Μουντιάλ ήταν και πάει… All time classic φράση, αναμενόμενη κι «επιβεβλημένη» σ’ ανάλογες περιόδους, που τονίζει δίχως άλλο τη νοσταλγία που κατακλύζει ήδη. Ίσως και λίγο… πριν αυτό τελειώσει. Στιγμές, πρωταγωνιστές, αναμνήσεις. Κάθε Παγκόσμιο είναι όλα αυτά και οι αναμνήσεις που συνθέτει προστίθενται στον «σκληρό» της ποδοσφαιρικής ιστορίας, φυσικά και στη δική μας. Αυτή είναι η ιδιαιτερότητα της Ζωής, είμαστε μάρτυρες γεγονότων, που διαμορφώνουν την εποχή, και πολλές φορές δεν το συνειδητοποιούμε - η μπάλα δεν αφήνει περιθώρια. Μήνας αναπόλησης και απόλαυσης, κάθε που ξεκινά ενεργοποιούνται οι παιδικές μας - καλοκαιρινές και μη - οι ίδιες ακριβώς που θα εμπλουτιστούν με νέες, ώστε να συνεχίσουμε να θυμόμαστε. Ως μάρτυρες της Ιστορίας να ζούμε και να αισθανόμαστε, να ζούμε, θυμόμαστε και να... περιμένουμε ενθυμούμενοι.
Ο χρόνος ανέκαθεν σχετικός και η σύμπτυξή του «χωρά» όσα μας προσφέρει γενναιόδωρα κάθε φορά η παγκόσμια γιορτή. Σ’ αυτή τη μουντιαλική ροή του με αρχή και τέλος πρεμιέρα και αυλαία – πολυαναμενόμενες και οι δύο: η πρώτη επειδή ξεκινά επιτέλους και η δεύτερη διότι έφθασε το γλυκόπικρο τέλος, της μεγαλειώδους στιγμής του κορυφαίου της Γης και της σχεδόν αυτόματης έναρξης μιας εκ νέου αναμονής. ![Μουντιάλ 2026: Πρωταθλήτρια κόσμου η Ισπανία που «εξαφάνισε» την Αργεντινή - Το χρυσό γκολ ο Τόρες [εικόνες-βίντεο]](https://www.efsyn.gr/wp-content/uploads/2026/07/Spain-Mundial-2026-980x653.jpg)
Το 23ο Παγκόσμιο Κύπελλο απέκτησε για πολλούς και ενδιαφέροντες λόγους μια περίοπτη θέση στο βιβλίο της Ιστορίας και το BN Sports… πιστεύει πως τους βρήκε και σας παρουσιάζει σε δύο μέρη ένα (θέλουμε να πιστεύουμε ικανοποιητικό) Top 10 στιγμών, οι οποίες συνθέτουν ως επί μέρους ιστορίες ένα ακόμη μουντιαλικό μωσαϊκό αναμνήσεων, που ορίζει, αλλά ταυτόχρονα ξεπερνά, τη διαμόρφωση των συσχετισμών στην ποδοσφαιρική σκηνή, αναδεικνύοντας παράλληλα νέους ήρωες.
