Αναμφίβολα πρόκειται για ιδιαίτερο βράδυ. Εκ του αποτελέσματος και μόνο, μας… διαψεύδει. Εν μέρει. Τα νομίσματα έχουν δύο όψεις ανέκαθεν και την Πέμπτη «έκατσαν» γράμματα στις ομάδες μας. Τέσσερις θα είναι οι εκπρόσωποί μας – παρέμειναν τόσοι – και αυτή ακριβώς είναι η επιτυχία, τουλάχιστον σίγουρα έως και τον Φλεβάρη. Μία απευθείας πρόκριση από τον Δεκέμβρη, τρεις στη φάση των play off ένα μήνα αργότερα και οι προσδοκίες είναι πολλές. Μεγάλο κέρδος πως είναι βάσιμες, μέγιστο αν επιβεβαιωθούν.
Αυτός είναι από την Πέμπτη το βράδυ (29/01) ο απολογισμός του ποδοσφαίρου μας με το ευρωπαϊκό προσκήνιο να τους υποδεχθεί ξανά για τουλάχιστον δύο αναμετρήσεις – οι συνθήκες με τις οποίες επετεύχθει η πρόοδος αυτή καθιστούν σημαντικό το κατόρθωμα. Ας δούμε πως, αφήνοντας στην άκρη τον έναν εκ των δύο δικεφάλων, που δεν αγωνίζεται ακόμη στην Ευρώπη και περιμένει τη σειρά του.
Ένας (Βάσκος) έφηβος μετράει τ' άστρα
Έρχεται ως αντίβαρο στην ανωτέρο διάψευσή μας για λόγους δημοσιογραφικού εγωϊσμού και μόνο! Όχι να το παινευτούμε, μα… δικαιωθήκαμε!Προληπτικοί τελικά ή όχι, γουρλίδες ίσως, σίγουρα όμως γνώστες της ιστορίας και των συγκυριών της! Ίσως το γαλάζιο του Τζολάκη στο Φάληρο να έπαιξε τον ρόλο του, ξεκάθαρα όμως δεν ήταν ο μείζων λόγος, αφού έγιναν πολλά περισσότερα, ώστε να σταθούμε μόνο σ’ αυτό. Ένα ακόμη σπουδαίο κομμάτι της ιστορίας και στιγμών, λοιπόν, γράφθηκε χθες στην αρένα του Γιόχαν Κρόιφ, όπου ο Άγιαξ πάλεψε, αλλά ο Ολυμπιακός το
κατάφερε ξανά με τον δικό του τρόπο: αυτόν του προπονητή του. Ο Μέντι, με άλλα λόγια, «θερίζει»…
Δικός του ο τρόπος, της ομάδας η ταυτότητα, κοινή για αμφότερους η δικαίωση για μια φιλοσοφία μη προσαρμοστική, αλλά στέρεα έναντι προς κάθε αντίπαλο, και γι’ αυτό γενναία – είναι η ίδια που σκεφτόμασταν κατά πόσο εκ του αποτελέσματος ωφελεί η συστηματικότητά της, ιδίως απέναντι στα κλασικά επονομαζόμενα μεγαθήρια. Κατά την εξέλιξη της League Stage (και σχετικά σύντομα, θεωρούμε) οι παράγοντες διαχείρισης ήταν δύο: πρώτον, στην εξ αρχής δεδομένη μοιραία «απειρία» και επομένως αποδοχή λαθών αχρείαστων, λόγω της πενταετούς αποχής της ομάδας από τη διοργάνωση και δεύτερον, στη διαχείριση αυτής της φιλοσοφίας – προσοχή όμως: όχι επειδή αυτή θα άλλαζε, μα διότι θα δημιουργούσε συγκεκριμένες συνθήκες κι απαιτήσεις, όπως ακριβώς κι έγινε.
