Σ’ ένα διήμερο στο οποίο οι Big4 έπαιξαν την ίδια μέρα με διαφορά ωρών, αισίως στην 20η αγωνιστική, η τελική ευθεία για την κανονική διάρκεια είναι ήδη εδώ, όχι προ των πυλών: έξι αγωνιστικές μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας, ενάμιση μήνας ημερολογιακά, 36 μετρημένα 24ωρα. Στη λήξη της υπάρχει μια ακόμη εναλλαγή στην κορυφή, ωστόσο η είδηση του Σαββατοκύριακου είναι το αποτέλεσμα της χρονιάς για την ώρα: το σπουδαίο διπλό του Παναθηναϊκού επί του Ολυμπιακού στο κατάμεστο «Καραϊσκάκης». Ας δούμε τον ευρύτερο απολογισμό.
Ντέρμπι για «Χ» με πρωταγωνιστές τους «άσους»
Φάνηκε στις δηλώσεις αμφοτέρων – εννοούμε πως ειπώθηκε ξεκάθαρα και από τους δύο. Μανόλο Χιμένεθ και Ραζβάν Λουτσέσκου συμβιβάζονται απλώς με την ισοπαλία, δεν είναι ευχαριστημένοι μ΄ αυτήν. Δεν ξέρουμε ποιος είναι… περισσότερο δυσαρεστημένος, καθώς ο καθένας από το μετερίζι του θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει προκλήσεις με συγκεκριμένη προοπτική και γνωστές συνέπειες – αυτή ακριβώς είναι και η εκατέρωθεν βαθμολογική τους ιδιαιτερότητα. 
Ο γηπεδούχος Άρης σε μια ακόμη μέτρια έως κακή σεζόν, με μεγαλύτερο αντίπαλο τον ασταθή εσωστρεφή εαυτό του, καλείται και με τη βούλα πια να δώσει κυριολεκτικά ποδοσφαιρικές μάχες για την παραμονή του στα play off 5-8 με όσους των ακολουθούν να (πρέπει να) εκλαμβάνονται ως διώκτες του: 26 οι «κιτρινόμαυροι» βαθμοί με τους Βόλο και ΟΦΗ να βρίσκονται μόλις στο -1 και -2 αντίστοιχα· ο πρώτος θα προπορεύονταν, μάλιστα, αν κέρδιζε τον Αστέρα Τρίπολης· αντί αυτού έχασε πέντε σερί ματς πρωταθλήματος (συν αυτό με την Κηφισιά στο Κύπελλο έξι), έδαφος και ως εκ τούτου τον Χουάν Φεράντο, καλούμενος πια να πορευτεί με άλλον τεχνικό. Στο Ηράκλειο από την άλλη παρουσιάζονται απολύτως συνειδητοποιημένοι για την ιστορικότητα των συνθηκών που δημιουργούν ξανά για δεύτερη σερί σεζόν με το… διπλό ταμπό Κυπέλλου και play off να κρίνουν τον χαρακτήρα και το – όχι μόνο φετινό – ταβάνι τους.
Στα του αγώνα, κοινή άποψη για την ισοπαλία, αντίθετη για τον τρόπο διαμόρφωσης του αποτελέσματος. Στατιστικά ο Δικέφαλος του Βορρά φαίνεται όντως ανώτερος (61%-39% κατοχή, κατά βάση όμως 13 τελικές έναντι 8 και στον στόχο αντίστοιχα 4 αντί 2), καθώς σ’ αυτές τις προσπάθειες αιτιολογείται από τις επεμβάσεις του Αθανασιάδη που κράτησε το μηδέν σε τρεις περιπτώσεις – μεγαλύτερη όλων το τετ-α-τετ του Ντεσπότοφ στο 36’, με το όμορφο γυριστό του Πέλκα λίγο πριν το τέλος στο 91’ (προηγήθηκε η ευκαιρία του Ζαφείρη στο 11’)· ο Παβλένκα διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του ισότιμου επίσης, λόγω της κομβικής του και εντυπωσιακής επέμβασης μόλις τρία λεπτά αργότερα στην κεφαλιά του Φαμπιάνο, ενώ στο πρώτο μέρος και στο 35’ ο Μορόν τον είδε από πολύ πλάγια θέση να διώχνει ωραία σε κόρνερ. 
