Για κάθε «Ριαθόρ», Γιουβέντους και Τζέραρντ θα υπάρχει ένας... Γιώργος Μασούρας να επιβεβαιώνει ελπιδοφόρα την ποδοσφαιρική δικαίωση και για κάθε βραδιά αιώνα στη Φιλαδέλφεια, που αλλάζει τα πάντα για πάντα, θα υπάρχει ως αντίβαρο ένα μόνιμο μαράζι για το «τότε», αυτό το οποίο ξέμεινε στη μέση και δεν έγινε πραγματικότητα ποτέ. Πριν την Μπόντο με τον Ολυμπιακό πρωταθλητή Ευρώπης ήταν κάποτε η Μέταλιστ και το BN Sports θυμάται εκείνον τον απροσδόκητο αποκλεισμό μιας ομάδας, που τότε μόνο ονειρευόταν.
Πάει καιρός πια, αρκετός. Για την ακρίβεια 14 ολόκληρα χρόνια πριν. Διαφορετικά όλα, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Τότε που η συνεχόμενη ευρωπαϊκή παρουσία έμενε μονίμως ημιτελής, επιδιώκοντας την εύρεση της ταυτότητάς της: ήταν εκ του αποτελέσματος ο αποκλεισμός, και ο τρόπος του κατά βάση, μιας πορείας επαναλαμβανόμενης, που έδειχνε ακριβώς πως το ταβάνι υπήρχε και με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, προέκυπτε να μην είναι και τόσο υψηλό. Σίγουρα ήταν αντιστρόφως ανάλογο των προσδοκιών. Τόσο κοντά και τόσο μακριά ταυτόχρονα, που ήταν κατά βάση το δεύτερο, σε μια προσπάθεια ευρύτερη απόκτησης αναμνήσεων ως σημείο αναφοράς για τα χρόνια, ώστε να πιστέψει πως - επιτέλους - μπορεί.
Μέχρι αυτό να συμβεί καιρό αργότερα, μόλις πριν από δύο χρόνια στην ιστορικότερη «ερυθρόλευκη» βραδιά της ιστορίας, τη νύχτα του αιώνα του, λίγο πριν αυτός συμπληρωθεί, ως παρακαταθήκη ταυτόχρονα για τον επόμενο φαινόταν πως ο δρόμος της ωρίμανσης θα ήταν δύσκολος και μακρύς - κι όπως, άλλωστε, σε κάθε τι σπουδαίο που μεγαλώνει και αναζητά εν τη γεννέσει του ταυτότητα, δοκιμάζεται και ισορροπεί ανάμεσα στην πίστη και στην παραίτηση. Πριν όμως, όλα βρήκαν το ιστορικό αντίβαρό τους με το πρώτο σπασμένο ταβάνι της ομάδας, την πρόκριση στα ημιτελικά ευρωπαϊκού θεσμού, μιας πορείας που χαράσσεται με τη λαχτάρα πως συμβαίνει για πρώτη φορά - και ακριβώς γι' αυτό το πιστεύεις κι εσύ και κυρίως βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πως δε θα σε σταματήσει κανείς: το πλήρωμα του χρόνου έχει φθάσει, η στιγμή σου επίσης, και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Είναι όταν οι ματαιώσεις γίνονται διδάγματα μιας ολοκληρωμένης διαδρομής. Τα είπε εξαιρετικά (και ιστορικά, προσθέτουμε), ο Γιώργος Μασούρας εκείνο το μεθεόρτιο βράδυ στην Κωνσταντινούπολη...
Πριν ο Τζολάκης χαρακτεί για πάντα στη μνήμη, «σπίθα» που έγινε άσβεστη «φωτιά» ήταν το αλησμόνητο βράδυ της Σερβίας και για κάθε διαδρομή μοναδική, που αποκτά τις επετείους της, κατ' αναλογία τους υπάρχουν αντίστοιχα στιγμές... απαράγραπτων χρονικά αποτελεσμάτων, με τα οποία η (ποδοσφαιρική και όχι μόνο) μοίρα εξισορροπεί το διαχρονικό αίσθημα του θριάμβου για τις γενιές που ακολουθούν και σαν ποδοσφαιρικο γιν - γιαν αποδίδει τη δικαιοσύνη της με τις αξέχαστες εκείνες βραδιές, συνοδευόμενες πάντα από τα πιο κλασσικά και ταυτόχρονα αναπάντητα ερωτήματα: πώς και γιατί. Αυτά που βασάνιζαν τον Ολυμπιακό και καθόρισαν την ευρωπαϊκή του ιστορία, πολύ πριν την... Μπαρτσελόνα, που (με διαφορετικό ανέκαθεν ιστορικά status) βίωσε εντός διετίας τη σπουδαιότερη και πιο επώδυνη στιγμή της, το πιο απρόσμενο κι ανατρεπτικό ζενίθ ως προπομπό, μάλιστα, του κύκνειου ευρωπαϊκού της άσθματος, μέχρι τη σταδιακή της αναγέννηση την τελευταία τριετία.