Από την καινοτομία του νέου format, στη συμβολική ιστορία πίστης και δικαίωσης του ενός που πρεσβεύει εξ ίσου συμβολικά το έθνος, στη γλυκιά πρώτη φορά ορισμένων χωρών, και από τον αποχαιρετισμό στην παιδική μας ηλικία σ’ ένα ντόμινο farewell από θρύλους, στο απόλυτο αντίο του κορυφαίου όλων, που τελειοποίησε το ομορφότερο παιχνίδι. Ένα ακόμη τέλος, μια ακόμη αναμονή και – αναπόφευκτα – μια ακόμη αρχή. Όχι από τότε, αλλά από τώρα, με μια τετραετία στο ενδιάμεσο κατά την οποία ο χρόνος θα περάσει, όπως πάντα, δίχως δισταγμό κι επιστροφή. Μέχρι την επόμενη μουντιαλική φορά, λοιπόν…
1. Το οικουμενικό format: Παγκοσμιοποίηση... it is - Μουντιάλ 3 χωρών, 48 ομάδων
Ήταν εδώ και χρόνια γνωστό. Το 2022 η καινοτομία ήταν μόνο ημερολογιακή, καθώς ήταν η πρώτη φορά που διοργανώθηκε χειμώνα μια τελική φάση. Μεγαλοπρεπής, όπως απαιτούσε η ανάλογη φήμη του Κατάρ, αλλά χέρι – χέρι με τις εξ ίσου ηχηρές στον αντίκτυπο κατακραυγές και θεωρίες συνομωσίας: από το σενάριο δωροδοκίας της FIFA για την επιλογή του ως οικοδεσπότη, μέχρι τις όποιες – συστηματικές καθ’ όλη τη διάρκεια της τετραετίας – κατηγορίες για καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων, το περασμένο Μουντιάλ είχε ένα δικό του μη ποδοσφαιρικό «ποινικό μητρώο», με αθλητικό επιστέγασμα φυσικά την παγκόσμια στέψη του Λιονέλ Μέσι και της Αργεντινής σε μια ιστορία με κάρμα «αλμπισελέστε». 
Τρισήμιση χρόνια μετά, το καλεντάρι επέστρεψε στις… εργοστασιακές του ρυθμίσεις… περίπου. Καλοκαίρι μεν, αλλά οι διοργανωτές τρεις! Ηνωμένες Πολιτείες, Καναδάς και Μεξικό οι οικοδεσπότες και το 23ο Μουντιάλ αποκτά ήδη το πρώτο «τικαρισμένο» κουτάκι ως προς τις ιδιαιτερότητές του. Τα 16 στάδια σάς τα παρουσιάσαμε, για το τεχνολογικό πριν και μετά, που μεταμόρφωσε το απλό δέρμα της μπάλας σε τεχνολογικό προϊόν επίσης, αφήσαμε τη δομή για το τέλος, με σχετική αναφορά λίγες μέρες πριν την έναρξη: ακριβώς 96 χρόνια μετά την πρεμιέρα της Ουρουγουάης, είναι το μοναδικό το οποίο διοργανώθηκε με 48 ομάδες κι όχι με 32 μέχρι πρότινος – όλα άλλαξαν εύλογα: οι όμιλοι είναι 12 αντί για οκτώ, η συνολική διάρκεια αυξήθηκε σε ενάμιση από ένα μήνα (39 αντί για 31 μέρες), όπως και οι αγώνες φυσικά (64 από 104) και οι οκτώ καλύτεροι τρίτοι προκρίνονται στη φάση των «32» κι όχι των «16».
Η νέα κατανομή θέσεων ανά συνομοσπονδία:
- UEFA (Ευρώπη):16 θέσεις
- CAF (Αφρική):9 θέσεις + 1 πλέι-οφ
- AFC (Ασία):8 θέσεις + 1 πλέι-οφ
- CONMEBOL (Νότια Αμερική):6 θέσεις + 1 πλέι-οφ
- CONCACAF (Βόρεια & Κεντρική Αμερική, Καραϊβική):3 θέσεις + 2 πλέι-οφ
- OFC (Ωκεανία):1 θέση + 1 πλέι-οφ
