Η Μπάγερν έφερε εις πέρας ένα ακόμη ιστορικό της καθήκον στη Γερμανία, αναδείχθηκε πρωταθλήτρια στη φιέστα με καλεσμένη την Κολωνία και μια ακόμη ποδοσφαιρική της παράσταση αποτελεί το ιστορικό της επιστέγασμα για ένα αδιανόητο, αλλά πραγματικό, ρεκόρ.
Δύο είναι τα επίπεδα της ερμηνείας: αρχικά, το επιφανειακό και δεδομένο, αυτό του γεγονότος, της είδησης, το οποίο αποτυπώνει την πραγματικότητα∙ έπειτα, αυτό της πιο εκ βάθους προσέγγισης, «εσωτερικής» με τις όποιες φιλοσοφικές και ιστορικές διαστάσεις. Κατ' αντιστοιχία, λοιπόν: η στέψη της Μπάγερν - η 35η συνολικά στην ιστορία της - η αφετηρία μας, ο τρόπος με τον οποίο την επιτυγχάνει το case study. Ναι, γιατί αυτό κατάφερε να κάνει τους Βαυαρούς ο Βενσάν Κομπανί, «αυτοανακηρυσσόμενος» έτσι και ο ίδιος σ' ένα αντικείμενο μελέτης προόδου.
Δεν ξέρουμε αν συμμερίζεται ή όχι την τοποθέτησή μας ο Βέλγος, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση το ρεκόρ λέει την αλήθεια, όπως συνήθως οι αριθμοί, άλλωστε, ιδίως δε σε παρόμοιες περιπτώσεις σπασμένων κοντέρ. Η πρωταθλήτρια Γερμανίας τα... τερμάτισε φέτος, καθώς εντός συνόρων σκόραρε αποκλειστικά για το πρωτάθλημα 122 φορές, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση από τη φουρνιά της επίσης τότε ιστορικής Ρεάλ Μαδρίτης του Ζοζέ Μουρίνιο τη σεζόν 2011-2012, πριν μάλιστα από την version που ακολούθησε λίγο αργότερα και έμελλε για μια πενταετία να κυριαρχήσει στην Γηραιά Ήπειρο (με τέσσερις κατακτήσεις συνολικά από το 2014 έως το 2018, με μια... διαλλειματική της Μπαρτσελόνα το 2015), με τον κύκλο της να ολοκληρώνεται οριστικά προ διετίας και την τελευταία της κατάκτηση στο Champions League στο «Γουέμπλεϊ».
Το επιβλητικό 5-1 επί της Κολωνίας ήταν τόσο... όσο αρκετό, ώστε να προηγείται για +1 (121 γκολ σε 38 αγώνες η «Βασίλισσα» τότε) μόλις εκείνων των «μερένγχες», που περιμένουν τον Πορτογάλο, του οποίου η έλευση φαντάζει ιστορικότερη, υπενθυμίζοντας αφοπλιστικά το ευρωπαϊκό του status και... aura mood, ακριβώς γιατί αναμένεται ως απο μηχανής Θεός τώρα και όχι απλώς ο πλέον κατάλληλος «Special One», όπως όταν έφθασε για πρώτη φορά κάποτε τέλη Μάη του 2010, όταν πήρε τα πάντα με την Ίντερ, νικώντας στον τελικό της κούπας «με τα μεγάλα αυτιά» τότε την... Μπάγερν. Από τότε που έχουν το μαράζι τους ο Γουέσλεϊ Σνάιντερ και ο Ζλάταν Ιμπαχίμοβιτς, κάθε ένας για διαφορετικό λόγο, αλλά με παράλλήλους βίους την ίδια σεζόν. Κάθε ομάδα έχει το δικό της ξεχωριστό γνώρισμα μέσα στην ιστορία που την καθορίζει και αυτό το «über alles» των εκ νέου πρωταθλητών είναι αυτό που καθιστά τον κυνισμό σε τέχνη ως προς την αποδοχή, τη συνέπεια και τη διαχείρισή του, ανάγοντάς τον στο λεγόμενο και γνωστό για τους Γερμανούς «Gesamtkunstwerκ». Όρος καθιερωμένος από το 1827 από τον Γερμανό φιλόσοφο και θεολόγο Φρίντριχ Τράντορφ (1782-1863) ορίζεται ως η σύνθεση ενός είδους τέχνης σε μια ολοκληρωμένη αισθητική εμπειρία. Εν προκειμένω, την προσέγγιση δηλαδή και ακλόνητου διαχρονικά πρωταθλητισμού σε μια ολοκληρωμένη πεποίθηση τέχνης, ισοπεδωτικής απόλυτης μαζί, γι' αυτό τον λόγο και αρμονικής ταυτόχρονα, γιατί απλά προκύπτει φυσικά και πηγαία. Για μπάλα δε μιλησε, ούτε τη συμπεριέλαβε στην έννοια. Αιώνες μετά όμως και με πρόδρομο με τη δική του χρυσόσκονη ιστορίας, ένα συμπατριώτη τους, η ποδοσφαιρική διάσταση και αποτύπωσή της στο χορτάρι είναι γεγονός και ρεκόρ. Πραγματικότητα με τη δική της ξεχωριστή ερμηνεία...
