Επιτέλους κέρδισε και, μάλιστα, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ο ίδιος έχανε μέχρι χθες, με τον Τζολάκη στον άσο να ορίζει το κάρμα της βραδιάς και εκτός από MVP να αναδεικνύεται και σε X factor του ματς καριέρας (και μεταγραφής ίσως) που πραγματοποίησε. Η Μπάγερ Λεβερκούζεν ηττήθηκε, αισθάνεται κάλλιστα αδικημένη, έγινε... Ολυμπιακός και κάπως έτσι η ψυχωμένη καμικάζι αρμάδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ παίζει στο χορτάρι του Άμστερνταμ το ευρωπαϊκό μέλλον της με την πίστη πως αποδεδειγμένα πλέον μπορεί να εκλαμβάνεται ο κατάλληλος οιωνός την καλύτερη στιγμή.
Το βλέπεις μπροστά στα μάτια σου να συμβαίνει και αναρωτιέσαι το πώς. Αιτιολόγηση προφανώς και υφίσταται, η κάθε φάση αναλύεται και επεξηγείται, όπως έχει συμβεί, βάσει της όποιας οδηγίας πριν, ενέργειας ή λάθους στο χορτάρι, αλλά κάνουμε εν προκειμένω λόγο για κάτι ανώτερο, διαφορετικό. Με αφορμή το γεγονός πάντα και με αφετηρία τα (βαθμολογικά ή μη) δεδομένα των αποτελεσμάτων, εστιάζουμε στην ερμηνεία τους, που διαμορφώνουν αντίστοιχα νέα κριτήρια αξιολόγησης.
Με άλλα και απλά λόγια, εννούμε την πλήρη αντιστροφή των ρόλων. Αδικημένος Ολυμπιακός όλο αυτό το διάστημα, βάσει ποιότητας επί μέρους εμφανίσεων και συνεπώς ευρύτερης προοπτικής, χθες δικαιωμένος απολύτως σ' όλες τις εκφάνσεις της αναμέτρησης: βαθμολογικά, αγωνιστικά, ηθικά (ως προς την ατομική και ομαδική ικανοποίηση), με την προοπτική να συντονίζεται ως υπέρβαση και δικαίωση στην Ολλανδία ακριβώς σε μια εβδομάδα από σήμερα (28/01, 22:00). Σαφώς και έγιναν λάθη και θα γίνουν, λόγος γίνεται, όπως καταλαβαίνετε, για την ευρύτερη εικόνα και λειτουργία...
Αίτιο και αιτιατό, λοιπόν. Ενθουσιασμός, αναγνώριση και απορία, αμφιβολίες και αμφισβήτηση. Πολλάκις το γράψαμε, άλλωστε, σχετικά, κατά τη διάρκεια αυτού του προηγούμενου τριμήνου: η αγωνιστική ταυτότητα του Ολυμπιακού, αυτή η μαχητική και... no matter who and what αυταπάρνηση, σαφώς αξιέπαινη (και επαινετέα), δεδομένων, μάλιστα, και τον αντιπάλων, για τον ίδιο λόγο ακριβώς όμως, η διπλή κι επώδυνη κόψη ήταν ορατή και αισθητή - φυσικά επομένως βάσιμη. Μιλάγαμε δηλαδή για μια δικαίωση σε προσμονή. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος της ομάδας, το ότι πίστευε και ήξερε πως μπορούσε με τις όποιες δυνάμεις της να πετύχει - έπρεπε μόνο να... το αποδείξει, κερδίζοντας και τον κακό εαυτό της, είτε αυτός λέγεται κρίσιμα λάθη τελευταίας στιγμής, είτε ολιγορία. Το κατάφερε και το timing της αποτελεί την κατάλληλη ώθηση για την υπέρβαση στο do or die ματς της Ολλανδίας.