Η όρεξη άνοιξε και η ιδέα περαιτέρω αύξησης ομάδων βρίσκεται στο τραπέζι (!), με την αιτιολόγηση της φετινής επιτυχίας να είναι ομολογουμένως βάσιμη, όμως στον αντίποδα η κριτική για σκοπιμότητα υπάρχει ξανά: το «άνοιγμα» στους νέους συμμετέχοντες δεν αμφιβητείται, αλλά η πρόθεση αυτού, καθώς λέγεται πως είναι φαινομενικά μόνο καλής θέλησης, διότι η «θυσία» τους στις διασταυρώσεις με τους μοιραία ισχυρότερους είναι αναπόφευκτη, λόγω της διαφοράς δυναμικότητας, και στόχος ουσιαστικός είναι η αύξηση εσόδων από χορηγούς και τηλεοπτικά δικαιώματα. Αμφότερες όψεις του ίδιου νομίσματος. Πόσο χρειάζεται όμως αληθινά μια τέτοια ανανέωση; Μέχρι τότε υπάρχει καιρός…
2. Newcomers και ο «σωστός» χρόνος
Ήταν τέσσερις και για τη σύγχρονη εποχή μόνο στη διοργάνωση της Γερμανίας προ ακριβώς 20ετίας ήταν περισσότεροι∙ συνολικά έξι: Αγκόλα, Ακτή Ελεφαντοστού, Γκάνα, Τόγκο, Τρινιντάντ & Τομπάγκο, Ουκρανία. Ενισχύοντας τον επίλογο του προηγούμενου θέματος, πρόκειται αμιγώς ποδοσφαιρικά για μια δικαίωση της FIFA: το βήμα δόθηκε και αξιοποιήθηκε, καθώς οι θέσεις «άνοιξαν» και όσοι διεκδίκησαν ό,τι τους αναλογούσε, αφενός το έκαναν επί ίσοις όροις στην κλασσική προκριματική διαδικασία στην αντίστοιχη ζώνη της ηπείρου τους, αφετέρου απέκτησαν την παρθενική τους εμπειρία στον κόσμο των μεγάλων. Επίσης αναμενόμενα (αγωνιστικά ξανά), μπορεί η παρουσία τους να μη διήρκησε πολύ, ωστόσο, σαφώς και απέκτησαν τη δική τους αφετηρία για το μέλλον.
Ουζμπεκιστάν, Ιορδανία και Κουρασάο απέκτησαν το δικό τους εθνικό σημείο αναφοράς, με τους τρεις τελευταίους να αποκλείονται ως ουραγοί από τη φάση των ομίλων. Εκ του αποτελέσματος και με διαφορά, το Πράσινο Ακρωτήρι, το οποίο βρέθηκε ως πρώτο μεταξύ ίσων στο όνειρο των newcomers, δημιούργησε όμως το δικό του ξεχωριστό ως η μόνη εξ αυτών ομάδα, η οποία προκρίθηκε στους «32» ως δεύτερο, για να «πέσει» ηρωϊκά μαχόμενο από την τότε κάτοχο των σκήπτρων και μετέπειτα φιναλίστ Αργεντινή, με hightlight αυλαίας την γκολάρα του Σίντεϊ Λόπες Καμπράλ, που αν μη τι άλλο «έσκιαξε» και δοκίμασε την παρέα του Μέσι. Ο Γιαμάλ το σήκωσε στα 19 (έχοντας ήδη ένα EURO), ο Μέσι στα 35, κάποτε ο Εμπαπέ πέντε μήνες πριν τα 20, ο Κριστιάνο και ο... Ζλάταν ποτέ.
Ο Βοζίνια... συστήθηκε στα 40 και τα εκατομμύρια των followers που απέκτησε σε 1,5 ώρα μόλις, μετά τα ρολά που κατέβασε στην πρεμιέρα κόντρα στη «La Roja», είναι απλώς ένα - εντυπωσιακό ομολογουμένως - σημείο των καιρών μας. Η διαχρονικότητα της ιστορίας είναι, πού αλλού, στον συμβολισμό της, στην αξιακή της δυναμική: υπομονή, πίστη και δικαίωση ενσαρκώνονται στον βετεράνο κίπερ, τόσο για όλους μας, όσο και για τη χώρα του, που απαίτησε και κέρδισε τον παγκόσμιο σεβασμό, κόντρα στην μετέπειτα διάδοχο της «αλμπισελέστε», γιατί αιτιολογεί ότι δικαίωση «αργοπορεί» φαινομενικά μόνο. Η στιγμή της (προσωπικής και εθνικής εν προκειμένω) καταξίωσης συμβαίνει πάντα την κατάλληλη στιγμή και η χρονική σύγκριση του πριν και του μετά είναι μεν υπαρκτή, ωστόσο, «παραμερίζει» τη διδαχή της πορείας της εξέλιξης και του κατορθώματος. Όλα για κάποιο λόγο, εν ολίγοις...