Μέρες Μάρτη σαν και τις τωρινές, το μακρινό σταδιακά 2012 και συγκεκριμένα στις 15 του μήνα, η Μέταλιστ Χάρκιβ έρχεται στο Φάληρο για τη ρεβάνς του 1-0 του «ΟΣΚ Μέταλιστ» με αποστολή δύσκολη, δεδομένης της έδρας της ρεβάνς κυρίως δε της αίσθησης του Ολυμπιακού πως «η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα» και θα φέρει την «επόμενη μεγάλη στιγμή», που θα δημιουργήσει σταδιακά τις αναμνήσεις. Τα σημάδια στην εξέλιξη του αγώνα ενδεικτικά: κυριαρχική παρουσία, καθοδόν για μια μάγκικη πρόκριση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όπως επί της Ρούμπιν Καζάν στον προηγούμενο γύρο με εντυπωσιακό Ρόι Κάρολ, όταν υπερασπίστηκε ξανά το εκτός έδρας 1-0 - με τον ίδιο σκόρερ στη Ρωσία, όπως και στην Ουκρανία λίγες μέρες μετά (!) - και με μια στιγμή πρωταγωνιστή για τον τερματοφύλακα προμήνυαν δικαίωση. Αμ δε. Το παιχνίδι χάθηκε, μαζί του και η πρόκριση, απρόσμενα και βασανιστικά - λυτρωτικά για τους φιλοξνούμενους, το ίδιο... απρόσμενα όμως!
Τίποτα δεν προμηνύει ό,τι ακολουθεί, οι γηπεδούχοι κυριαρχούν απόλυτα (Μιραλάς στο 4' και Τοροσίδης στο 21' έχουν δοκάρι, Ιμπαγάσα φάουλ άουτ στο 6', Τζιμπούρ χαμένο τετ α τετ στο 17') κι ο Ιβάν Μαρκάνο με κεφαλιά ανοίγει το σκορ στο τέταρτο (14') από σέντρα του Χολέμπας, ισχυροποιόντας σχεδόν ακράδαντα (κι εν ισχύ του εκτός έδρας γκολ ακόμη φυσικά τότε) το γυριστό του συμπατριώτη του Νταβίντ Φουστέρ στο πρώτο ματς (50'), με έναν ακόμη αγαπημένο Ισπανό στην άκρη του πάγκου τους να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ σε μια σπουδαία «ερυθρόλευκη» ευρωπαϊκή πιτυχία, την πρόκριση στα προημιτελικά του (νεοσύστατου τότε) Europa League. Μόλις στη μια ώρα αγώνα οι Ουκρανοί ισορρόπησαν, κάνουν τις πρώτες ευκαιρίες τους (ο μελλοντικος «παππούς»του ΠΑΟΚ, Τάισον, έχει την πρώτη τελική στο 64′, δοκάρι Μπλάνκο στο 71′, στο 76' Κλέιτον Σαβιέρ) με την ατμόσφαιρα να επανέρχεται ριζικά στα... «κόκκινα», γενόμενη σχεδόν εορταστική, όταν η α λα Πανένκα έμπνευση του Ντέβιτς καταλήγει στα χέρια του Μέγιερι - εκεί ανθρώπινα πιστεύεις πως είναι σημάδι δικαίωσης.
Ήταν όμως μόνο... παραπλανητικό! Το δεύτερο γκολ, που - λογικά - θα τελείωνε την υπόθεση - πρόκριση δεν ήρθε ποτέ κι από ωραίος μοιραίος ο Ούγγρος κίπερ με τις δις λανθασμένες του αποφάσεις, με το ντελίριο του 77' μετατρέπεται σε σιωπή εκκωφαντική εντός 10' μόλις. Οι Βιγιάγκρα (81') και... Ντέβιτς (87') φέρνουν κυριολεκτικά και απρόσμενα τα πάνω - κάτω σ' ένα «βουβό» στάδιο γεμάτο φώτα και κόσμο. Η λήξη καθηλώνει στο χορτάρι τους παίκτες και τους αφήνει με την όρεξη τους φιλάθλους, που ήταν στο ίδιο ακριβώς έργο θεατές με πρωταγωνιστές τους... Γαλάτες Νορβηγούς μιας κάποιας - τότε - Μπόντο Γκλιμτ, που «σφήνωσε» στη ζωή μας με όπλο την ομοιογένεια, το πλάνο - υπόδειγμα και X factor φυσικά τον... χλοοτάπητα, που αναγάγει σε ποδοσφαιρική... «Valhalla» το γήπεδό της για όποιον επίδοξο φιλοξενούμενο θεωρεί πως μπορεί να τη νικήσει εκεί. Αισίως Ίντερ και Σπόρτινγκ οι τελευταίοι «πεσόντες». Κι απόψε «καταλαμβάνουν», σαν άλλη Μέταλιστ, τη Λισαβόνα, βάζοντας πλώρη για τους «8»...
