«Απ’ άκρη σ’ άκρη καίει το νησί», λέει τραγουδιστά το σύνθημα στους ρυθμούς του οποίου η Κρήτη χορεύει ήδη εδώ και ένα «γεμάτο» διήμερο και κατά πως φαίνεται για όλο το υπόλοιπο του πρωταθλήματος με εγγυημένη, μάλιστα, προοπτική για του χρόνου στην Ευρώπη. Αυτή η… ηρωική έξοδος από τα ελληνικά σύνορα ήταν εξ αρχής ο στόχος και είναι αυτή ακριβώς η συνθήκη που θα «μεγαλώσει» την ομάδα, τοποθετώντας την – επιτέλους – στις ράγες μιας μακροπρόθεσμης εξέλιξης, που δεν πρέπει να θεωρηθεί απλώς ως μια τέτοια, έστω και ενός κατορθώματος (όπως πράγματι είναι η κατάκτηση αυτή), αλλά ως ένα ιστορικό πραγματικά turning point, το οποίο ανεβάζει για πάντα επίπεδο στην ομάδα. Βάσει αυτής της προοπτικής πρέπει πια να λειτουργούν στο Ηράκλειο.
Η πρόοδος εμπεριέχει εξ ορισμού στη διαδρομή της τομές που προσθέτουν αργά και σταθερά λιθαράκια χαρακτήρα και πρεστίζ, ώστε δυνητικά να σχηματιστεί το μωσαϊκό του νέου status του οργανισμού – σ’ αυτό το σημείο βρίσκεται επισήμως από το βράδυ του Σαββάτου ο ΟΦΗ. Η στιγμή που το κατά τα άλλα συγκυριακό momentum μετατρέπεται σε status συνιστά τη στιγμή επανίδρυσης ενός συλλόγου, διότι απλά αποτελεί τον οδηγό για την κατάκτηση νέων κορυφών∙ κυρίως δε γιατί θα περιλαμβάνει μελλοντικά το manual του τρόπου, του λεγόμενου και περιβόητου know how, που διαφοροποιεί τους πολύ καλούς από τους πρωταθλητές. Ενδεχομένως να είναι υπερβολικό στη σκέψη, ιδίως ίσως γιατί μιλάμε για μια εδραίωση ενός άλλου DNA, μιας ανώτερης νοοτροπίας σταθερής, ωστόσο, πρόκειται ακριβώς για αυτά τα πρώτα δείγματα όπου αυτή η νέα σελίδα μπορεί να δημιουργηθεί. Η ΑΕΚ βάζει τα θεμέλιά της φέτος, διεθνώς κυρίως, παρά τη χαμένη μεγάλη ευκαιρία και λόγω αυτής, ο Ολυμπιακός βρέθηκε ήδη εκεί. 
Χαρακτηριστική η εξέλιξη του αγώνα, περισσότερο δε η πίστη του Χρήστου Κόντη. Δεν ήταν μόνο δική του, μίλαγε εξ ονόματος όλων με θάρρος και οι πανηγυρισμοί συνιστούν απόδειξη για τα παραπάνω, πλην φυσικά της προσωπικής δικαίωσης όλων τους. Ωστόσο, δεν ήταν αυτό το πρώτιστο και ημερολογιακά ακόμη, αν το σκεφτούμε – δύο οι παράγοντες που επέφεραν την αύρα, τόσο σταδιακά, όσο και τη νοοτροπία που εδραιώνει: αρχικά, ο εορτασμός του πρώτου αιώνα το περασμένο φθινόπωρο και μετά η έλευση του Έλληνα τεχνικού. Τέλη Οκτώβρη συνέβη κι ο επόμενος μήνας τότε βρήκε τη γιορτή για τα 100 χρόνια υπό τον προβληματισμό των αποτελεσμάτων, που οδηγούσαν σε υποβιβασμό (4-0-10 η συγκομιδή του με τα τρίποντα να είναι ένα ανά μήνα στο διάστημα Αυγούστου - Δεκέμβρη) με το restart να αποδεικνύεται η νίκη – πρόκριση μέσα στη Φιλαδέλφεια, που αντίστοιχα τότε κλόνισε την ΑΕΚ συθέμελα, αλλά το δεύτερο αήττητο σερί που ακολούθησε ισορρόπησε και άλλαξε τα δεδομένα.