Η λογική λέει πως η ομάδα του Ισπανού θα βρεθεί στα play off, όπως και το ότι ο ΠΑΟΚ ως η πλέον αυτοματοποιημένη ομάδα της χώρας, είναι το φαβορί έναντι του Παναθηναϊκού στον επαναληπτικό ημιτελικό Κυπέλλου, του απόλυτου αντίθετου του ως προς την τακτική προσαρμογή, η οποία συνεπάγεται την απώλεια – ή αναζήτηση καλύτερα – ταυτότητας μετά από τρεις μήνες παρουσίας του Ράφα Μπενίτεθ στη χώρα μας. Πρόκειται για ντέρμπι παραδοσιακό, γοήτρου και στόχευσης υπαρκτής. Με τις σχεδόν ίδιες συνθήκες το «τριφύλλι» σιώπησε με το σφύριγμα της λήξης το κατάμεστο Φάληρο.
Ο καθηγητής κι ο πιο κακός ο μαθητής
Λέμε «σχεδόν» γιατί το ματς της Τετάρτης είναι νοκ άουτ κι αυτό τα αλλάζει όλα διότι σ’ αυτά η «μοναδικότητά» τους δεν απαιτεί μια σταθερή αγωνιστική ταυτότητα – είναι ματς της βραδιάς και συνήθως αυτά είναι και γοήτρου. Ο Λουτσέσκου δεν πρέπει να «χαλαρώσει», ούτε να υποτιμήσει τον Παναθηναϊκό, σκεπτόμενος τη δυναμική που του δίνει η Τούμπα· ό,τι έγινε στο «Καραϊσκάκης» είναι καλό μάθημα και για τον ίδιο και πρέπει τέτοιο να γίνει και για τον προβληματικό ομολογουμένως Ολυμπιακό…
Ταμπόρδα και Μπενίτεθ έχουν ακούσει πολλά το τελευταίο διάστημα, σε σημαντικό βαθμό δικαιολογημένα. Ο Αργεντινός διαφαινόμενα «ξεγραμμένος», σίγουρα όμως μέγιστο ερωτηματικό του «πράσινου» ρόστερ, δυσκολεύτηκε συστηματικά να βρει, έστω και ολιγόλεπτες, συμμετοχές κι ο Ισπανός με την επαναλαμβανόμενη τακτική προσαρμογή στον αντίπαλο, στερεί από τον Παναθηναϊκό μια ταυτότητα και την όποια δυναμική προκύπτει από την απόκτηση και φυσικά την εφαρμογή της. Όλα άλλαξαν σε σημαντικό βαθμό εκ του αποτελέσματος στο Φάληρο γιατί και οι δύο αποδείχθηκαν καταλυτικοί και πλέον έχουν την ευκαιρία να «ρεφάρουν»: ο 24χρονος πέτυχε το γκολ της νίκης και το τρίτο του συνεχόμενο σε τέσσερις εμφανίσεις εντός ακριβώς 10 ημερών (από τις 29 Γενάρη σκόραρε για πρώτη φορά στο 1-1 με τη Ρόμα και κόντρα στην Κηφισιά την προηγούμενη αγωνιστική) κι ο 65χρονος τεχνικός εκμηδένισε ουσιαστικά την επιθετική λειτουργία του πρακτικά ακίνδυνου Ολυμπιακού, χάρη και στην εξαιρετική παρουσία των τριών κεντρικών αμυντικών του. Τραγική ειρωνία πως αυτό το κατάφερε... καλύτερα, μα άθελά του και προς έκπληξη και απογοήτευση χιλιάδων ο Ζέλσον. Τον ίδιο παίκτη που σκόραρε, όπως το έκανε, κόντρα στην Αστάνα. Στιγμή και έμπνευση, μεγάλο πράγμα τελικά... 
