Η υπέρβαση δεν έγινε με την Ουγγαρία, καθότι εκ του αποτελέσματος επήλθε αποκλεισμός, όμως αυτό δε σημαίνει πως αξιολογείται φυσικά μονοδιάστατα η πορεία της - της όποιας ομάδας, Εθνικής ή μη. Είναι μεγάλο πράγμα μια ομάδα να θέτει στόχο το υψηλότερο σκαλί του βάθρου, ακόμη σπουδαιότερο δε το να ανα- γνωρίζει πως μπορεί να τα καταφέρει. Κυρίως στον εαυτό της. 
Αυτή την Εθνική πόλο Γυναικών είδαμε στην Πορτογαλία και απόδειξη μεγαλύτερη - έστω ισότιμη σε σημασία με τα πεπραγμένα της πισίνας, οι δηλώσεις με δάκρυα της Φωτεινής Τριχά, που εξ ονόματος των συμπαικτριών της, έθεσε ευθέως το χάλκινο ως τελευταίο στόχο, ώστε να μην ύπαρξει η παραμικρή εκκρεμότητα στους κόπους τους, παρά μόνο δικαίωση. Αυτή που τελικά επήλθε στο Φουνσάλ...
Στο 2:26 το τάιμ άουτ για τα συγχαρητήρια του προπονητή στις παίκτριες αποτελεί, πέραν από τη δυναμική και τη νοοτροπία της ομάδας, και απόδειξη αναγνώρισης εσωτερικής της χημείας και της συμπόρευσης αθλητριών και τεχνικού τιμ σε ανάλογες διεθνείς προκλήσεις, συνθήκη που αποδεικνύει την ανάγκη διαχείρισης και το πολυδιάστατο της επικοινωνίας μεταξύ των μελών της. Εξ αρχής προπορευόμενη, το 15-6 απόλυτα κατανοητό και ενδεικτικό της ισχύος της - τα δύο τέρματα των Ιταλίδων στην ύστατη περίοδο απλώς μείωσαν το σκορ (η Εθνική μας δε σκόραρε καθόλου) και απλώς διαμόρφωσε τα νούμερα του φωτεινού πίνακα. Αυτός όμως στην πορεία σβήνει και τα στοιχεία του αντικαθίστανται. Το γαλανόλευκο μελάνι της ιστορίας, όμως, γράφεται μονοκονδυλιά και είναι ανεξίτηλο...
Τα οκτάλεπτα: 4-1, 6-3, 5-2, 0-2
Ελλάδα (Χάρης Παυλίδης): Σταματοπούλου, Ελευθερία Πλευρίτου, Τριχά, Γρηγοροπούλου, Ξενάκη, Νίνου, Πάτρα, Σιούτη, Βασιλική Πλευρίτου, Τορνάρου, Μυριοκεφαλιτάκη, Καρύτσα, Μπιτσάκου, Καραγιάννη.
Ιταλία (Κάρλο Σίλιπο): Κοντορέλι, Ταμπάνι, Λεόνε, Γκαντ, Τσέργκολ, Τζουστίνι, Μπιανκόνι, Μαρλέτα, Ρανάλι, Κοκιέρε, Μπετίνι, Σανταπάολα, Πάπι, Μετζάτο.
Νικόλας Κανελλόπουλος