Από τον Βορρά του Πανθεσσαλικού, μέχρι τον Νότο της… λεβεντογέννας τα 39 χρόνια του ΟΦΗ ήταν πολλά και το επικό 1987 (με την εθνική μπασκετική κοσμογονία να ακολουθεί) βρίσκει επιτέλους τη διάδοχή του, προσδίδοντας ένα ακόμη παράσημο στο παλμαρέ της επαρχίας 19 ολόκληρα χρόνια μετά. Το μεσοδιάστημα ήταν μεγάλο, πραγματικά μεγάλο, τόσο που μια γενιά ολόκληρη μεγάλωσε. Τόσο χρειάστηκε να περιμένει καρτερικά και κατά βάση… θέλοντας, ώστε να γιορτάσει ξανά μια επιτυχία, στερώντας από τους «μεγάλους» ένα από τα καθιερωμένα τους γλέντια, τέτοια που στον ΠΑΟΚ είναι συνηθισμένοι τα τελευταία χρόνια, ιδίως όσον αφορά στο Κύπελλο. Τις τέσσερις από τις τελευταίες εννέα διοργανώσεις είχαν κερδίσει οι Θεσσαλονικείς και οι τρεις συνεχόμενες (2017-2019) επιβεβαίωναν τα επόμενα χρόνια την ισχυρή τους υποψηφιότητα στα φαβορί. Ένα τέτοιο που σαφώς ήταν και φέτος και το χρειαζόταν πολύ για ό,τι ακριβώς δήλωσε ο αρχηγός, γι’ αυτά ακριβώς που οι εορτασμοί της συμπλήρωσης του δικού του αιώνα ήταν συγκρατημένοι, εξ αιτίας των συνεχόμενων απωλειών το νέο έτος.
Γι’ αυτό τα επερχόμενα ματς με τον Ολυμπιακό αποτελούν crush test: από τη μία απαιτούν απόδειξη προσωπικότητας, από την άλλη αξιοποίηση αυτής της κυνικής συνέχειας με νίκες για την δυναμική επιστροφή στην υπόθεση τίτλος∙ πιστεύουμε πως δε θα υπάρξει κατάρρευση, αν αυτό γίνει η σεζόν χάθηκε σκληρά, σε κάθε περίπτωση η ΑΕΚ θα επωφεληθεί με την απώλεια βαθμών και η πιθανή… αλληλοεξουδετέρωση θα της χαρίσει το πρωτάθλημα. Αυτό που κανείς δεν περίμενε πως θα διεκδικήσει όταν ακριβώς έξι μήνες πριν, στις 26 του περασμένου Οκτώβρη, έχανε με κάτω τα χέρια από τον πρωταθλητή στο Φάληρο. Στο… prime της αρχές Απρίλη τον κέρδισε και τον «χαντάκωσε», δεσμεύοντάς τον σε κυνήγι αποτελεσμάτων, που μπορεί να αποβεί μαγισσών, διότι απλά δεν εξαρτάται από εκείνον. Δύο μέρες μετά και σε έντονη αμφισβήτηση, ο Μίλαν Ράσταβατς απομακρύνεται και ανακοινώνεται ο Χρήστος Κόντης. Εξελίχθηκε σε αναμορφωτή, όπως και ο Σέρβος ομόλογός του. Η διαφαινόμενη επιτυχία και του δεύτερου επίσης κόντρα σε όλους δικαιώνει αμφότερους και η νέα εποχή τους ξεκινά και στην Ευρώπη. Εκεί όπου οι προκλήσεις θα είναι πολλές, όπως απαιτεί και αρμόζει στην πραγματική πρόοδο. Την μακροπρόθεσμη, με υπομονή, πλάνο και πίστη. Με ιστορία που γίνεται κληρονομιά και οδηγός για της γενιές της επόμενης εικοσαετίας…
Νικόλας Κανελλόπουλος
