Μετά από τραυματισμούς, που παραδοσιακά συνδυαστικά με την ηλικία δημιουργούν αμφισβητίες και τις συνεπακόλουθες πνευματικές μάχες της ίδιας κατά την αποχή της, που επίσης «γεννά» αμφιβολίες και δεύτερες σκέψεις, απέδειξε πως αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και ενσάρκωση της προσωπικής υπέρβασης και πίστης στη στόχευση με τη δικαίωση να είναι φυσικό επακόλουθο της αυταπάρνησης που ξεπερνά φυσικά το (όποιο) αθλητικό σκέλος.
Η ανάρτησή της, λίγο μετά την άνοδο στο βάθρο ως ένα ακόμη επιστέγασμα δικαίωσης, καθοριστική και ενδεικτική της ψυχικής δύναμης, αλλά και της μεθοδολογίας διαχείρισης που απαιτείται, η Ελληνίδα αθλήτρια έγραψε χαρακτηριστικά, εμπνέοντας και απαντώντας συνάμα για το κατόρθωμά της:
«Στα 42 μου έκανα πανελλήνιο ρεκόρ. Και πίσω από αυτό δεν κρύβεται μόνο ένα μετάλλιο ή μια επίδοση. Κρύβονται μέρες που δεν άντεχα. Προπονήσεις με πόνο. Κούραση. Απογοητεύσεις. Στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω.
Αλλά η επιμονή είναι αυτό που χωρίζει αυτούς που ονειρεύονται… από αυτούς που τελικά τα καταφέρνουν. Γιατί η δύναμη δεν είναι να μην πέφτεις ποτέ. Είναι να σηκώνεσαι κάθε φορά πιο αποφασισμένος. Τα όνειρα δεν έχουν ηλικία. Έχουν ψυχή. Πείσμα. Καρδιά.
Και ανθρώπους που συνεχίζουν ακόμα κι όταν όλα τους λένε να σταματήσουν. Μην αφήσεις ποτέ τον φόβο, την ηλικία ή τις δυσκολίες να αποφασίσουν για σένα. Αν το θέλεις πραγματικά… επέμεινε. Δούλεψε σιωπηλά. Πίστεψέ το μέχρι τέλους. Γιατί κάποια μέρα, όλος αυτός ο πόνος θα γίνει η ιστορία σου.»
Νικόλας Κανελλόπουλος
