Στον τελευταίο αυτό μήνα της σεζόν, όσο ζει την απόλυτη αμφισβήτησή της, που η επερχόμενη καζούρα για τη διαφαινόμενη μέχρι πρότινος απώλεια του πρωταθλήματος την μετέτρεπε σε ψυχοφθόρο παιχνίδι του μυαλού και ψυχολογικό πόλεμο, η Άρσεναλ καταφέρνει ένα πραγματικά σπουδαίο αποτέλεσμα, το οποίο μπορεί να αποδειχθεί κάλλιστα turning point, εκλαμβανόμενος ως αντίβαρο ψυχολογίας και ουσίας, όχι μόνο στην Ευρώπη, όσο και για την αυλαία του Νησιού, όπου... by the way έχει ανακτήσει το πνευματικό και βαθμολογικό πλεονέκτημα.
Η ομάδα του Μίκελ Αρτέτα προκρίνεται μετά από μια γεμάτη 20ετία στον τελικό των αστέρων της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης και, προτιμάτε ή όχι τη σημειολογία, περαιτέρω όπλο στη φαρέτρα των συνθηκών και δεδομένων για την επίτευξη των διακυβευμάτων της είναι ο κοινός τρόπος με τον οποίο ο Βάσκος κατάφερε το σπουδαίο αυτό επίτευγμα: αήττητος απ' όλους, όπως ακριβώς και ο προπονητής - τοτέμ Αρσέν Βενγκέρ τότε, ενώ πριν τη διαγραφή αυτού του αψεγάδιαστού ταξιδιού, η πρώτη θέση έγραφε αποκλειστικά το όνομά της στο τέλος της δεύτερης League Stage της ιστορίας, επίσης ως χωρίς να έχει χάσει από κανέναν!
Στην εκπνοή του ημιχρόνου (44') ο Μπουκάγιο Σάκα άνοιξε το σκορ προ του Γιαν Όμπλακ στην επαναφορά του σουτ του Λεάντρο Τροσάρντ από σέντρα του Βίκτορ Γιόκερες με τον Άγγλο εξτρέμ να γίνεται ο παίκτης με δύο συνεχόμενα γκολ σε ημιτελικούς Champions League, σε δύο διαφορετικές σεζόν. Στην επανάληψη «μίλησε» άμεσα η ανάγκη της επιτυχίας και η διαχείριση έγινε ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα - ευκαιρίες εκατέρωθεν που σίγουρα θα μπορούσαν να διαφοροποιήσουν τα δεδομένα, ωστόσο, το σκορ δεν άλλαξε κι η τροπή του ματς ήταν η ανάλογη και... πρέπουσα για τους γηπεδούχους. Στο 55’ ο Γκάμπριελ Μανγκαλάες σώζει την ομάδα και εξιλεώνει τον Ουίλιαμ Σαλιμπά για το λάθος του, προλαβαίνοντας τον Ζουλιάνο Σιμεόνε, ενώ ακριβώς στη συμπλήρωση της ώρας ο Σουηδός φορ αστοχεί από κοντά, ύστερα από φοβερή σέντρα του Πιερό Χινκάπιε.
Ο χρόνος πέρασε, το ματς δεν άλλαξε κι η ιστορία γράφθηκε με σημειολογικό... μελάνι για τους «κανονιέρηδες», που στερούν από τον Αντουάν Γκριεζμάν την τρίτη του και τελευταία παρουσία σε τελικό, μια δεκαετία από εκείνο το μοιραίο του πέναλτι απέναντι από τον Κέιλορ Νάβας. Μέχρι ο κλήρος της δραματικότητας του ηρωϊκού προσώπου και της «θανατηφόρας» ρώσικης ρουλέτας να πέσει στον Χουανφράν...