Νικόλας Κανελλόπουλος
Δεν ξέρουμε αν συμμερίζεται ή όχι την τοποθέτησή μας ο Βέλγος, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση το ρεκόρ λέει την αλήθεια, όπως συνήθως οι αριθμοί, άλλωστε, ιδίως δε σε παρόμοιες περιπτώσεις σπασμένων κοντέρ. Η πρωταθλήτρια Γερμανίας τα... τερμάτισε φέτος, καθώς εντός συνόρων σκόραρε αποκλειστικά για το πρωτάθλημα 122 φορές, καταλαμβάνοντας την πρώτη θέση από τη φουρνιά της επίσης τότε ιστορικής Ρεάλ Μαδρίτης του Ζοζέ Μουρίνιο τη σεζόν 2011-2012, πριν μάλιστα από την version που ακολούθησε λίγο αργότερα και έμελλε για μια πενταετία να κυριαρχήσει στην Γηραιά Ήπειρο (με τέσσερις κατακτήσεις συνολικά από το 2014 έως το 2018, με μια... διαλλειματική της Μπαρτσελόνα το 2015), με τον κύκλο της να ολοκληρώνεται οριστικά προ διετίας και την τελευταία της κατάκτηση στο Champions League στο «Γουέμπλεϊ».
Bayern 25/26 (Bundesliga):
— BÁVARO ? (@Bavaro_Arg) May 16, 2026
. 34 partidos ?
. 28 victorias ✅️
. 5 empates ?
. Una derrota ❌️
. 122 GF ⚽️✅️ 36 GC ⚽️❌️
HISTORIA PURA, LA 35!!! ? pic.twitter.com/iiEZW4CAZ6
Το επιβλητικό 5-1 επί της Κολωνίας ήταν τόσο... όσο αρκετό, ώστε να προηγείται για +1 (121 γκολ σε 38 αγώνες η «Βασίλισσα» τότε) μόλις εκείνων των «μερένγχες», που περιμένουν τον Πορτογάλο, του οποίου η έλευση φαντάζει ιστορικότερη, υπενθυμίζοντας αφοπλιστικά το ευρωπαϊκό του status και... aura mood, ακριβώς γιατί αναμένεται ως απο μηχανής Θεός τώρα και όχι απλώς ο πλέον κατάλληλος «Special One», όπως όταν έφθασε για πρώτη φορά κάποτε τέλη Μάη του 2010, όταν πήρε τα πάντα με την Ίντερ, νικώντας στον τελικό της κούπας «με τα μεγάλα αυτιά» τότε την... Μπάγερν. Από τότε που έχουν το μαράζι τους ο Γουέσλεϊ Σνάιντερ και ο Ζλάταν Ιμπαχίμοβιτς, κάθε ένας για διαφορετικό λόγο, αλλά με παράλλήλους βίους την ίδια σεζόν. Κάθε ομάδα έχει το δικό της ξεχωριστό γνώρισμα μέσα στην ιστορία που την καθορίζει και αυτό το «über alles» των εκ νέου πρωταθλητών είναι αυτό που καθιστά τον κυνισμό σε τέχνη ως προς την αποδοχή, τη συνέπεια και τη διαχείρισή του, ανάγοντάς τον στο λεγόμενο και γνωστό για τους Γερμανούς «Gesamtkunstwerκ». Όρος καθιερωμένος από το 1827 από τον Γερμανό φιλόσοφο και θεολόγο Φρίντριχ Τράντορφ (1782-1863) ορίζεται ως η σύνθεση ενός είδους τέχνης σε μια ολοκληρωμένη αισθητική εμπειρία. Εν προκειμένω, την προσέγγιση δηλαδή και ακλόνητου διαχρονικά πρωταθλητισμού σε μια ολοκληρωμένη πεποίθηση τέχνης, ισοπεδωτικής απόλυτης μαζί, γι' αυτό τον λόγο και αρμονικής ταυτόχρονα, γιατί απλά προκύπτει φυσικά και πηγαία. Για μπάλα δε μιλησε, ούτε τη συμπεριέλαβε στην έννοια. Αιώνες μετά όμως και με πρόδρομο με τη δική του χρυσόσκονη ιστορίας, ένα συμπατριώτη τους, η ποδοσφαιρική διάσταση και αποτύπωσή της στο χορτάρι είναι γεγονός και ρεκόρ. Πραγματικότητα με τη δική της ξεχωριστή ερμηνεία...
Νικόλας Κανελλόπουλος