Από τη μία αναγνώριση, από την άλλη... η όρεξη και μόνο αυτή, αφού η ομάδα δεν έπαιρνε σε βαθμούς ό,τι άξιζε στο χορτάρι. Αυτό ήταν το επιμύθιο του απολογισμού, ο καθοριστικός αστερίσκος της βαθμολογικής δικαίωσης, που κυνικά ορίζει το ευρωπαϊκό μέλλον, στο πλαίσιο μιας διεκδίκησης ηρωικής που και ήθελε και μπορούσε, αναμένοντας καρτερικά τη δικαίωσή της - οι «αμφιβολίες», σημειωτέον, ποτέ δεν υπήρξαν τέτοιες ως προς την ποιότητα και την παρουσία καταλληλότητας του προπονητή - η όποια κριτική από την άλλη, ενίοτε και έντονη, που σαφώς γινόταν, ως όφειλε, αφορούσε ακριβώς σ' αυτόν τον τρόπο δικαίωσης, κατάκτησης της επιτυχίας που υπήρχε η αίσθηση πως ήταν θέμα χρόνου. Αυτό όμως ξεπερνά το ένστικτο, λέγεται πίστη και δικαιώνει την κατάλληλη στιγμή, συχνά στο παρά ένα, εκεί που θαρρείς πως δεν υπάρχει ευκαιρία, περιθώριο και δυνατότητα, όταν νομίζεις πως μετά από εσένα θα πεθάνει η ελπίδα σου και... τέλος. Αμ δε, όμως...
Καθότι εκ του αποτελέσματος ικανός να διεκδικήσει και να κατακτήσει το διακύβευμά του, ο Ολυμπιακός υπήρξε και τυχερός. Επιτέλους. Στις επτά γερμανικές τελικές του πρώτου μέρους, ήταν σίγουρα οι τρεις (!) που η σιγή αγωνίας προηγήθηκε των ιαχών ανακούφισης, σνυδυαστικά με έναν Τζολάκη απροσπέλαστο, που έκανε σίγουρα μια από τις καλύτερες βραδιές της καριέρας του, και τη δεύτερη διεθνή καλύτερή του, μετά τον προημιτελικό - έπος της Πόλης κόντρα στη Φενέρμπαχτσε, όταν ύψωσε τείχος στην ψυχοφθόρο διαδικασία και ξόρκισε ευρωπαϊκούς «ερυθρόλευκους» εφιάλτες ετών και παιδικά τραύματα... «Κλειδί» στα γεγονότα του ματς το χρονικό σημείο του 2-0, όταν, μετά το χαμένο... άχαστο του Ποκού στο 40' προς απογοήτευση μόνο των Γερμανών και με τον Έλληνα κίπερ από τις ελάχιστες στιγμές (ενδεχομένως τη μοναδική καταλυτική) εξουδετερωμένο, στην εκπνοή και ακριβώς προ των καθυστερήσεων, το πλασέ του Ταρέμι που κινήθηκε πανέμορφα στην πλάτη της άμυνας για την πολύ ωραία κάθετη μπαλιά και δεύτερη ασίστ του Ροντινέι στο transition, αποτέλεσε τον ιδανικό οιωνό.
Όντως έτσι ήταν. Η ομάδα άντεξε στο δεύτερο μέρος, χωρίς να κάνει κάποια μεγάλη φάση η ίδια, αφού η Μπάγερ σταδιακά από τα μέσα ήδη του πρώτου ημιχρόνου ήλεγξε τον ρυθμό και αναρωτιέται δικαίως πώς και γιατί δεν σκόραρε, έστω και στην εξαιρετική αυτή βραδιά του Τζολάκη (ακολούθησε ο αρχηγός Ρέτσος με τις καίριες παρεμβάσεις του...), καθώς όλες τις οι τελικές έγιναν χάρη στις πλαγιοκοπήσεις και στις επιχειρούμενες κάθετες προς την περιοχή! Κάλλιστα θα μπορούσε, αλλά έμελε να αντιτραφούν οι ρόλοι και να γίνει... Ολυμπιακός, του οποίου η η αυτοπεποίθηση για τη δικαίωση της αυταπάρνησης συναντήθηκε στην πορεία του ματς με τη θέληση και την πίστη που εξ αρχής υπήρχαν, έτσι ώστε το ταξίδι στην Ολλανδία να είναι το απόλυτο crush test για ένα ταξίδι που αξίζει να παραταθεί. Ενδεχομένως να μην κρατήσει πολύ, αλλά πλέον η ομάδα απέδειξε πως μπορεί και γι' αυτό υποχρεούται να το κάνει. Χθες (20/01) κέρδισε, ακριβώς όπως έχανε. Ίσως και να είναι προοικονομία. Ήδη ξέρει η ομάδα, γνωρίζει πως μπορεί, ακριβώς γιατί δικαίωσε η ίδια τους κόπους και τον εαυτό της... Στο Άμστερνταμ και - μακάρι - ακόμη παραπέρα...