3. Σουρεάλ «μικρός» τελικός
Εξ ορισμού σύγκριση δεν υφίσταται. Από τη μία, ο τελικός των τελικών για τον ποδοσφαιρικό… βασιλιά των βασιλέων, από την άλλη, αυτός της παρηγοριάς. Τέτοιας που δεν αρκεί σε κανέναν μπροστά στην απώλεια ευκαιρίας για δόξα, γι' αυτό και η... EuroLeague τον κατήργησε. Στο Παγκόσμιο θα παραμείνει, μάλλον για καιρό ακόμη. Ένα ματς για την τελευταία θέση στο βάθρο, με την κατάληξη να γλυκαίνει την πικρία του αποκλεισμού για τον τρίτο και να πιστοποιεί ταυτόχρονα το… ναδίρ του ηττημένου, που βρέθηκε από τη διεκδίκηση της παγκόσμιας κορυφής στο τίποτα. Το γράφουμε ευθέως – είναι κοινή παραδοχή, άλλωστε: το Αγγλία – Γαλλία ήταν το καλύτερο ματς εκ των 64, μακράν του δεύτερου και φυσικά του... τελικού!
Αγώνας 10 τερμάτων μόνο θεαματικός μπορεί να είναι, το διακύβευμα και η διοργάνωση τον έκαναν ακόμη πιο ξεχωριστό και τον ανήγαγαν στον καλύτερο της ιστορίας – μόνο αυτό το 6-3 του 1958 ανάμεσα στις Γαλλία και Δυτική Γερμανία συγκρίνεται. Πώς να μην, άλλωστε, καθώς το σύνολο αυτό σημαίνει σχεδόν αναγκαστικά γκολ καθ’ όλη τη διάρκεια, όπως ακριβώς έγινε εδώ. Από την αρχή ως το τέλος, πανηγυρίζαμε: από το 3’ ο Ντέκλαν Ράις ξεκινά και «σέρνει» τον… ικαριώτικο των γκολ με το 4-0 της ανάπαυλας να αντικαθίσταται απρόσμενα, αλλά με έκπληξη από όλους (τουλάχιστον τους θεατές, πλην Άγγλων) από το γαλλικό ντεμαράζ και το 4-3 εντός 21΄ στο 66'!
#France 4 - 6 #England
— Andrew Haglington (@AHaglington) July 19, 2026
the final score in #Miami #USA after an extraordinary thrilling TEN GOAL match with brilliant entertaining #football
⚽️#England WIN despite a spirited comeback by #France
?#WorldCup #Bronze #Medals for #English squad. 3rd place finish best since 1966. pic.twitter.com/9pHxr0DQjJ
Ο επίλογος ήρθε στο 90+8’ της κανονικής διάρκειας – ναι, παίζαμε καθυστερήσεις, με τον Τζουντ Μπέλιγχαμ να «σκοτώνει» τη «Λερναία Ύδρα» των «τρικολόρ», μιας και η κόψη του ξυραφιού απειλούσε μέχρι μόλις δύο λεπτά νωρίτερα, όταν ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας, Οσμάν Ντεμπελέ, μείωσε ξανά τη διαφορά στην ελάχιστη τιμή για το 5-4 – το πέμπτο των Άγγλων σημειώθηκε στο 87΄με πέναλτι του πρωταθλητή με την Άρσεναλ, Μπουκάγιο Σάκα.
