Η Τουρκία ήταν η μεγάλη απογοήτευση του Μουντιάλ αφού αποκλείστηκε μετά από μόλις δύο ματς και το ερώτημα είναι ένα. Αρκεί μόνο το ταλέντο για να προχωρήσεις σε μια τέτοια διοργάνωση;
Όταν η εθνική Τουρκίας αναχωρούσε για τις ΗΠΑ στις 3 Ιουνίου είχε στηθεί μια ολόκληρη γιορτή για το ξεπροβόδισμα του Βιτσέντζο Μοντέλα και των παικτών του. Ένα ολόκληρο κομβόι από αυτοκίνητα με την τουρκική σημαία ακολούθησε το λεωφορείο της Τουρκίας από το προπονητικό κέντρο μέχρι το αεροδρόμιο δείχνοντας την πίστη και την στήριξη. Η κυκλοφορία είχε σταματήσει σε διάφορα σημεία της πόλης και χιλιάδες Τούρκοι παρατάχθηκαν στους δρόμους και στις γέφυρες του Βοσπόρου, για να αποχαιρετήσουν τους παίκτες, δίνοντας στο γεγονός ένα έντονο πατριωτικό χαρακτήρα.
Άλλωστε, οι προσδοκίες για τους γείτονες ήταν υψηλές. Η Τουρκία επέστρεφε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου μετά από εκείνη την θρυλική πορεία του Μουντιάλ του 2002 που είχε φτάσει στην 3η θέση με τους Σουκούρ, Μανσίς, Εμρέ και Χασάν Σας να εντυπωσιάζουν την παγκόσμια ποδοσφαιρική σκηνή.
Μετά από 24 χρόνια απουσίας μια νέα γενιά σπουδαίων Τούρκων ποδοσφαιριστών επανέφερε στο προσκήνιο την εθνική ομάδα. Με αρχιτέκτονα τον Ιταλό Βιτσέντζο Μοντέλα, η Τουρκία έφτασε στα προημιτελικά του Euro 2024 όταν και αποκλείστηκε από την Ολλανδία.
Δύο χρόνια μετά η Τουρκία έδειχνε πιο έτοιμη από ποτέ. Με παίκτες που κυριαρχούν στις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης, όπως το μεγάλο αστέρι της Ρεάλ Μαδρίτης Αρντά Γκιουλέρ, τον καλύτερο παίκτη της Γιουβέντους Κενάν Γιλντίζ, αλλά και τον νταμπλούχο Ιταλίας με την Ίντερ, Χακάν Τσαλχάνογλου όλα έδειχναν ευοίωνα. Ειδικά και με την κλήρωση κόντρα σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Παραγουάη οι ειδικοί τόνιζαν πως η Τουρκία μπορεί να προχωρήσει μακριά στο Παγκόσμιο Κύπελλο.
Μετά από μόλις δύο αγώνες το όνειρο της Τουρκίας μετατράπηκε σε εφιάλτη. Δύο ήττες από Αυστραλία και Παραγουάη η οποία μάλιστα έπαιξε με παίκτη λιγότερο για πάνω από 50 λεπτά έφερε ένα εκκωφαντικό Βατερλό
«Το ποδόσφαιρο δεν έχει λογική. Πρέπει να αποδεχτούμε το αποτέλεσμα. Γι' αυτό ονειρεύονται οι άνθρωποι. Όχι κάθε φορά που η ομάδα που παίζει καλύτερα κερδίζει το παιχνίδι. Αυτό είναι το άθλημα που παίζουμε. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο. Αν η μοίρα δεν είναι με το μέρος σου, όταν κάνεις λάθος, χτυπάς το δοκάρι», δήλωσε ο Μοντέλα στους δημοσιογράφους μετά την καταδικαστική ήττα με 1-0 από την Παραγουάη την Παρασκευή στη Σάντα Κλάρα της Καλιφόρνια.
Η απογοήτευση δεν είναι μόνο ότι η Τουρκία έχασε. Είναι ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν οι ήττες. Αν παρατηρήσει κανείς τα στατιστικά θα δει κανείς πως η Τουρκία είχε 62 σουτ στα δύο αυτά ματς αλλά μηδέν γκολ.
Και αυτό το στατιστικό περιγράφει με τον καλύτερο τρόπο την παρουσία της ομάδας του Μοντέλα στα γήπεδα των ΗΠΑ. Μεγάλα ποσοστά κατοχής, εκλάμψεις ποιότητας αλλά κανένα αποτέλεσμα.
Ο Βιτσέντζο Μοντέλα έμεινε σταθερός στο 4-2-3-1 που χρησιμοποίησε καθόλη την διάρκεια των προκριματικών και των πλέι οφ. Από μόνο του το σύστημα δεν φέρνει αποτέλεσμα, ειδικά αν οι αντίπαλοι σου μελετήσουν τον τρόπο παιχνιδιού σου και συ ως προπονητής δεν έχεις την ευελιξία να έχεις εναλλακτικό πλάνο εφόσον το αρχικό σου σχέδιο δεν προχωράει. Και η ήττα από την Αυστραλία έφερε την απότομη προσγείωση και μια αδιανόητη κριτική από τα εγχώρια ΜΜΕ με επιθέσεις στον αρχηγό Τσαλχάνογλου τον Αρντά Γκιουλέρ και τον Ντεμιρέλ για το life style τους. Ειδικά στον άσο της Ίντερ οι επιθέσεις ήταν αδιανόητες.
