Πόσα «τσιγάρα» δρόμος είναι από το Γκεζελκίρχεν στο Ντάλας; Η απόσταση ακριβώς εικοσαετής, η «μονάδα μέτρησης» όμως αλλάζει ή έστω δε συμπεριλαμβάνει μόνο τον χρόνο ως κριτήριό της. Τρόπαια, διακρίσεις, γκολ και ρεκόρ. Μεγάλα και περήφανα αντίστοιχα, για να ανατρέξουμε και σε έναν μνημειώδη στίχο της νεότερης μουσικής εποχής μας, που χαρακτηρίζει μια ολόκληρη γενιά. Μα μήπως και ο ίδιος δεν είναι η απόλυτη ενσάρκωση μιας τέτοιας; Πώς και γιατί ενυπάρχει εντός αυτής, καθορίζοντάς την απόλυτα, αντιφατικά και αρμονικά ταυτόχρονα ο... έτερος εγώ από τη Μαδέϊρα, τη στιγμή που ένας σεληνιασμένος στα μουντιαλικά καλοκαίρια Γάλλος θέλει να θέσει νέους όρους με τους αριθμούς του, ενόσω ο πρώτος τους καταρρίπτει; Αυτόν τον έναν δεν σας τον αποκαλύψαμε. Μέσα σ' όλα, μαζί τους ο απόλυτος ποδοσφαιρικός Βίκινγκ...
Μόλις προ μιας ώρας περίπου είχε την τιμητική του χθες (24/06), λόγω γενεθλίων. Την είχε συγκυριακά και προχθές και γενικά εδώ και περίπου δέκα μέρες, μιας και κατέκτησε μια ακόμη κορυφή. Το παραπάνω ερώτημα δε, απόλυτα εύλογο, αποδεικνύεται, άλλωστε, και χρονολογικά. Ο Γάλλος εμφανίστηκε στην έναρξη του δικού τους ποδοσφαιρικού λυκόφωτος κι έδειξε από νωρίς πως μπορεί να αναμετρηθεί με τους θρύλους. Εκείνοι, αποδεχόμενοι την άφιξη του πρώτου πληρώματος του χρόνου, απομαρκύνθηκαν σταδιακά αμφότεροι από τα φώτα της παγκόσμιας σκηνής, ανένδοτοι, ωστόσο, ζητούσαν από την ποδοσφαιρική τους Κλοθώ να πλέξει κι άλλο τη γραμμή της «ζωής» τους, ενισχύοντας κάθε λίγο και λιγάκι την αδιανόητη και άφθαστη (;) κληρονομιά τους. Γκολ και ρεκόρ, λοιπόν, ως «στολίδια» ενός μωσαϊκού αναμνήσεων των τόσων και τόσων μεγαλειωδών στιγμών που μας έχουν χαρίσει. Εμείς τους ευχαριστούμε, θα συνεχίσουμε να το κάνουμε... κι όπου βγάλει. Κι ας μας προετοίμασε ήδη ο ένας για το - πρώτο - μεγάλο φινάλε...
Η κορωνίδα του μύθου του επιβεβαιώθηκε στο Κατάρ, όταν πριν από τέσσερα χρόνια το τανγκό εξαπλώθηκε στα μήκη και τα πλάτη της γης με επίκεντρο την Αργεντινή, και αισίως μια ακόμη κορυφή «τικαρίστηκε» θριαμβευτικά και έριξε ξανά χρυσόσκονη δόξας στο βιβλίο της ποδοσφαιρικής του ιστορίας. Μόλις προ δύο ημερών, ο Λιονέλ Μέσι σκόραρε δις (38', 90+5') κόντρα στην Αυστρία και ανέβηκε στην κορυφή των all time σκόρερ των Παγκοσμίων Κυπέλλων με 18 στον αριθμό, 19 παρά ένα για ένα χαμένο πέναλτι, τη στιγμή που το ρεκόρ έχει ήδη διεκδικητή! Επιβλητικός ανέκαθεν ως έφηβος ακόμη, και μελλοντικός κυρίαρχος στη Γαλλία με την Παρί, η παρουσία του στη Ρωσία πριν από οκτώ καλοκαίρια έμοιαζε να προϊδεάζει για το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας νέας με ονοματεπώνυμο - η Ιστορία ανέτρεψε τα δεδομένα της τότε, επομένως και τον τωρινό μας απολογισμό. Ο Κιλιάν Εμπαπέ, ευρισκόμενος στο (πρώτο του) διασυλλογικό αδιέξοδο καιροφυλαχτεί με το «πληγωμένο» του γόητρο, μα και τη φιλοδοξία του ακέραιη, με μόλις δύο γκολ απόσταση για να πάρει ό,τι ο Pulga δημιουργεί - ήδη μετρά τρία σε δύο αγώνες, με το «θωρηκτό» της Νορβηγίας να πρωτοστατεί στην πρόκριση της ζώρας του στην επόμενη φάση και να... τραβά κουπί ως πρώτος μεταξύ ίσων (ίσως και όχι), γαλουχώντας ήδη με τον τρόπο του τη νέα γενιά της πατρίδας...