Ο Ολυμπιακός νίκησε και τον εαυτό του, επενδύοντας με υπομονή σ' αυτόν το βίωμα της πρόκρισης με αυτόν τον τρόπο υπό αυτές τις συνθήκες να είναι μεγάλο πραγματικά παράσημο στο know how της ομάδας για το άμεσο και όχι μόνο μέλλον - τον ξεπέρασε, μακάρι μέχρι την επόμενη φορά και το έκανε με πίστη στο βάσκικο DNA του και μαθητεία στη διαμόρφωση, τόσο αυτού, όσο και του κυνισμού της ματαίωσης που υπέστη. Γι’ αυτό και το κατόρθωμα είναι πραγματικά ιδιαίτερο και σπουδαίο: η διαφαινόμενη τελική ευθεία των τριών τελικών επιβεβαιώθηκε και το εμπόδιό τους ξεπεράστηκε επιβλητικά. Η μπάλα - επιτέλους - ήθελε και αυτό είναι η μέγιστη σημειολογική απόδειξη - ανταμοιβή των κόπων όλων, του κινήτρου που λαμβάνουν και φυσικά, γιατί όχι, και των μελλοντικών τους υπερβάσεων, άμεσων και μη. Για μια εκδικητική τέτοια, άλλωστε, ετοιμάζεται επισήμως η Μπάγερ Λεβερκούζεν...
Βλέποντας (παίζοντας) και κάνοντας και η προσδοκία μιας... άγνωστης Μεγάλης «πράσινης» Ιδέας
Ιδιαίτερη σεζόν για τον Παναθηναϊκό. Για την ακρίβεια, μία ακόμη, γι' αυτό και η ιδιαίτερότητα έγκειται στον προβληματισμό. Για να δούμε αν απάντηση - λύση ως ένα βαθμό φυσικά σ' όλα αυτά θα είναι ο... Ταμπόρδα! Ξεχασμένος με την παραδοχή της αμηχανίας στη σκέψη πως συμβόλευσε συμπαίκτη του περισσότερο για την πόλη, παρά για την ομάδα, να αναδεικνύει μια πτυχή της κατάστασης. Με λίγα λόγια, μια φράση ακριβέστερα, με αιτιολόγηση πιο ποδοσφαιρική: προσδοκία υπάρχει - και σωστά - φαίνεται να αιωρείται, όμως, εξ αιτίας της απουσίας μιας... Μεγάλης «πράσινης» Ιδέας στο όνομα της οποίας ο σύλλογος είναι ετησίως σε αναπροσαρμογή με στόχο τη μεγάλη επιστροφή, λησμονώντας τα ενδιάμεσα μεθοδολογικά σκαλοπάτια προόδου. Απαραίτητα κι αναπόδραστα.
Αυτό το ψυχαναγκαστικό, τόσο κοντά μα τόσο μακριά στο μυαλό, μα... άπιαστα στο χορτάρι φαίνεται να είναι η νέα σελίδα. Η κυριαρχία σπανίως επέρχεται άμεσα, απαιτεί «χτίσιμο» κι αυτό σημαίνει ταυτότητα. Κι αυτή... λείπει! Όποιος έρχεται είναι Μεσσίας, με τον Μπενίτεθ να αμφισβητείται ήδη και τους Τετέη - Παντελίδη να κινδυνεύουν να «καούν» επίσης ήδη, όχι όμως τώρα, μα άμεσα μελλοντικά: αν η ομάδα αναμένει από αυτούς να την κουβαλήσουν απέτυχαν άπαντες - αν γίνει, ας γίνει σε πλαίσιο ορθολογικό, στη σταδιακή τους δηλαδή ενσωμάτωση στις απαιτήσεις ενός μακροπρόθεσμου πλάνου κι όχι ενός... τσαπατσούλικου και αγχωμένου σκεπτικού που δεν κυνηγά ούτε χύμαιρες, αλλά.. την ουρά του! 