Όπως ήταν λογικό όλα αυτά έφτασαν στα αυτιά των διεθνών και κόντρα στην Παραγουάη η εικόνα της ομάδας ήταν ακόμα χειρότερη. Πολλοί στάθηκαν στα 62 σουτ των Τούρκων. Αν όμως δει κανείς τις τελικές προσπάθειες θα καταλάβει πως ο αριθμός 62 δεν λέει όλη την αλήθεια. Και αυτό γιατί αν δει κανείς τα xG, δηλαδή την ποιότητα των ευκαιριών για γκολ, θα έπρεπε να έχουν ένα γκολ για κάθε 17 σουτ. Ένα τραγικό ποσοστό. Η πλειοψηφία των προσπαθειών ήταν κυρίως με σουτ από μακρινές αποστάσεις και όπως ήταν λογικό δύσκολα θα έβρισκαν στόχο.
Η μεγάλη απογοήτευση ήταν ο Αρντά Γκιουλέρ. Αυτός που στο τουρνουά αυτό θα έπαιρνε στις πλάτες του την Τουρκία. Αντί αυτού αναλώθηκε σε προσπάθειες που στην καλύτερη περίπτωση η κατάληξη ήταν η μπάλα να φτάσει στις εξέδρες.
Με τον Γκιουλέρ κάτω από την βάση και τον Τσαλχάνογλου εξαφανισμένο, ούτε ο Κενάν Γιλντίζ μπορούσε να κάνει πολλά. Έτσι και αλλιώς ο άσος της Γιουβέντους δεν ήταν απόλυτα έτοιμος και γι αυτό στην πρεμιέρα ήρθε από τον πάγκο.
«Οι Τούρκοι παίκτες, σε κάθε τουρνουά στο οποίο συμμετέχουν, επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από το πώς αντιδρούν ακόμη και στην παραμικρή αναποδιά. Ως αποτέλεσμα, σε ένα τουρνουά που δεν ξεκίνησε καλά, τόσο οι παίκτες όσο και το προπονητικό επιτελείο αντέδρασαν πολύ άσχημα», ανέφερε ο πρώην Διευθυντής επικοινωνίας της Γαλατάσαραϊ Μπενέρ Ονάρ μιλώντας στο Athletic για να αναδείξει το μεγαλύτερο πρόβλημα ως προς τον προπονητή.
Ο Ονάρ, έχοντας συνεργαστεί με τον Ρομπέρτο Μαντσίνι κατά τη διάρκεια της θητείας του Ιταλού προπονητή στη Γαλατά τόνισε πως οι ξένοι προπονητές που αναλαμβάνουν θέσεις εργασίας στο τουρκικό ποδόσφαιρο συχνά παραβλέπουν τη συναισθηματική πλευρά των ρόλων τους και δεν της δίνουν επαρκή προσοχή.
«Έχουμε έναν Ιταλό προπονητή που έπαιξε για την εθνική ομάδα της Ιταλίας και ήταν ένας από τους σημαντικότερους παίκτες στην ιστορία της Ρόμα. Ωστόσο, φάνηκε να υιοθετεί μια στάση του τύπου "Έχω γίνει κι εγώ Τούρκος", προσπαθώντας να σώσει την κατάσταση με μια ρεαλιστική προσέγγιση. Στην πραγματικότητα, η δουλειά του δεν ήταν να γίνει Τούρκος. Ο ρόλος του θα έπρεπε να είναι να φέρει στους παίκτες ευρωπαϊκά πρότυπα και μια σύγχρονη αθλητική νοοτροπία».
Για τους Τούρκους η εθνική ομάδα αποτελεί μια ενσάρκωση του έθνους και γι αυτό η υποστήριξη είναι κάτι σαν πατριωτικό καθήκον. Παρότι οι παίκτες δεν είναι το ίδιο το έθνος, αντιμετωπίζονται ως εκπρόσωποι του. Μια νίκη μπορεί να βιωθεί ως εθνικός θρίαμβος και μια ήττα ως μια εθνική καταστροφή.
Και αυτή την στιγμή οι Τούρκοι οπαδοί είναι συντετριμμένοι, και ολοένα και πιο αποκομμένοι από μια ομάδα που αναμενόταν να είναι μια από τις εκπλήξεις του τουρνουά. Η παταγώδης αυτή αποτυχία αναμένεται λογικά να φέρει το τέλος του Βιτσέντζο Μοντέλα στον πάγκο, αλλά ίσως και το τέλος εποχής για κάποιους ποδοσφαιριστές που στην κρίσιμη στιγμή λάκισαν μη μπορώντας να σηκώσουν το βάρος ενός διψασμένου έθνους στους ώμους τους.