Νικόλας Κανελλόπουλος
Με άλλα και απλά λόγια, εννούμε την πλήρη αντιστροφή των ρόλων. Αδικημένος Ολυμπιακός όλο αυτό το διάστημα, βάσει ποιότητας επί μέρους εμφανίσεων και συνεπώς ευρύτερης προοπτικής, χθες δικαιωμένος απολύτως σ' όλες τις εκφάνσεις της αναμέτρησης: βαθμολογικά, αγωνιστικά, ηθικά (ως προς την ατομική και ομαδική ικανοποίηση), με την προοπτική να συντονίζεται ως υπέρβαση και δικαίωση στην Ολλανδία ακριβώς σε μια εβδομάδα από σήμερα (28/01, 22:00). Σαφώς και έγιναν λάθη και θα γίνουν, λόγος γίνεται, όπως καταλαβαίνετε, για την ευρύτερη εικόνα και λειτουργία...
Αίτιο και αιτιατό, λοιπόν. Ενθουσιασμός, αναγνώριση και απορία, αμφιβολίες και αμφισβήτηση. Πολλάκις το γράψαμε, άλλωστε, σχετικά, κατά τη διάρκεια αυτού του προηγούμενου τριμήνου: η αγωνιστική ταυτότητα του Ολυμπιακού, αυτή η μαχητική και... no matter who and what αυταπάρνηση, σαφώς αξιέπαινη (και επαινετέα), δεδομένων, μάλιστα, και τον αντιπάλων, για τον ίδιο λόγο ακριβώς όμως, η διπλή κι επώδυνη κόψη ήταν ορατή και αισθητή - φυσικά επομένως βάσιμη. Μιλάγαμε δηλαδή για μια δικαίωση σε προσμονή. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος της ομάδας, το ότι πίστευε και ήξερε πως μπορούσε με τις όποιες δυνάμεις της να πετύχει - έπρεπε μόνο να... το αποδείξει, κερδίζοντας και τον κακό εαυτό της, είτε αυτός λέγεται κρίσιμα λάθη τελευταίας στιγμής, είτε ολιγορία. Το κατάφερε και το timing της αποτελεί την κατάλληλη ώθηση για την υπέρβαση στο do or die ματς της Ολλανδίας.
Από τη μία αναγνώριση, από την άλλη... η όρεξη και μόνο αυτή, αφού η ομάδα δεν έπαιρνε σε βαθμούς ό,τι άξιζε στο χορτάρι. Αυτό ήταν το επιμύθιο του απολογισμού, ο καθοριστικός αστερίσκος της βαθμολογικής δικαίωσης, που κυνικά ορίζει το ευρωπαϊκό μέλλον, στο πλαίσιο μιας διεκδίκησης ηρωικής που και ήθελε και μπορούσε, αναμένοντας καρτερικά τη δικαίωσή της - οι «αμφιβολίες», σημειωτέον, ποτέ δεν υπήρξαν τέτοιες ως προς την ποιότητα και την παρουσία καταλληλότητας του προπονητή - η όποια κριτική από την άλλη, ενίοτε και έντονη, που σαφώς γινόταν, ως όφειλε, αφορούσε ακριβώς σ' αυτόν τον τρόπο δικαίωσης, κατάκτησης της επιτυχίας που υπήρχε η αίσθηση πως ήταν θέμα χρόνου. Αυτό όμως ξεπερνά το ένστικτο, λέγεται πίστη και δικαιώνει την κατάλληλη στιγμή, συχνά στο παρά ένα, εκεί που θαρρείς πως δεν υπάρχει ευκαιρία, περιθώριο και δυνατότητα, όταν νομίζεις πως μετά από εσένα θα πεθάνει η ελπίδα σου και... τέλος. Αμ δε, όμως...
