Ο κύκλος ολοκληρώνεται ακριβώς στη δέκατη στροφή του, η Σίτι ανήκει πλέον κυριαρχεί στην ελίτ και ο Πεπ Γκουαρδιόλα αποχαιρετά, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του.
Τρίτη ομάδα στην οποία αφήνει το στίγμα του, μένοντας και στη δική της ιστορία.
Πρώτα η καλύτερη Μπαρτσελόνα της ιστορίας του ποδοσφαίρου και της δικής της, στο ενδιάμεσο το διαχρονικό über alles του Μονάχου... διανθισμένο από τις δικές του τακτικές πινελιές, που δεν ομόρφυναν όμως τον μοναδικό αστερίσκο της θητείας του, το Champions League∙ τέλος η Σίτι. Ήταν ήδη στην ελίτ, συναντήθηκαν στην καθιέρωσή της στην ευρωπαϊκή και ο στόχος επετεύχθη. Όχι άμεσα, γι' αυτό όμως αποκτά και αξία για εκείνους...
Δύο τελικοί της κορυφαίας διοργάνωσης, ένα τρόπαιο, απέκτησε συνολικά 19 (!) ακόμη και το double score του αριθμητικού απολογισμού - 10 χρόνια, 20 τρόπαια, - αποφαίνεται την ωμή αλήθεια για τη συμβολή του. Τέτοια που δύσκολα θα βρουν ξανά σ' αυτή την πλευρά του Μάντσεστερ, ίσως ποτέ, με τον τρόπου δε σίγουρα όχι. Γι' αυτό και ο αποχαιρετισμός έπρεπε να είναι ανάλογος της αξίας του, αυτής που είχε και ενίσχυσε και αυτής που αναδιαμόρφωσε και χάρισε στον σύλλογο.
Η παρέλαση με το open bus η τελευταία ιστορική «γύρα» του Πεπ στους δρόμους του «citizen» Μάντσεστερ, με τις χιλιάδες του κόσμου να τον αποθεώνουν (η πομπή ξεκίνησε από το Northern Quarter και ολοκληρώθηκε στο «Etihad Stadium») σε έντονα φορτισμένο παράλληλα κλίμα - ειδικοί παραλέιπτες αγάπης επίσης οι Μπερνάρντο Σίλβα και Τζον Στόουνς για τον δικό τους επίσης θριαμβευτικό επίλογο.
Υπό τους ήχους των «Wonderwall» και το «We Are The Champions» η πομπή και ο δακρυσμένος Καταλανός απέδειξε με τον συναισθηματικό επίλογο τη σχέση ζωής που μένει, όπως και τα συναισθήματα. Εκτός από αμοιβαία, είναι και «αιώνια»...
Οι δηλώσεις του:
«Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Απλώς μέσα μου ξέρω ότι ήρθε η στιγμή. Τίποτα δεν είναι αιώνιο. Αιώνια θα μείνουν μόνο τα συναισθήματα, οι άνθρωποι, οι αναμνήσεις και η αγάπη που έχω για τη Μάντσεστερ Σίτι.»
Νικόλας Κανελλόπουλος
Πρώτα η καλύτερη Μπαρτσελόνα της ιστορίας του ποδοσφαίρου και της δικής της, στο ενδιάμεσο το διαχρονικό über alles του Μονάχου... διανθισμένο από τις δικές του τακτικές πινελιές, που δεν ομόρφυναν όμως τον μοναδικό αστερίσκο της θητείας του, το Champions League∙ τέλος η Σίτι. Ήταν ήδη στην ελίτ, συναντήθηκαν στην καθιέρωσή της στην ευρωπαϊκή και ο στόχος επετεύχθη. Όχι άμεσα, γι' αυτό όμως αποκτά και αξία για εκείνους...
Δύο τελικοί της κορυφαίας διοργάνωσης, ένα τρόπαιο, απέκτησε συνολικά 19 (!) ακόμη και το double score του αριθμητικού απολογισμού - 10 χρόνια, 20 τρόπαια, - αποφαίνεται την ωμή αλήθεια για τη συμβολή του. Τέτοια που δύσκολα θα βρουν ξανά σ' αυτή την πλευρά του Μάντσεστερ, ίσως ποτέ, με τον τρόπου δε σίγουρα όχι. Γι' αυτό και ο αποχαιρετισμός έπρεπε να είναι ανάλογος της αξίας του, αυτής που είχε και ενίσχυσε και αυτής που αναδιαμόρφωσε και χάρισε στον σύλλογο.
Η παρέλαση με το open bus η τελευταία ιστορική «γύρα» του Πεπ στους δρόμους του «citizen» Μάντσεστερ, με τις χιλιάδες του κόσμου να τον αποθεώνουν (η πομπή ξεκίνησε από το Northern Quarter και ολοκληρώθηκε στο «Etihad Stadium») σε έντονα φορτισμένο παράλληλα κλίμα - ειδικοί παραλέιπτες αγάπης επίσης οι Μπερνάρντο Σίλβα και Τζον Στόουνς για τον δικό τους επίσης θριαμβευτικό επίλογο.
Υπό τους ήχους των «Wonderwall» και το «We Are The Champions» η πομπή και ο δακρυσμένος Καταλανός απέδειξε με τον συναισθηματικό επίλογο τη σχέση ζωής που μένει, όπως και τα συναισθήματα. Εκτός από αμοιβαία, είναι και «αιώνια»...
Οι δηλώσεις του:
«Δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Απλώς μέσα μου ξέρω ότι ήρθε η στιγμή. Τίποτα δεν είναι αιώνιο. Αιώνια θα μείνουν μόνο τα συναισθήματα, οι άνθρωποι, οι αναμνήσεις και η αγάπη που έχω για τη Μάντσεστερ Σίτι.»
Νικόλας Κανελλόπουλος