Η κριτική της τέταρτης θέσης αποφεύχθηκε για τους νικητές, η ρετσινιά μιας ακόμη αποτυχίας υπάρχει όμως, κυρίως δε εξ αιτίας της φοβισμένης διαχείρισης στον ημιτελικό με την Αργεντινή. Ο Ντιντιέ Ντεσάμπ αποχαιρέτησε, μετά από 16 χρόνια τον πάγκο της πατρίδας του και το πρωτοπαλίκαρο Κιλιάν Εμπαπέ… αυτοχρίστηκε με τα δύο γκολ του (48’, 66’) all time πρώτος σκόρερ του θεσμού με 21 γκολ, ένα περισσότερο από τον Λιονέλ Μέσι, που προπορευόταν σ’ όλο το τουρνουά και θεοποιήθηκε διθυραμβικά ξανά, μόλις «έσπασε» το ρεκόρ δωδεκαετίας του Μίρο Κλόζε. Έπος…
4. «Χέρι Θεού», βάπτισμα… πυρός: «Λάδι» διαδοχής και «τυχερό» 19!
Και το όνομα αυτού, Λαμίν Γιαμάλ. Όταν ο μικρός «ξεπεταγόταν» προ τριετίας, τη σεζόν 2022-2023, η Μπαρτσελόνα επανερχόταν σταδιακά από το «κώμα» στο οποίο επήλθε το ευρωπαϊκό status της, ήταν ένα ακόμη πρωτοεμφανιζόμενο next big thing της Λα Μασία. Οι περγαμηνές – και στην περίπτωσή του – λαμπρές, η διαφορά με τους προηγούμενους η επιβεβαίωσή τους. Πλέον και για την ακρίβεια, ειδικά τώρα, ασύγκριτη. Από τους πιο πρόσφατους, Ζεράρδ Ντεολοφέου και Κρίστιαν Τέγιο, μέχρι τους προγενέστερους προς τα τέλη της πρώτης δεκαετίας των 00s, Τζιοβάνι Ντος Σάντος και Μπόγιαν Κρκιτς, η ταμπέλα του μικρού θαυματουργού που θα μεγαλουργήσει παραήταν βαριά για τα πόδια και την ψυχή, οπότε η διαδοχή του ενός και μοναδικού παρέμενε δισεπίλυτος γρίφος.
Ο Λιονέλ Μέσι ξεπέρασε τους πάντες και τα πάντα στη Βαρκελώνη, δόξασε το έμβλημα μπροστά και αποθεώθηκε με το επώνυμο στην πλάτη για να μείνει στην ιστορία (της) ως το απόλυτο ποδοσφαιρικό totem. Μέχρι να… γίνει όλα αυτά, ως ένας (πάντα ξεχωριστός) φέρελπις, όταν ακόμη ήταν τέτοιος κι εκείνος, στο πλαίσιο μιας φιλανθρωπικής καμπάνιας της UNICEF, ο φακός τον απαθανάτισε να κάνει μπάνιο ένα μωρό, τον μόλις μερικών μηνών… Λαμίν Γιαμάλ! Τα χρόνια πέρασαν και στο θρυλικό λυκόφως πια του πρώτου, η επιβλητική αυγή του δεύτερου έχει ήδη ξεκινήσει και επιβεβαίωσε καλύτερη από τον κυνισμό των αριθμών δε θα μπορούσαμε να έχουμε - συγκεκριμένα ενός μόνο: 19... Ιουνίων τότε ο Λίο, με το 19 στη φανέλα, όπως ακριβώς τώρα στην εθνική ο «βαφτιστήρας» του, που ως συνομήλικός του έχει κατακτήσει ήδη Μουντιάλ και EURO με απόσταση ακριβώς 19 ετών από εκείνη τη φωτογράφιση! Το Νο. 10 στην Μπάρτσα είναι δικό του – έγινε ολόκληρο promo διαδοχής πέρυσι – και το μόνο που μένει είναι η πολυπόθητη «sexta» (η «έκτη» κούπα του Champions League).
Από τους τόσους, ο μοναδικός ξεχωριστός, ασύγκριτος ήδη από όλους τους προαναφερθέντες. Περγαμηνές επιβεβαιωμένες, ναι, διαπιστευτήρια αδιάσειστα, μέλλον λαμπρό. Μόλις 19 όμως για τον ίδιο λόγο κι ο δρόμος μακρύς, η Ζωή δεν υπόσχεται διάρκεια σε κανέναν. Μέσι, ούτως ή άλλως, δεν θα γίνει κανείς…
5. Οι «προφητείες» (του BN Sports) εκπληρώθηκαν: Η ευθυγράμμιση πλανητών και το «σιγουράκι» του Φεράν!
