Στόχος επετεύχθη για τον Ολυμπιακό. Η ευρωπαϊκή πορεία ολοκληρώθηκε και ο απολογισμός της είναι αφενός θετικός, αφετέρου οδηγεί σε μια καθοριστική συνισταμένη, τη μοναδική που απομένει, μέχρι το τέλος: το πρωτάθλημα. Αυτό δήλωσαν ήδη κατά την πρώτη ώρα μετά τη λήξη του αγώνα, όσοι μίλησαν, συμπεριλαμβανομένου του coach και σαφώς, βεβαίως, προεξάρχοντος του αρχηγού, στην παρουσία του οποίου… πάσα αρχή παυσάτω.
Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα φετινά κέρδη του, η «αναβάθμιση» του Παναγιώτη Ρέτσου σε ηγέτη της άμυνας και στο διεθνές πλέον στερέωμα, επομένως, η διαφήμισή του – χωρίς περιστροφές. Προ των πυλών της άνοιξης ήδη πια (τουλάχιστον καθαρά ημερολογιακά), τα καμπανάκια επανασύνταξης… ήδη χτύπησαν και οι Πειραιώτες επικεντρώνονται αποκλειστικά στον ούτως ή άλλως νούμερο ένα στόχο τους, το πρωτάθλημα. Η αναφορά στον αρχηγό διόλου τυχαία· είναι στοχευμένη κι η παρουσία του αναδεικνύει μια συνθήκη, που θα καθορίσει τη διαχείριση της ομάδας για την επόμενη σεζόν: τη διαμόρφωση του σχεδιασμού, ανάλογα με την κατάληξη της χρονιάς. Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή και συγκεκριμένα από τη Γερμανία.
Δεν ήταν πως δεν μπορούσε, ταυτόχρονα όμως… ήταν κι αυτό. Όχι εξ αιτίας ανικανότητας της ομάδας ως προς τα βιώματα και τις σχετικές της υπερβάσεις, μα ως προς τον τρόπο προσέγγισης: ήθελε, προετοιμάστηκε και προσπάθησε και – επίσης – μπορούσε, αλλά τελικά δεν έγινε, γιατί έλειψε αυτό το κάτι που ήθελε, χρειαζόταν και απαιτούνταν κατά βάση από τη συνθήκη: το γκολ. Αυτό που θα διαφοροποιούσε τα δεδομένα και παραλίγο να το κάνει στο Φάληρο. Καμία κατηγορία ή παράπονο, λοιπόν, ως προς την ηθική ανταπόκριση στην αποστολή, απλώς πρόκειται για διαπίστωση, που οδηγεί μοιραία στο αποτέλεσμα. Απλώς γι' αυτό θέλαμε κάτι διαφορετικό - ένα σημάδι που δεν ήρθε ποτέ και κράτησε την όποια πιθανότητα υπαρκτή, αλλά ποτέ τελικά δεν... ταρακούνησε τα καρδιογραφήματα. Έντιμος και παλικαρίσιος αποκλεισμός με ανάλογες εμφανίσεις απέναντι στους μεγάλους της κληρωτίδας (κατά σειρά τότε το φθινόπωρο Άρσεναλ, Μπαρτσελόνα, Ρεάλ Μαδρίτης) και η πορεία αποτελεί παράσημο κι επιβεβαίωση της ταυτότητας και της πίστης προς αυτήν.
Πέντε χρόνια μετά, μία πρόκριση μετά από οκτώ ματς και μια διεκδίκηση μιας δεύτερης ύστερα από 10 δεν (πρέπει να θεωρείται) αμελητέα σε καμία περίπτωση, επειδή η ημερολογιακή απόσταση ανάμεσα στις εμπειρίες του υψηλού επιπέδου έπαιξε τον ρόλο της, παραλίγο να κοστίσει και ο λόγος που αυτό δε συνέβη είναι το διαφορετικό status, πόσο μάλλον, αν σκεφτούμε το διαφορετικό format το οποίο έζησε πρώτη φορά· η ομάδα θα αντιδρούσε διαφορετικά στα παιχνίδια με Πάφο και PSV, κι αν όχι με τους Κύπριους, λόγω της παραδοσιακής ιδιαιτερότητας της κάθε και όποιας πρεμιέρας, με τους Ολλανδούς το κοστοβόρο λάθος που οδήγησε τα σχοινιά (ασχέτως του… νοκ άουτ κόντρα σε όλα που επετεύχθη), πιστεύουμε, πως δε θα γινόταν.
