Η ΑΕΚ ηττήθηκε με 3-0 και στη ρεβάνς της Φιλαδέλφειας, όπου θα συντρέξει και η... πανστρατία του κόσμου της, καλείται να κάνει ό,τι δεν έκανε στο Βαγιέκας, ιδανικά από νωρίς, και να κατανοήσει πως το διακύβευμα που προς τιμήν της διεκδικεί για να μετατραπεί σε ποδοσφαιρικό παραμύθι θα πρέπει να αναμείξει την τακτική με την υπερβατική πίστη του ονείρου δίχως λάθη που κοστίζουν.
Όνειρο και πίστη. Γι' αυτά μίλησε ο Μάρκο Νίκολιτς στη συνέντευξη Τύπου την προηγούμενη του παιχνιδιού (08/04) στο Βαγιέκας και η εξέλιξη και κατάληξή του τον επιβεβαίωσαν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, λίγες ώρες μόνο μετά. Το τελικό 3-0 υπέρ των Ισπανών, που σκόραραν σε ιδανικό για γηπεδούχο διάστημα (ειδικά σ' αυτά τα ματς) δείχνει το μονοπάτι - και το καθιστά για την ακρίβεια μονόδρομο - καθώς οι βάσεις που τέθηκαν είναι ισχυρότατες και η λεγόμενη σ' ανάλογες περιστάσεις «τέλεια» εμφάνιση είναι προαπαιτούμενο. Οι προσδοκίες της μεγάλες από τοματς απολύτως σωστά και λογικά γιατί, ούτως ή άλλως, η ίδια έφθασε μέχρι εδώ και το δικαίωμα να ονειρεύεται για όσο πιο μακριά γίνεται το κέρδισε μόνη της στο χορτάρι - τι κι αν ο Σέρβος είπε ουσιαστικά πως το... κάνει εξ αρχής.
Η Ένωση σταδιακά «έχτισε» τη στόχευσή της και προσαρμόστηε σ' αυτή, ανταποκρινόμενη στο κθαήκον. Πλέον και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να το αποδεχθεί πλήρως κι εμείς να το καταγράψουμε ευθέως: τα όνειρα ορίζονται από τις υπερβάσεις πλην της φαντασίας και οι πρωτοπόροι της Super League οφείλουν να κάνουν τα πάντα στη ρεβάνς για την πρόκριση. Το οφείλουν στους εαυτούς τους πρώτα, στον κόπο τους και μετά στον κόσμο τους, που αυτό ακριβώς στην τελική αναγνωρίζει και στηρίζει ολόψυχα - απόδειξη μέγιστη φυσικά η υποδοχή, μετά το διπλό μισού (και παραπάνω) τίτλου στο Φάληρο. Η ροή των γεγονότων και λεγομένων, βάσει προγράμματος, είναι ενδιαφέρουσα, ο εντός συνόρων θρίαμβος που την καθιστά ακλόνητο φαβορί είχε ως συνέχειά του μια ευρωπαϊκή πρόκληση, μια τέτοια από εκείνες τις παλιές τις οποίες τόσο στερήθηκε η ίδια τα τελευταία χρόνια. Σαν κάτι να εξέλειπε από την εμφάνιση: ίσως είναι παράδοξο και άδικο, όχι επειδή θεωρούμε άτοπα φυσικά πως η ομάδα δεν προσπάθησε - άλλωστε οι τελικές της με τους Γιόβιτς και Κοϊτά το αποδεικνύουν - όμως η ΑΕΚ θα μπορούσε δεδομένης της συγκυρίας της να έχει μια διαφορετική προσέγγιση, ελέω των λαθών που κόστισαν και τώρα την αναγκάζουν να εξισορροπέι στο χείλος του γκρεμού του διαφαινόμενου αποκλεισμού της.