Γερμανία, Βραζιλία, Ρωσία, Κατάρ, πλέον και στις ΗΠΑ. «Απουσία» στη Νότιο Αφρική, όπου ο Μίρο Κλόζε τον «λάβωσε» δις, σκοτώντας την «αλμπισελέστε» του Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, που αποδείχθηκε γεμάτη όνειρα και πίστη, τα οποία όμως συνετρίβησαν από τον... über alles κυνισμό της Γερμανίας, που 48 μήνες μετά στη Βραζιλία θα επικύρωνε την κυριαρχία της (τότε όχι μόνο ποδοσφαιρική) με την επιβλητική εφτάρα στην οικοδέσποινα και το γκολ - μαχαιριά του έκπτωτου αγγέλου Μάριο Γκέτσε στην παράταση, βάζοντας, δίχως να το ξέρει κανείς τότε, την «πινέζα» στον χάρτη της συσσιφικής περιπλάνησης, μέχρι τη λυτρωτική προσευχή προς τη γιαγιά Σέλια, το βράδυ που «όλοι ήμασταν Μοντιέλ». Ό,τι ξεκίνησε εκείνο το καλοκαιρινό απόγευμα στη Γερμανία ως κερασάκι στην επιβλητική τούρτα νίκης (πέτυχε το τελευταίο γκολ στο 6-0 επί της τότε Σερβία Μοντενέγκρο), συνεχίζεται μέχρι και σήμερα πέρα από τον Ατλαντικό με ενδιαφέρον αμείωτο και κοντέρ δυνητικά σπασμένα!
Στους δύο τρίτος δε χωρεί, λένε, στους τρεις... ούτε λόγος, έλα όμως που ο συγκεκριμένος δεν πρόκειται να ρωτήσει! Μια ακόμη «παλιοσειρά» δηλώνει το παρόν με ρεκόρ - υπενθύνιση για το status του κορυφαίου, εκείνου που ανέκαθεν πίστευε πως είναι: σκόραρε δις επίσης (6', 39') εναντίον του Ουζμπεκιστάν για τη δεύτερη αγωνιστική του 11ου ομίλου και η νίκη - πρόκριση της Πορτογαλίας απέκτησε το ιστορικό της επιμύθιο και το προσωπικό του καμάρι: ο 41χρονος (!) Κριστιάνο Ρονάλντο προσέθεσε ένα ακόμη λιθαράκι κληρονομιάς, έγινε ο πρώτος παίκτης της ιστορίας με γκολ σε έξι σερί Παγκόσμια Κύπελλα κατά το ίδιο διάστημα με το έτερον ήμισυ (2006-2006), «ρέφαρε» έτσι τη «χαλάστρα» στον Μπρούνο στην πρεμιέρα στο ύψος του πέναλτι, επιβεβαίωσε πως του κρατάς κακία γιατί τον αγαπάς, επειδή κατ' ουσίαν τον θαυμάζεις, και... μπήκε στο μάτι του ανταγωνιστή του... διά πάντός μιας, κι αυτός δεν πανηγύρισε μόνο στη Νότια Αφρική. Αν μη τι άλλο κι εν προκειμένω, ο ένας δε θα κατακτήσει ποτέ την κορυφή του άλλου, οπότε η ισορροπία επέρχεται ξανά για να γλυκάνει τον εγωϊσμό αμφότερων. Ίσως όμως ο Πορτογάλος να το έχει περισσότερο ανάγκη...
Η ιστορία γράφει και δεν ξεγράφει, γιατί τα γραπτά μένουν, άλλωστε. Μόνο ένα δεν αποτυπώθηκε στο χαρτί κι έμεινε λόγος - μνημείο της μπάλας με μια ευχαριστία στον Θεό και ενα ερώτημα για το πώς μεταδίδει κάνεις κάτι μοναδικό. Σκέψη αυθόρμητη, γι' αυτό και απλή, ως εκ τούτου αυθεντική και να «ντύνει» το τανγκό στο χορτάρι για έναν με λόγια που ξεκίνησαν να είναι σχολιασμού και περιγραφής, έγιναν όμως άμεσα θρύλος. Σαν κι αυτούς που δημιουργούνται σ' ένα ακόμη μουντιαλικό καλοκαίρι μας...
Νικόλας Κανελλόπουλος
