Τα σενάρια δύο και σαφή: ο άσος της δίνει στο… ένα χέρι το τρόπαιο, το διπλό το επαναφέρει μπροστά από τους τρεις σε ίση απόσταση και κηρύσσει την επανέναρξη, με την όποια ανατροπή δεδομένων να είναι απόλυτα αναμενόμενη και αναπόφευκτη. Η δεύτερη, λοιπόν, αγωνιστική των play offs εδραίωσε τις συνθήκες που δημιουργήθηκαν πριν το Πάσχα για το φαβορί τίτλου: η ΑΕΚ είναι μόνη πρώτη με διαφορά σημαντική από τους δύο διώκτες της σχεδόν πια στα μισά της διαδικασίας, η οποία, μάλιστα, θα ολοκληρωθεί γρηγορότερα απ’ ότι μας κάνουν οι διακοπές να πιστέψουμε, καθώς η επανεκκίνηση του Μάη, μετά τη δεύτερη διακοπή αυτού του Σαββατοκύριακου, περιλαμβάνει τέσσερις αγωνιστικές σε 14 ημέρες. Ο χρόνος λίγος, αλλά και… ίσως αρκετός, αν η σχετικότητά του αποδειχθεί με την πραγματοποίηση τα «what if» της επόμενης αγωνιστικής, της πρώτης βαθμολογικής απώλειας δηλαδή της Ένωσης, και την «επιβίωση» του Ολυμπιακού από το δύσκολο έργο του κόντρα στον ΠΑΟΚ – και φυσικά το αντίστροφο. 
Γιορτή τίτλου της στα γενέθλια του αιώνα της
Η ΑΕΚ έκανε το καθήκον της και στα δύο πρώτα ντέρμπι και στο προχθεσινό (19/04) των Δικεφάλων έπαιξε και κέρδισε με την αυτοπεποίθηση της ομάδας που ξέρει πως δε χάνει – ειδικά, λόγω και της συγκυρίας της παρουσίας του κόσμου της, που καθιστά το γενικότερο διάστημα διδακτικό: ο κόσμος χαιρέτισε την υπερπροσπάθεια κόντρα στη Ράγιο, και η «διπλή» αυτή αναγνώριση, από τον ίδιο και από τους Ισπανούς στο τέλος, είναι η ηθική ανταμοιβή της για μια πρόκριση και μια μεγάλη ευκαιρία που χάθηκαν με μια φάση σε μια στιγμή αυτή είχε σχεδόν εξασφαλιστεί. Το διπλό στο Φάληρο ήταν ο «σπόρος», ο άσος στη Φιλαδέλφεια ο «θερισμός» και η αποκωδικοποίηση είναι μια απλή αντιστοιχία δικής μας στην ερμηνεία (και ανταπόκρισης της ίδιας της ομάδας) στον κυνισμό του αγωνιστικού καθήκοντος.
Το ξεκίνημα έπρεπε να είναι θετικό (δεδομένου πως ήδη υπήρχε το αρχικό, ισχνό προβάδισμα του +2 από τη λήξη της regular season) και ο… αγιασμός του σκοπού από τα μέσα επικράτησε στο στρατηγικό σχεδιασμό του Μάρκο Νίκολιτς, αποδεικνύοντας πως ήταν το πλέον κατάλληλο σημάδι στην κρισιμότερη στιγμή για την απόκτηση μιας θέσης ισχύος που κάνει πια τα πράγματα σχεδόν αναπόδραστα. Το περιοριστικό «πρέπει» ως προς τον καθορισμό του τρόπου στο πρώτο ματς, δίνει τη θέση του σε μια πιο απελευθερωμένη του εκδοχή στο αμέσως επόμενο και το 3-0 αποτελεί την μέγιστη απόδειξη της βελτιωτικής πορείας της ομάδας στα ντέρμπι μέσα στη χρονιά εναντίον των δύο – φυσικά όχι τυχαία: διαδοχικές ήττες με κάτω τα χέρια το φθινόπωρο (με το ίδιο σκορ, 2-0), δύο ανταγωνιστικά «Χ» (1-1 με Ολυμπιακό εντός, 0-0 εκτός με ΠΑΟΚ) και ισάριθμες «αλυσιδωτές» ξανά νίκες τίτλου, που αποδεικνύουν πως η ομάδα πια ξέρει και μπορεί∙ έμαθε παίζοντας (και παθαίνοντας) κι αυτό δεν της το παίρνει κανείς ανεξαρτήτως κατάληξης, ακριβώς γιατί η διαμόρφωση ταυτότητας είναι πάντοτε μακροπρόθεσμη εξ ορισμού.