Ήταν το γρήγορο γκολ που βοήθησε στην ακολουθία του πλάνου με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ολοένα και αυξανόμενη δυνητικά, δεδομένης της αφλογιστίας των γηπεδούχων, που δεν έφθαναν άνετα στην περιοχή του Λαφόν, παρά μόνο… τριγύρω, με μόνο δύο ακίνδυνες κεφαλιές του Ταρέμι (15’, 43’). Ο Παναθηναϊκός επίσης δεν ήταν επικίνδυνος, κάθισε όμως πίσω δίχως ενοχές με στόχο να κλείσει τους χώρους και να υπερασπιστεί ό,τι (απρόσμενα ίσως) του δόθηκε τόσο νωρίς: η καραμπόλα της φάσης, τη στιγμή που ο Ρέτσος διώχνει με το κεφάλι πάνω στο στήθος του σκόρερ με την μπάλα να στρώνεται μπροστά, αφού ακούμπησε στο στήθος του, ίσως ήταν μια προοικονομία έκβασης. Ο Πορτογάλος το... σιγούρεψε και η όποια ελπίδα - εν μέσω εκκωφαντικής ξανά σιωπής για δευτερόλεπτα στο επίσης απίθανο χαμένο... άχαστο του Παντελίδη - να είναι ήδη πεθαμένη: αντίδραση δεν υπήρξε ποτέ και η ευκαιρία αυτή θα άλλαζε το παιχνίδι, λόγω της ώθησης του κόσμου.
Τόσο ο Ιρανός, όσο και ο «διόσκουρός» του, Ελ Κααμπί, φαίνοναι επηρεασμένοι από την κόπωση, πράγμα λογικό, λόγω των συνεχόμενων και απαιτητικότατων παιχνιδιών – ας μην ξεχνάμε πως ο Μαροκινός επέστρεψε από το Κύπελλο Εθνών Αφρικής κι έπαιξε δίχως προπόνηση κόντρα στον Βόλο, καθορίζοντας (με τη συμβολή του Τζολάκη) την ιστορία του ματς – κάτι το οποίο χρειάζεται διαχείριση γιατί απλά αυτά θα συνεχιστούν· οι Γερμανοί… ξανάρχονται, άλλωστε, σε 12 μόλις μέρες, με τους «ερυθρόλευκους» να ταξιδεύουν, προτού τους υποδεχθούν, στη Λειβαδιά (14/02, 19:30) για να δοκιμαστούν σ’ ένα γήπεδο, όπου πέρυσι έφυγαν νικητές στο παρά ένα, χάρη σε σουτ του ανατέλλοντος τότε άστρου ονόματι Μουζακίτης.
Καθ’ υπερβολή οι χαρακτηρισμοί του τίτλου, λοιπόν, βάσιμοι, ωστόσο, και αιτιολογήσιμοι απόλυτα, όπως ακριβώς και το προηγούμενο διάστημα. Ειδική συνθήκη, που δίνει άλλη χροιά στη βαρύτητα της ήττας για τους γηπεδούχους η 45η επέτειος των θυμάτων της θύρας 7, η οποία σαφώς θεωρείται επιπλέον κίνητρο, εξωαγωνιστικό μεν, αλλά απόλυτα καθοριστικό για τη διαμόρφωση της ψυχοσύνθεσης, γνωστής για τέτοια παιχνίδια. Αυτές οι μέρες, θλιβερές επέτειοι, όπως αυτή, ή όχι, συνιστούν εξέχουσα ιστορία για τους συλλόγους και είναι λογικό και ανθρώπινο (και προαπαιτούμενο, ίσως, στον πρωταθλητισμό) να χρησιμοποιούνται ως επιπλέον «ντόπες» κινήτρου – για τον ίδιο λόγο ενδεχόμενο αρνητικό αποτέλεσμα καθιστά εξ ίσου ηχηρό τον όποιο προβληματισμό. Θα καταλάβουμε σύντομα.