Η πορεία της φυσικά και δεν αλλάζει ή αναιρείται, ίσα - ίσα που αποτελεί και αφετηρία επανεμφάνισης στα ευρωπαϊκά δρώμενα, αλλά ακριβώς επειδή έφθασε όπου έφθασε και ακριβώς επειδή το θέλει πολύ, καλείται να αποδείξει πως το θέλει... περισσότερο και κατά βάση - γιατί αυτό θα μετρήσει στη λήξη αποκλεστικά - είναι να κατανοήσει και τον τρόπο της επίτευξης της ανατροπής, αυτής που θα χρειαστεί να υπερβεί σε μέσα την τακτική και την εμφάνιση με στενούς ποδοσφαιρικούς όρους στο όνομα της ποδοσφαιρική ιστορίας για την οποία έκανε λόγο ο Σέρβος σε μια χρονιά με αναγνωριστική εκκίνηση και διαφαινόμενη στέψη ως κατάληξη. Στη νεά σελίδα - της όποιας - ομάδας η πορεία αυτή είνα αξιοθαύμαστη καιδύσκολη, γιατί εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως αυτή μαθαίνει και «μεγαλώνει», όσο ωριμάζει και «χτίζεται». Στιγμές επομένως τέτοιου διακυβεύματος δεν έχουν μεσοβέζικες λύσεις και πρέπει να αντιμετωπίζονται, όπως τους αρμόζει ως όμορφες ιστορίες. Όνειρα και πίστη, λοιπόν...
Νικόλας Κανελλόπουλος
Η Ένωση σταδιακά «έχτισε» τη στόχευσή της και προσαρμόστηε σ' αυτή, ανταποκρινόμενη στο κθαήκον. Πλέον και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να το αποδεχθεί πλήρως κι εμείς να το καταγράψουμε ευθέως: τα όνειρα ορίζονται από τις υπερβάσεις πλην της φαντασίας και οι πρωτοπόροι της Super League οφείλουν να κάνουν τα πάντα στη ρεβάνς για την πρόκριση. Το οφείλουν στους εαυτούς τους πρώτα, στον κόπο τους και μετά στον κόσμο τους, που αυτό ακριβώς στην τελική αναγνωρίζει και στηρίζει ολόψυχα - απόδειξη μέγιστη φυσικά η υποδοχή, μετά το διπλό μισού (και παραπάνω) τίτλου στο Φάληρο. Η ροή των γεγονότων και λεγομένων, βάσει προγράμματος, είναι ενδιαφέρουσα, ο εντός συνόρων θρίαμβος που την καθιστά ακλόνητο φαβορί είχε ως συνέχειά του μια ευρωπαϊκή πρόκληση, μια τέτοια από εκείνες τις παλιές τις οποίες τόσο στερήθηκε η ίδια τα τελευταία χρόνια. Σαν κάτι να εξέλειπε από την εμφάνιση: ίσως είναι παράδοξο και άδικο, όχι επειδή θεωρούμε άτοπα φυσικά πως η ομάδα δεν προσπάθησε - άλλωστε οι τελικές της με τους Γιόβιτς και Κοϊτά το αποδεικνύουν - όμως η ΑΕΚ θα μπορούσε δεδομένης της συγκυρίας της να έχει μια διαφορετική προσέγγιση, ελέω των λαθών που κόστισαν και τώρα την αναγκάζουν να εξισορροπέι στο χείλος του γκρεμού του διαφαινόμενου αποκλεισμού της.
Η πορεία της φυσικά και δεν αλλάζει ή αναιρείται, ίσα - ίσα που αποτελεί και αφετηρία επανεμφάνισης στα ευρωπαϊκά δρώμενα, αλλά ακριβώς επειδή έφθασε όπου έφθασε και ακριβώς επειδή το θέλει πολύ, καλείται να αποδείξει πως το θέλει... περισσότερο και κατά βάση - γιατί αυτό θα μετρήσει στη λήξη αποκλεστικά - είναι να κατανοήσει και τον τρόπο της επίτευξης της ανατροπής, αυτής που θα χρειαστεί να υπερβεί σε μέσα την τακτική και την εμφάνιση με στενούς ποδοσφαιρικούς όρους στο όνομα της ποδοσφαιρική ιστορίας για την οποία έκανε λόγο ο Σέρβος σε μια χρονιά με αναγνωριστική εκκίνηση και διαφαινόμενη στέψη ως κατάληξη. Στη νεά σελίδα - της όποιας - ομάδας η πορεία αυτή είνα αξιοθαύμαστη καιδύσκολη, γιατί εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως αυτή μαθαίνει και «μεγαλώνει», όσο ωριμάζει και «χτίζεται». Στιγμές επομένως τέτοιου διακυβεύματος δεν έχουν μεσοβέζικες λύσεις και πρέπει να αντιμετωπίζονται, όπως τους αρμόζει ως όμορφες ιστορίες. Όνειρα και πίστη, λοιπόν...
Νικόλας Κανελλόπουλος