Από την άλλη, επίσης ευθέως υπάρχουν και τα εδραιωμένα ερωτηματικά για τις τελικές που (δε) γίνονται γκολ. Η ομάδα αναμφίβολα δεν έχει την ίδια άνεση με πέρυσι, ούτως ή άλλως, και το «χρεώνεται» καιρό τώρα (μόλις το περασμένο Σάββατο πανηγύρισε ξανά γκολ στο Φάληρο) και με το ντεφορμάρισμα των δύο ικανότερων σκόρερ του, των Αγιούμπ Ελ Κααμπί και Μεντί Ταρέμι, με τον πρώτο να παίζει στα «κόκκινα» από τον Δεκέμβρη, λόγω του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής. Χωρίς αυτούς δε γίνεται και ο μεταγραφικός σχεδιασμός θα καθορίσει τη συνθήκη της επίθεσης (και της υποστήριξής της και όχι μόνο αυτής φυσικά) – αν συνυπολογίσουμε πως το τι μέλλει γενέσθαι το καλοκαίρι συνδυάζεται (και καθορίζεται για την ακρίβεια) από τον πρώτο του Μαϊου. Εχόντων των πραγμάτων με τα τωρινά δεδομένα, η ανατροπή θα ήταν αυτό που αποκαλούμε «θαύμα», δεδομένων των λίγων πιθανοτήτων, λόγω του πρώτου αποτελέσματος, ωστόσο, όχι πρωτάκουστο πια, ακριβώς γιατί η τελευταία διετία αποτελεί μεγάλο επιστέγασμα (και νέα αφετηρία, όπως πέρυσι τονίζαμε στην επέτειο της «θρυλικότερης» ευρωπαϊκής νύχτας) στο brand του συλλόγου κι εκεί ακριβώς υπάρχει η υποχρέωση (συνέχειας) επένδυσης, αγωνιστικής και οικονομικής.
Εδώ ακριβώς «κολλάνε» Ρέτσος και στόχευση πρωταθλήματος. Έχοντας την τελευταία διετία αλλάξει πλήρως το σενάριο και ανεβάσει τον πήχη από μαύρο πρόβατο κι ένα what if με ταβάνι σ’ ένα προστατευόμενο περιβάλλον στον αρχηγό του Ολυμπιακού και ηγέτη του κέντρου της άμυνάς του, το φετινό upgrade αφορά στην «προαγωγή» του ρόλου αυτού στα υψηλά ποδοσφαιρικά κλιμάκια της Γηραιάς Ηπείρου. Με τη σειρά του, ο back to back τίτλος, αν συμβεί, θα προσδώσει όλα τα πλεονεκτήματα επαναδιαμόρφωσης του ρόστερ σε χρήμα και χρόνο εκ των πραγμάτων και πρόσωπα: οι Πειραιώτες ως πρωταθλητές θα παίξουν ξανά στο Champions League και τα περιουσιακά τους στοιχεία θα αποτελέσουν ξανά βασικά «γρανάζια» της εμπειρότερης και πιο έτοιμης πλέον βασκικής ταυτότητας - όλοι ωρίμασαν φέτος μαζί με τον αρχηγό κι ό,τι κόντεψε η ομάδα να στερηθεί, λόγω της αποχής της, θα το βρει μπροστά της σίγουρα του χρόνου ως βίωμα και εμπειρία: Τζολάκης στον «άσο», ο captain Παναγιώτης με τον Πιρόλα (κι αυτός τέτοιο είναι πια) και τον Μουζακίτη θα έχουν την τιμητική τους και ήδη από τον Μάη, μάλιστα, με τους «ερυθρόλευκους» να καλούνται να πάρουν τις αντίστοιχες αποφάσεις κι εκ των πραγμάτων θα είναι απολύτως διαφορετική. Ο τρόπος ολοκλήρωσης της σεζόν και η κατάληξη της κούπας θα κρίνουν πολλά. Από... Φλεβάρη καλοκαίρι, λοιπόν...
Νικόλας Κανελλόπουλος