Νικόλας Κανελλόπουλος
Μέχρι αυτό να συμβεί καιρό αργότερα, μόλις πριν από δύο χρόνια στην ιστορικότερη «ερυθρόλευκη» βραδιά της ιστορίας, τη νύχτα του αιώνα του, λίγο πριν αυτός συμπληρωθεί, ως παρακαταθήκη ταυτόχρονα για τον επόμενο φαινόταν πως ο δρόμος της ωρίμανσης θα ήταν δύσκολος και μακρύς - κι όπως, άλλωστε, σε κάθε τι σπουδαίο που μεγαλώνει και αναζητά εν τη γεννέσει του ταυτότητα, δοκιμάζεται και ισορροπεί ανάμεσα στην πίστη και στην παραίτηση. Πριν όμως, όλα βρήκαν το ιστορικό αντίβαρό τους με το πρώτο σπασμένο ταβάνι της ομάδας, την πρόκριση στα ημιτελικά ευρωπαϊκού θεσμού, μιας πορείας που χαράσσεται με τη λαχτάρα πως συμβαίνει για πρώτη φορά - και ακριβώς γι' αυτό το πιστεύεις κι εσύ και κυρίως βαθιά μέσα σου γνωρίζεις πως δε θα σε σταματήσει κανείς: το πλήρωμα του χρόνου έχει φθάσει, η στιγμή σου επίσης, και κανείς μα κανείς δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο. Είναι όταν οι ματαιώσεις γίνονται διδάγματα μιας ολοκληρωμένης διαδρομής. Τα είπε εξαιρετικά (και ιστορικά, προσθέτουμε), ο Γιώργος Μασούρας εκείνο το μεθεόρτιο βράδυ στην Κωνσταντινούπολη...
Πριν ο Τζολάκης χαρακτεί για πάντα στη μνήμη, «σπίθα» που έγινε άσβεστη «φωτιά» ήταν το αλησμόνητο βράδυ της Σερβίας και για κάθε διαδρομή μοναδική, που αποκτά τις επετείους της, κατ' αναλογία τους υπάρχουν αντίστοιχα στιγμές... απαράγραπτων χρονικά αποτελεσμάτων, με τα οποία η (ποδοσφαιρική και όχι μόνο) μοίρα εξισορροπεί το διαχρονικό αίσθημα του θριάμβου για τις γενιές που ακολουθούν και σαν ποδοσφαιρικο γιν - γιαν αποδίδει τη δικαιοσύνη της με τις αξέχαστες εκείνες βραδιές, συνοδευόμενες πάντα από τα πιο κλασσικά και ταυτόχρονα αναπάντητα ερωτήματα: πώς και γιατί. Αυτά που βασάνιζαν τον Ολυμπιακό και καθόρισαν την ευρωπαϊκή του ιστορία, πολύ πριν την... Μπαρτσελόνα, που (με διαφορετικό ανέκαθεν ιστορικά status) βίωσε εντός διετίας τη σπουδαιότερη και πιο επώδυνη στιγμή της, το πιο απρόσμενο κι ανατρεπτικό ζενίθ ως προπομπό, μάλιστα, του κύκνειου ευρωπαϊκού της άσθματος, μέχρι τη σταδιακή της αναγέννηση την τελευταία τριετία.
