριθούν όλα. Ίσως να μην έχουμε – και μακάρι να μη γίνει καθόλου – ξανά κάτι αντίστοιχο απόψε, αλλά ντέρμπι είναι... ποιος ξέρει; Μέχρι τότε, ας δούμε τι στιγμές μάς επιφυλάσσει η βραδιά για να θυμόμαστε…
Νικόλας Κανελλόπουλος