«Βρυχηθμός» γλυκιάς μοναξιάς στις Σέρρες
«Τα δύσκολα εύκολα» γράφουμε χαρακτηριστικά στο δεύτερο τμήμα του τίτλου. Ψέμα δεν είναι, μα ούτε και 100% αλήθεια, τουλάχιστον στον βαθμό που κάποιος θα αποδώσει τη δυσκολία σε ενδεχόμενη επικινδυνότητα του γηπεδούχου. Το αντίθετο συνέβη στο Δημοτικό Στάδιο των Σερρών από έναν τοπικό Πανσερραϊκό που φαίνεται να έχει αποδεχθεί το ριζικό του, καθ’ ότι ουραγός με οκτώ βαθμούς, μόλις δύο νίκες και στο – 8 ήδη από τον Αστέρα Τρίπολης.
Την περασμένη εβδομάδα στη Νέα Φιλαδέλφεια έχασε το τρίποντο κόντρα στον μετέπειτα πρωτοπόρο Ολυμπιακό κυριολεκτικά στην τελευταία φάση, λόγω VAR, χθες (08/02) ήταν αυτό που τη βοήθησε να λύσει τον γόρδιο δεσμό: ο Βίντα δεν ακουμπά την μπάλα και επομένως δεν επηρεάζει τη φάση στην εκτέλεση φάουλ του Μαρίν, με τον Βάργκα να ανοίγει ξανά το σκορ και να είναι πρωταγωνιστής σ’ ένα απόγευμα με πολλούς διακριθέντες και σ’ ένα βράδυ με… όλους ευτυχείς.
Σ’ αυτό προφανώς καθοριστικό ρόλο έπαιξε το αποτέλεσμα του Φαλήρου, που επιβεβαίωσε τη γλυκιά μοναξιά της κορυφής κι ενίσχυσε τη γλύκα μιας… χαλαρής και ταυτόχρονα επιβλητικής «τεσσάρας», αφενός λόγω αδυναμίας της ομάδας του Σεγούρα, αφετέρου λόγω της φωτιάς στα φρένα της επίθεσης: εντός εξαλέπτου, από το 89’ έως το 90+5’ η Ένωση πετυχαίνει άλλα τρία (!) γκολ. Ο Ούγγρος πανηγυρίζει δις στο 55’ και στο 93’ με πλασέ, ύστερα από ασίστ του Ζοάο Μάριο, βάζοντας τον επίλογο, ενώ ενδιάμεσα είχαν σκοράρει επίσης ο Ρουμάνος με όμορφη εκτέλεση πέναλτι από ανατροπή του Κοϊτά (89’) και με κεφαλιά του Γκρούγκιτς στο 93’, που πανηγύρισε για πρώτη φορά ο ίδιος, ενώ μπήκε μόλις στο 91’, πάλι σε εκτέλεση, από κόρνερ αυτή τη φορά, του 29χρονου μέσου. Επόμενη δοκιμασία ο ΠΑΟΚ στο ντέρμπι των Δικεφάλων της Τούμπας, όπου θα φανεί ενόψει των επικείμενων στα play off, όχι τόσο μέχρι που θα φτάσει ο καθένας, μα πώς θα επιχειρίσει να το διεκδικείσει.
Η διαφορά παραμένει μικρή και όλοι με όλους σε απόσταση αναπνοής, αλλά αυτή η αγωνιστική στην οποία πήγαν όλα… δεξιά για την Ένωση κάλλιστα μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο, γιατί έχει τη «χρυσή» ευκαιρία να κόψει βαθμούς από τον έτερο Δικέφαλο στην Τούμπα (που σημειωτέον έχει ματς λιγότερο προγραμματισμένο στις 04/03 κόντρα στην Κηφισιά), γνωρίζοντας ήδη ξανά το αποτέλεσμα του Ολυμπιακού, αυτή τη φορά όμως 24 ώρες νωρίτερα. Θα πρέπει να παλέψει, γιατί θα πρόκειται για ντέρμπι, ματς απρόβλεπτα, όπως επιβεβαιώθηκε σήμερα. Ίσως τέτοια να δίνουν και οι δυο τους απανωτά κόντρα στον Λεβαδειακό, που αποδειγμένα και προς τιμήν του δεν τους φοβάται…
Νικόλας Κανελλόπουλος
