Δεν υπάρχει καμία συζήτηση για GOAT. Είναι για να τσακώνονται έφηβοι, φανατικοί του ποδοσφαίρου δεξιά και αριστερά στον πλανήτη. Κάθε σπουδαίος μπαλαδόρος, άφησε το δικό του αποτύπωμα στο άθλημα. Όμως η σύγκριση Μαραντόνα-Μέσι βγάζει πλέον ένα ξεκάθαρο συμπέρασμα.
Το 1990 στα γήπεδα της Ιταλίας, ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα κατάφερε να χωρίσει μια χώρα στα δύο. Ο Νότος ήταν μαζί του αφού είχε μετατρέψει την Νάπολι σε ένα μεγαθήριο εντός και εκτός συνόρων που τα έβαζε με τον πλούσιο Βορρά.
Κατέβηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, όντας πρωταθλητής τέσσερα χρόνια πίσω στο Μεξικό. Ο ποδοσφαιρικός του εγωισμός δεν άντεχε να μην είναι στον τελικό, δεν άντεχε να μην κατακτήσει ξανά το τρόπαιο. Γύρω του, απλοί ποδοσφαιριστές. Κανένα πολύ σπουδαίο όνομα. Μια 10άδα βασικών από τους οποίους είναι ζήτημα αν τρεις ή τέσσερις θα άξιζαν να αγωνίζονται στο τοπ για την εποχή επίπεδο.
Ένας καλός τερματοφύλακας, ο Σέρχιο Γκοϊγκοϊτσέα. Ο επιθετικός Κλαούντιο Κανίγια. Ο στόπερ Ρομπέρτο Σενσίνι (μέλος της σπουδαίας Πάρμα). Ο επιθετικός Γκουστάβο Ντεζότι. Κάπου παρακάτω, άρχιζε η "παρακμή" όσον αφορά τα δυνατά ονόματα, αρκεί να αναλογιστούμε πως εκείνη η Γερμανία είχε Κλίνσμαν, Ματέους, Λιτμπάρσκι, Φέλερ, Μπούχβαλντ, Μπρέμε και κάτω από τα δοκάρια τον Μπόντο Ίλγκνερ.
Ασθμαίνοντας πέρασε τον όμιλο, με μόλις μια νίκη επί της Σοβιετικής Ένωσης ενώ το επόμενο και μοναδικό μεγάλο αποτέλεσμα ήρθε κόντρα στην Βραζιλία στο πρώτο νοκ-άουτ ματς, με το γκολ του Κανίγια. Στα πέναλτι απέκλεισε την Γιουγκοσλαβία του Ντράγκαν Στόικοβιτς, στα πέναντι και στην Ιταλία. Αγκομαχώντας.
Πάμε και στο σήμερα. Μετά από 36 χρόνια, ο Λιονέλ Μέσι αποτίναξε από πάνω του τον βραχνά ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το κατέκτησε πριν τέσσερα χρόνια στο Κατάρ. Απελευθερωμένος από αυτό το άγχος και γνωρίζοντας πως η βασικά 11άδα της Αργεντινής δεν του προσφέρει κάποιο πολύ δυνατό στήριγμα, έχει πάρει την ομάδα από το χεράκι και την οδηγεί.
Αν δούμε την ομάδα που αγωνίστηκε στις δύο πρώτες αγωνιστικές, θα δούμε ξεκάθαρα ότι: Υπάρχει το στήριγμα ενός καλού τερματοφύλακα, του Εμιλιάνο Μαρτίνεζ, δεν υπάρχει σοβαρός στόπερ, ο Μακάλιστερ είναι σκιά του εαυτού του και ο Λαουτάρο Μαρτίνεζ δεν έχει καμία σχέση με τις εμφανίσεις του στο ιταλικό πρωτάθλημα με την Ίντερ. Όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι παίκτες της σειράς αλλά είναι απλοί υποστηρικτικοί παίκτες στο πλάνο του Σκαλόνι.
Ποιο είναι αυτό; Κρατήστε το τέμπο χαμηλά, διατηρήστε το μηδέν στην άμυνα και εκνευριστική κυκλοφορία μπάλας και όταν αποφασίσει ο "κοντός" ξέρει τι θα κάνει.