Είναι όλα υπέρ της: η δυναμική της πια αδιαπραγμάτευτη και η πίστη πως μπορεί είναι το σπουδαιότερο κέρδος της ακριβώς επειδή το ξέρει και κόντρα στον Παναθηναϊκό είναι λογικά πάντα ευκολότερο να μην έχει ήττες αυτή η ΑΕΚ, παρά αυτός ο Ολυμπιακός κόντρα στον ΠΑΟΚ, δεδομένου πάντα του συσχετισμού του διαστήματος. Όσο δε χάνει θα έχει το πλεονέκτημα, γιατί ουσιαστικά εξαρτάται πια από εκείνη…
Ελπίδες και προβληματισμοί
Ο Ελ Κααμπί ισοφάρισε στα χασομέρια τον Σεπτέμβρη, ο Ταμπόρδα προκάλεσε σιωπή στο Φάληρο στον Φλεβάρη των προσωπικών του απαντήσεων και στο κλείσιμο του κύκλου των αναμετρήσεων (ως προς την αφετηρία τους) το πρόσημο είναι αρνητικό για τον Παναθηναϊκό. Η ομάδα πρόλαβε και ξεπέρασε τον Λεβαδειακό με εκείνο το ντεμαράζ επανεκκίνησης κατά το πρώτο δίμηνο της σεζόν, όμως δύο μήνες μετά ακριβώς και σε μικρό χρονικό διάστημα από το τέλος της κανονικής διάρκειας η τρύπα στο νερό αποτελεί «λακούβα» για το «τριφύλλι». 
Απουσία χαρακτήρα, στοιχείο που διακυβεύεται εξ αρχής της παρουσίας του Μπενίτεθ στην Ελλάδα, με την ομάδα να είναι μονίμως ακίνδυνη και η συγκυρία του αποχαιρετισμού της Λεωφόρου με ήττα να αποδεικνύει τη σβησμένη μονίμως φλόγα – είναι ο τρόπος του αποτελέσματος που ενοχλεί, γιατί ακριβώς προέκυψε «σβηστά» κι αυτό με… ιθύνοντα νου, μάλιστα, την ίδια την ομάδα. Το λάθος του Γεντβάϊ είναι ασίστ ιδανική στον Ζέλσον και η παραδοχή του Ισπανού coach πως όλα κρίθηκαν εκεί, αν και επαγγελματική, δεν κολακεύει – το αντίθετο – διότι ακριβώς αποτελεί απόδειξη μιας συστηματικής συλλογικής αδυναμίας και στασιμότητας, πνευματικά πρώτα. Ο περιβόητος χρόνος για το μακροπρόθεσμο project φαίνεται πως δεν υπάρχει. Ούτε για την ομάδα, μα ούτε και για τον ίδιο…
Από την άλλη, αυτό το 2-0 παρατείνει τις πιθανότητες του Ολυμπιακού, διατηρεί τις ελπίδες του και γι’ αυτό επιβεβαιώνει πως η άλλη όψη τους είναι οι νίκες με τον ΠΑΟΚ στο ιδανικό σενάριο – στην χειρότερη τέσσερις βαθμοί, καθώς εάν ηττηθεί, τότε τα πάντα τελειώνουν. Το πρώτο βήμα έγινε και το ματς κάλλιστα μπορεί να θεωρηθεί ως το αντίστοιχο της ΑΕΚ στο Φάληρο ως αφετηρία, μόνο που πια αυτός καλείται να κυνηγήσει και αυτή είναι η δική του πρόκληση στο «πρέπει»: ότι δηλαδή υποχρεούται να κερδίζει ενδεχομένως δίχως αντίκρισμα…
Νικόλας Κανελλόπουλος