Παραδόξως η Ευρώπη μπορεί να εξελιχθεί σε καλό «σύμβουλο», όχι μόνο λόγω αντιπάλου, που δεν είναι αμελητέος, μα φυσικά ούτε και φόβητρο. Στα knock out ματς έχουν εκ φύσεως διαφορετικό χαρακτήρα από την εβδομαδιαία εξέταση και αποστολή εντός συνόρων, καθώς η συχνότητα απαιτεί και προϋποθέτει την ταυτότητα και την απόδειξή της, αντίθετα με τη μηνιαία προοπτική των αστεριών, το κίνητρο των οποίων αποτελεί σε σημαντικό βαθμό «καύσιμο» για τη συνέχεια. Αν αυτή δε εξελίσσεται και παρατείνεται, τότε το χάπι, όχι μόνο «χρυσώνεται» εκ του αποτελέσματος, αλλά δημιουργείται και η όποια διεκδίκηση - όπως ακριβώς συμβαίνει πια με το Κύπελλο. Φυσικά οι συνθήκες και οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές στο πρωτάθλημα για μία ακόμη χρονιά. Χαμένη και με ερωτηματικά. Κριτήριο δημιουργίας και αναγέννησης, ο χρόνος που θα αποφασίσει ο σύλλογος να τα απαντήσει, πρωτίστως πρώτα στον ίδιο του τον εαυτό. Καλείται και υποχρεούται να παίξει μαζί του και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.
Ψηλά πετάξανε τα αετόπουλα
Η συγκυρία και η μοίρα «χτύπησαν» τον ΠΑΟΚ παραμονές του αγώνα στη Λυών με οδυνηρό και κυνικό. Η απώλεια της Ρουμανίας βρήκε την ιστορική της θέση στο κεφάλαιο μνήμης στα «ασπρόμαυρα» βιβλία δίπλα στα Τέμπη του 1999 και η τραγική επανάληψη χαμού οπαδών του, επτά αυτή τη φορά, στιγματίζει αναμφίβολα μυαλό και καρδιά, όπως βέβαια και την ίδια τη βραδιά. Το τελικό γενναίο 4-2 απέδειξε την υπερπροσπάθεια των Θεσσαλονικέων και η απόδοση τιμών λίγο νωρίτερα της σέντρας στην Τούμπα δημιούργησε και επιβεβαίωσε την σύνδεση μπροστά στην απώλεια της ανθρώπινης ζωής, που δε «μετρά» σύνορα, χρώματα και ηλικίες. 
Η διαιτησία δυσκόλεψε τη βραδιά, πέραν της συναισθηματικής της, ούτως ή άλλως, δυσκολίας και ήδη από το πρώτο μέρος η ισοφάριση των γηπεδούχων και η αποβολή του Κωνσταντέλια προμήνυαν την πρόκληση της συνέχειας - αποδείχθηκε ανυπέρβλητη. Ήδη στην επόμενη φάση των play off δεν κατάφερε να ρίξει νικηφόρα την αυλαία, καθώς και στο δεύτερο μέρος επήλθε κι η αναμενόμενη πνευματική εξάντληση, ελέω του θανατικού, αλλά έχει κάθε δικαίωμα να ονειρεύεται πως μπορεί να τα καταφέρει κόντρα στη Θέλτα, με το «κλειδί» της πρόκρισης να είναι σαφώς το εντός έδρας. Η χρονιά μπορεί κάλλιστα να αποκτήσει θριαμβευτική χροία, καθότι ήδη ιστορική, λόγω των 100ών γενεθλίων και το θανατικό συμβάν της κηλίδας, αποτελεί ήδη επιπλέον κίνητρο εντός κι εκτός συνόρων - ένα ματς λιγότερο (όπως κι ο Ολυμπιακός) στο πρωτάλημα και την κούρσα ήδη διαμορφωμένη κι ενόψει η επερχόμενη σταδιακά τελική ευθεία προμηνύεται άκρως ενδιαφέρουσα, εκτός από ιστορική. Ο συνδυασμός ευθυνών και η επιταγή επιτυχίας παραμένει κριτήριο ποιότητας και πορείας, τελικά...
Νικόλας Κανελλόπουλος
