Όνειρο και πίστη. Ωραία ποδοσφαιρική ιστορία. Δικαίωση, χαρακτήρας κι αυτή η «μοναδική» λέξη: περηφάνια. Αναγνώριση, τέτοια που η περιβόητη «γλυκόπικρη» γεύση καταλήγει… γλυκιά. Ανταμοιβή, ανθρώπινη, ποδοσφαιρική και η υπερβατικότερη όλων, η συμπαντική. Μ’ αυτό το επιμύθιο δηλώσεων και χειροκροτήματος, πώς γίνεται να μιλάς για μια βραδιά ευρωπαϊκής και όχι μόνο κληρονομιάς, για μια νύχτα οδηγό για το μέλλον, όταν εξαναγκάζεσι σε συμβιβασμό με έναν αποκλεισμό;
Η πορεία τελείωσε, αλλά η ΑΕΚ έμεινε «ζωντανή» κι αυτό φάνηκε στο χειροκρότημά της, σ’ αυτό που έδωσε για τη στήριξη που έλαβε κα σ’ αυτό που πήρε για την ψυχική κατάθεση που έκανε κι αυτό ακριβώς είναι το κατόρθωμα της – της φετινής, όχι της χθεσινοβραδινής μόνο – γιατί ό,τι είδαμε χθες στο χορτάρι της «Allwyn Arena» δεν ήταν απότοκο συγκυριών του τελευταίου διαστήματος, αλλά λειτουργία ενός συνόλου το οποίο σπέρνει ό,τι ξεκίνησε να θερίζει από τον περασμένο Ιούλιο. Ορισμός μιας μεταβατικής χρονιάς εφ' όλης της ύλης σε τακτική, πλάνο και φυσικά συναίσθημα: επαναπροσαρμογή, πειραματισμοί, υπομονή, δισταγμοί και (άμεση) αμφισβήτηση το φθινόπωρο και διά μέσου όλων αυτών, μαθητεία. 
Από τις δύο σερί ήττες σε ντέρμπι τότε, κόντρα σε Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ, και από τρίτη στους συσχετισμούς διεκδίκησης του τίτλου (βγάζοντας εξ αρχής από την εξίσωση τον Παναθηναϊκό), βρίσκεται σήμερα το πρωί (17/04) και έξι ακριβώς μήνες αργότερα πρωτοπόρος με +5 (63 βαθμοί έναντι 58) από τους δύο πέντε αγωνιστικές προ του τέλους, με δύο μακρά σερί αήττητων αγώνων (που σημειωτέον στο πρωτάθλημα παραμένει «άχαστη» από τον Οκτώβρη, ως τομή χρονικά ορίζουμε τον αποκλεισμό από τον ΟΦΗ στο Κύπελλο τον Γενάρη, που όντως κλόνισε) και με μια ποδοσφαιρική κοινότητα να παραδέχεται την ανωτερότητα και την παλικαριά της σε μια υπέρβαση που δεν ήρθε για μια φάση κόντρα στη ροή του αγώνα. 
Ή μήπως αυτή συνέβη απλώς στη… ροή του; Ό,τι έζησε στο Βαγιέκας, το αντέστρεψε στη Φιλαδέλφεια: γκολ – σύνθημα από νωρίς (το πρώτο του Ανγκολέζου φορ στο 13’) και κυριαρχία απόλυτη που επισφραγίστηκε με το 2-0 στο πέναλτι του Μάριν σε χρονικό σημείο (36’) που προϊδεάζει για επερχόμενη… remontada, η οποία φαντάζει γεγονός προδιαγεγραμμένο στο ξέσπασμα του 51’∙ η στιγμή που ο Ίσι Παλαθόν πανηγυρίζει, αφού έχει στείλει την μπάλα στον ουρανό των δικτύων του Στρακόσα, είναι η καθοριστική στιγμή του ματς: ήδη εννιά λεπτά το 3-0 με την εκπληκτική κεφαλιά του Ζίνι (χάθηκε δις μάλιστα ξανά στο 66’, 70’), άπαντες στην κερκίδα… γειώνονται τη στιγμή που πιστεύουν, διότι οι 11 στο γήπεδο έχουν αποδείξει πως μπορούν – εδώ έγκειται η «κόντρα» των Ισπανών: σκόραραν εναντίον μιας πραγματικότητας που η ΑΕΚ ήδη διαμόρφωνε και ζούσε, όχι στις προϋποθέσεις της.
Η αξία του ηττημένου, δίνει δόξα στον νικητή, λένε, και το ισπανικό χειροκρότημα στους παίκτες, που ήδη ευχαριστούσαν τον κόσμο, αποτελεί τη σπουδαιότερη παρακαταθήκη της χρονιάς για την επόμενη και πριν από αυτήν για την δικαιωματική πια προσδοκία στέψης και ανταμοιβής με τον τίτλο του πρωταθλητή. Η άνω τελεία μπορεί κάλλιστα να γίνει… παράγραφος και νέο κεφάλαιο, γιατί πια η πίστη βασίζεται σε γεγονότα κι όχι σε προσδοκίες…
Νικόλας Κανελλόπουλος