Μέρες Μάρτη σαν και τις τωρινές, το μακρινό σταδιακά 2012 και συγκεκριμένα στις 15 του μήνα, η Μέταλιστ Χάρκιβ έρχεται στο Φάληρο για τη ρεβάνς του 1-0 του «ΟΣΚ Μέταλιστ» με αποστολή δύσκολη, δεδομένης της έδρας της ρεβάνς κυρίως δε της αίσθησης του Ολυμπιακού πως «η πιο μεγάλη ώρα είναι τώρα» και θα φέρει την «επόμενη μεγάλη στιγμή», που θα δημιουργήσει σταδιακά τις αναμνήσεις. Τα σημάδια στην εξέλιξη του αγώνα ενδεικτικά: κυριαρχική παρουσία, καθοδόν για μια μάγκικη πρόκριση με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όπως επί της Ρούμπιν Καζάν στον προηγούμενο γύρο με εντυπωσιακό Ρόι Κάρολ, όταν υπερασπίστηκε ξανά το εκτός έδρας 1-0 - με τον ίδιο σκόρερ στη Ρωσία, όπως και στην Ουκρανία λίγες μέρες μετά (!) - και με μια στιγμή πρωταγωνιστή για τον τερματοφύλακα προμήνυαν δικαίωση. Αμ δε. Το παιχνίδι χάθηκε, μαζί του και η πρόκριση, απρόσμενα και βασανιστικά - λυτρωτικά για τους φιλοξνούμενους, το ίδιο... απρόσμενα όμως!
Τίποτα δεν προμηνύει ό,τι ακολουθεί, οι γηπεδούχοι κυριαρχούν απόλυτα (Μιραλάς στο 4' και Τοροσίδης στο 21' έχουν δοκάρι, Ιμπαγάσα φάουλ άουτ στο 6', Τζιμπούρ χαμένο τετ α τετ στο 17') κι ο Ιβάν Μαρκάνο με κεφαλιά ανοίγει το σκορ στο τέταρτο (14') από σέντρα του Χολέμπας, ισχυροποιόντας σχεδόν ακράδαντα (κι εν ισχύ του εκτός έδρας γκολ ακόμη φυσικά τότε) το γυριστό του συμπατριώτη του Νταβίντ Φουστέρ στο πρώτο ματς (50'), με έναν ακόμη αγαπημένο Ισπανό στην άκρη του πάγκου τους να βρίσκεται πιο κοντά από ποτέ σε μια σπουδαία «ερυθρόλευκη» ευρωπαϊκή πιτυχία, την πρόκριση στα προημιτελικά του (νεοσύστατου τότε) Europa League. Μόλις στη μια ώρα αγώνα οι Ουκρανοί ισορρόπησαν, κάνουν τις πρώτες ευκαιρίες τους (ο μελλοντικος «παππούς»του ΠΑΟΚ, Τάισον, έχει την πρώτη τελική στο 64′, δοκάρι Μπλάνκο στο 71′, στο 76' Κλέιτον Σαβιέρ) με την ατμόσφαιρα να επανέρχεται ριζικά στα... «κόκκινα», γενόμενη σχεδόν εορταστική, όταν η α λα Πανένκα έμπνευση του Ντέβιτς καταλήγει στα χέρια του Μέγιερι - εκεί ανθρώπινα πιστεύεις πως είναι σημάδι δικαίωσης.
Ήταν όμως μόνο... παραπλανητικό! Το δεύτερο γκολ, που - λογικά - θα τελείωνε την υπόθεση - πρόκριση δεν ήρθε ποτέ κι από ωραίος μοιραίος ο Ούγγρος κίπερ με τις δις λανθασμένες του αποφάσεις, με το ντελίριο του 77' μετατρέπεται σε σιωπή εκκωφαντική εντός 10' μόλις. Οι Βιγιάγκρα (81') και... Ντέβιτς (87') φέρνουν κυριολεκτικά και απρόσμενα τα πάνω - κάτω σ' ένα «βουβό» στάδιο γεμάτο φώτα και κόσμο. Η λήξη καθηλώνει στο χορτάρι τους παίκτες και τους αφήνει με την όρεξη τους φιλάθλους, που ήταν στο ίδιο ακριβώς έργο θεατές με πρωταγωνιστές τους... Γαλάτες Νορβηγούς μιας κάποιας - τότε - Μπόντο Γκλιμτ, που «σφήνωσε» στη ζωή μας με όπλο την ομοιογένεια, το πλάνο - υπόδειγμα και X factor φυσικά τον... χλοοτάπητα, που αναγάγει σε ποδοσφαιρική... «Valhalla» το γήπεδό της για όποιον επίδοξο φιλοξενούμενο θεωρεί πως μπορεί να τη νικήσει εκεί. Αισίως Ίντερ και Σπόρτινγκ οι τελευταίοι «πεσόντες». Κι απόψε «καταλαμβάνουν», σαν άλλη Μέταλιστ, τη Λισαβόνα, βάζοντας πλώρη για τους «8»...
Νικόλας Κανελλόπουλος