Καθότι εκ του αποτελέσματος ικανός να διεκδικήσει και να κατακτήσει το διακύβευμά του, ο Ολυμπιακός υπήρξε και τυχερός. Επιτέλους. Στις επτά γερμανικές τελικές του πρώτου μέρους, ήταν σίγουρα οι τρεις (!) που η σιγή αγωνίας προηγήθηκε των ιαχών ανακούφισης, σνυδυαστικά με έναν Τζολάκη απροσπέλαστο, που έκανε σίγουρα μια από τις καλύτερες βραδιές της καριέρας του, και τη δεύτερη διεθνή καλύτερή του, μετά τον προημιτελικό - έπος της Πόλης κόντρα στη Φενέρμπαχτσε, όταν ύψωσε τείχος στην ψυχοφθόρο διαδικασία και ξόρκισε ευρωπαϊκούς «ερυθρόλευκους» εφιάλτες ετών και παιδικά τραύματα... «Κλειδί» στα γεγονότα του ματς το χρονικό σημείο του 2-0, όταν, μετά το χαμένο... άχαστο του Ποκού στο 40' προς απογοήτευση μόνο των Γερμανών και με τον Έλληνα κίπερ από τις ελάχιστες στιγμές (ενδεχομένως τη μοναδική καταλυτική) εξουδετερωμένο, στην εκπνοή και ακριβώς προ των καθυστερήσεων, το πλασέ του Ταρέμι που κινήθηκε πανέμορφα στην πλάτη της άμυνας για την πολύ ωραία κάθετη μπαλιά και δεύτερη ασίστ του Ροντινέι στο transition, αποτέλεσε τον ιδανικό οιωνό.
Όντως έτσι ήταν. Η ομάδα άντεξε στο δεύτερο μέρος, χωρίς να κάνει κάποια μεγάλη φάση η ίδια, αφού η Μπάγερ σταδιακά από τα μέσα ήδη του πρώτου ημιχρόνου ήλεγξε τον ρυθμό και αναρωτιέται δικαίως πώς και γιατί δεν σκόραρε, έστω και στην εξαιρετική αυτή βραδιά του Τζολάκη (ακολούθησε ο αρχηγός Ρέτσος με τις καίριες παρεμβάσεις του...), καθώς όλες τις οι τελικές έγιναν χάρη στις πλαγιοκοπήσεις και στις επιχειρούμενες κάθετες προς την περιοχή! Κάλλιστα θα μπορούσε, αλλά έμελε να αντιτραφούν οι ρόλοι και να γίνει... Ολυμπιακός, του οποίου η η αυτοπεποίθηση για τη δικαίωση της αυταπάρνησης συναντήθηκε στην πορεία του ματς με τη θέληση και την πίστη που εξ αρχής υπήρχαν, έτσι ώστε το ταξίδι στην Ολλανδία να είναι το απόλυτο crush test για ένα ταξίδι που αξίζει να παραταθεί. Ενδεχομένως να μην κρατήσει πολύ, αλλά πλέον η ομάδα απέδειξε πως μπορεί και γι' αυτό υποχρεούται να το κάνει. Χθες (20/01) κέρδισε, ακριβώς όπως έχανε. Ίσως και να είναι προοικονομία. Ήδη ξέρει η ομάδα, γνωρίζει πως μπορεί, ακριβώς γιατί δικαίωσε η ίδια τους κόπους και τον εαυτό της... Στο Άμστερνταμ και - μακάρι - ακόμη παραπέρα...
Νικόλας Κανελλόπουλος