Πόσες ομοιότητες θα μπορούσαν να κρύβονται ανάμεσα σε 36 χρόνια σε μια εθνική ομάδα; Πόσες θα ήταν οι πιθανότητες. Όπως η Αργεντινή του 1990, έτσι και αυτή του 2026, ίσως φτάσει στον τελικό. Στα πολύ δύσκολα όμως τότε, ένας Μαραντόνα δεν αρκούσε. Ένας Μέσι άραγε αρκεί;
Κατέβηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο, όντας πρωταθλητής τέσσερα χρόνια πίσω στο Μεξικό. Ο ποδοσφαιρικός του εγωισμός δεν άντεχε να μην είναι στον τελικό, δεν άντεχε να μην κατακτήσει ξανά το τρόπαιο. Γύρω του, απλοί ποδοσφαιριστές. Κανένα πολύ σπουδαίο όνομα. Μια 10άδα βασικών από τους οποίους είναι ζήτημα αν τρεις ή τέσσερις θα άξιζαν να αγωνίζονται στο τοπ για την εποχή επίπεδο.
Ένας καλός τερματοφύλακας, ο Σέρχιο Γκοϊγκοϊτσέα. Ο επιθετικός Κλαούντιο Κανίγια. Ο στόπερ Ρομπέρτο Σενσίνι (μέλος της σπουδαίας Πάρμα). Ο επιθετικός Γκουστάβο Ντεζότι. Κάπου παρακάτω, άρχιζε η "παρακμή" όσον αφορά τα δυνατά ονόματα, αρκεί να αναλογιστούμε πως εκείνη η Γερμανία είχε Κλίνσμαν, Ματέους, Λιτμπάρσκι, Φέλερ, Μπούχβαλντ, Μπρέμε και κάτω από τα δοκάρια τον Μπόντο Ίλγκνερ.
Ασθμαίνοντας πέρασε τον όμιλο, με μόλις μια νίκη επί της Σοβιετικής Ένωσης ενώ το επόμενο και μοναδικό μεγάλο αποτέλεσμα ήρθε κόντρα στην Βραζιλία στο πρώτο νοκ-άουτ ματς, με το γκολ του Κανίγια. Στα πέναλτι απέκλεισε την Γιουγκοσλαβία του Ντράγκαν Στόικοβιτς, στα πέναντι και στην Ιταλία. Αγκομαχώντας.
Πάμε και στο σήμερα. Μετά από 36 χρόνια, ο Λιονέλ Μέσι αποτίναξε από πάνω του τον βραχνά ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το κατέκτησε πριν τέσσερα χρόνια στο Κατάρ. Απελευθερωμένος από αυτό το άγχος και γνωρίζοντας πως η βασικά 11άδα της Αργεντινής δεν του προσφέρει κάποιο πολύ δυνατό στήριγμα, έχει πάρει την ομάδα από το χεράκι και την οδηγεί.
Αν δούμε την ομάδα που αγωνίστηκε στις δύο πρώτες αγωνιστικές, θα δούμε ξεκάθαρα ότι: Υπάρχει το στήριγμα ενός καλού τερματοφύλακα, του Εμιλιάνο Μαρτίνεζ, δεν υπάρχει σοβαρός στόπερ, ο Μακάλιστερ είναι σκιά του εαυτού του και ο Λαουτάρο Μαρτίνεζ δεν έχει καμία σχέση με τις εμφανίσεις του στο ιταλικό πρωτάθλημα με την Ίντερ. Όλοι οι υπόλοιποι δεν είναι παίκτες της σειράς αλλά είναι απλοί υποστηρικτικοί παίκτες στο πλάνο του Σκαλόνι.
Ποιο είναι αυτό; Κρατήστε το τέμπο χαμηλά, διατηρήστε το μηδέν στην άμυνα και εκνευριστική κυκλοφορία μπάλας και όταν αποφασίσει ο "κοντός" ξέρει τι θα κάνει.
Πόσες ομοιότητες θα μπορούσαν να κρύβονται ανάμεσα σε 36 χρόνια σε μια εθνική ομάδα; Πόσες θα ήταν οι πιθανότητες. Όπως η Αργεντινή του 1990, έτσι και αυτή του 2026, ίσως φτάσει στον τελικό. Στα πολύ δύσκολα όμως τότε, ένας Μαραντόνα δεν αρκούσε. Ένας Μέσι άραγε αρκεί;