Το πέμπτο «κλικ» φέρει φαρδιά - πλατιά την υπογραφή μας! Εκ προοιμίου και προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, συγχωρέστε μας την αυτοαναφορικότητα, με τον τρόπο μας «συμβάλαμε» στην... κατάκτηση της Ισπανίας! Αν δεν παινέψεις το (εν προκειμένω δημοσιογραφικό) σπίτι σου, αυτό θα σε «πλακώσει, άλλωστε. Σοβαρά τώρα, φυσικά ό,τι συνέβη αιτιολογείται στο χορτάρι καθ’ όλη τη διάρκεια του τουρνουά και αποδεικνύει την απόδοση δικαιοσύνης, βάσει απόδοσης των φιναλίστ, μα και επίσης τη «μυστηριακή» της διάσταση της πραγματικότητας! Όχι, δεν το πρωτογράψαμε τον Ιούνιο, αλλά… εφτά μήνες νωρίτερα!
Τυπική αναμέτρηση για την εθνική, κατόρθωμα - ορόσημο για τον ίδιο, με την είσοδο στο top 10 των top scorers της χώρας του μόλις στα 25 με το τρίτο γκολ (για το 3-0) στο 34΄ με το new entry στα εθνικά στατιστικά να φαντάζει απλώς το ιδανικό κατευώδιο για την μουντιαλική... εξερεύνηση του Νέου Κόσμου. Η «τεσσάρα» επί της Γεωργίας στην προτελευταία αγωνιστική του πέμπτου προκριματικού ομίλου, ήταν τότε μια ακόμη επιβλητική νίκη προγράμματος για τους Ίβηρες, πριν ετοιμάσουν βαλίτσες για τις ΗΠΑ - τελικά ήταν και κάτι ακόμη: η προοικονομία της επιστροφής στον παγκόσμιο θρόνο! Προϋπόθεση: να σκοράρει ο Φεράν Τόρες! Γιατί; «Ξεψαχνίσαμε» πως κάθε που πανηγυρίζει τέρμα του με το εθνόσημο, η πατρίδα χαμογελά πάντα στο τελικό σφύριγμα! Εμείς το πήγαμε λίγο παραπέρα και από τα μέσα Νοέμβρη επιβεβαιώσαμε την κατάκτηση, αν και εφόσον σκόραρε ξανά. Μαντέψτε... Πρώτοι εμείς γνωρίζαμε πως τελείωσε, εκτός αν μας... είχατε διαβάσει! Οι συγκυρίες δημιούργησαν το μωσαϊκό της προφητείας και η ισπανική αυτοκρατορία με απόσταση ακριβώς 16 χρόνων δημιουργήθηκε ξανά στη σύγχρονη εποχή, θέτοντας τον υπέρτατο στόχο ενός ακόμη διεθνούς treble στο επερχόμενο EURO του 2028, όπως ακριβώς συνέβη στο EURO 2012!
Με την ίδια σειρά στις διοργανώσεις, τότε και τώρα. Αυστρία και Βιέννη, Νότιος Αφρική και Γιοχάνεσμπουργκ, Ουκρανία και Κίεβο. Γερμανία και Βερολίνο, ΗΠΑ και Νέα Υόρκη. Ας θέσουμε στόχο την «triplete» στο «Γουέμπλεϊ». Στο στάδιο θρύλων, στο δικό τους «θέατρο ονείρων» για την ομάδα – θρύλο και, μάλιστα, σε remake. Η πρόκληση όμως είναι γι’ αυτούς αποκλειστικά κι ό,τι είναι να γίνει, θα γίνει. Εμείς απλώς θα (τους) παρακολουθούμε, αλλά δεν ανησυχούμε. Αν το γράψουμε ξανά, θα πετύχει...
Νικόλας Κανελλόπουλος
