Αποτέλεσμα ανατροπών το χθεσινό (20/12) στο Φάληρο, ωστόσο το ενδιαφέρον είναι πως προέκυψε από μια αναμενόμενη εικόνα, τη δυναμικότητα της Κηφισιάς. Ήταν αναμενόμενη η προσέγγιση της ομάδας του Σέμπα Λέτο και δεν είχε και λόγο να την διαφοροποιήσει, από τη στιγμή τουλάχιστον που έχει θέσει ως συνθήκη και νοοτροπία πως η επιθετικότητά της είναι αδιαπραγμάτευτη. Παραφωνία διαχείρισης και, μάλιστα, πιστεύουμε σημαντική από πλευράς φιλοξενουμένων, οι καθυστερήσεις, που από νωρίς στο παιχνίδι ξεκίνησαν για να συνεχιστούν και να αυξηθούν σε συχνότητα – και σε διάρκεια επομένως – με το πέρας του δευτέρου μέρους, ακόμη και με επιπλέον χρονοτριβές στα extra λεπτά. Αναμενόμενη και δικαιολογημένη, βέβαια, ως εκ τούτου η δυσαρέσκεια των Πειραιωτών, εκφραζόμενη ευθέως από τους Μπιανκόν – Καραπαπά, τόσο προς την ομάδα των Βορείων προαστίων, όσο και προς τον διαιτητή Ευαγγέλου.
Αιτιολόγηση γι’ αυτό, αλλά και «κλειδί» για την ευρύτερη εξέλιξη, εκατέρωθεν διαχείριση του ματς και μακροπρόθεσμα κατάληξή του, η γρήγορη ισοφάριση της Κηφισιάς γιατί ακριβώς απαγόρευσε στο «ερυθρόλευκο» momentum να καθιερωθεί, χάρη στο προβάδισμά του· αυτό στο πεντάλεπτο κυριολεκτικά εξανεμίστηκε πλήρως. Η σιγή του κόσμου επίσης τη στιγμή εκείνη αποδεικνύει το σχετικό… vibe και την απότομη, ίσως απρόσμενη στην ταχύτητά της, μα σίγουρα ανεπιθύμητη, εναλλαγή του: κατάλαβε πως η αποστολή δε είναι εύκολη κι η δυσκολία είναι κάτι παραπάνω από υπαρκτή. 
Το γκολ «σιώπησε» κυριολεκτικά το γήπεδο, που ξέσπασε σε δέκατα του δευτερολέπτου αμέσως μετά κατά του Αργεντινού προπονητή, λόγω του παθιασμένου του πανηγυρισμού, κυρίως δε, εξ αιτίας του «πράσινου» παρελθόντος του, σε μια ιστορία που δεν έχει ξεχαστεί… Οι ιαχές και οι εντονότατες αποδοκιμασίες καθιερώθηκαν έως το τέλος, εξ αιτίας των καθυστερήσεων, οι οποίες ξεκίνησαν άμεσα, προεξάρχοντος του τερματοφύλακα Ραμίρες, που στην αρχή αργούσε στα ελεύθερα βολέ του, ενώ προς το τέλος του ματς, με αποκορύφωμα τον extra χρόνο, έπεφτε συνεχώς στο χορτάρι. Σε καθαρά αγωνιστικό επίπεδο, το γκολ είναι η απόλυτη μετουσίωση και εφαρμογή του παιχνιδιού που θέλει να βλέπει ο Λέτο κι αυτό θεωρείται το παράσημο της βραδιάς για τον ίδιο και την ομάδα του: το αποτέλεσμα επήλθε με τους δικούς τους όρους. Σκληρή και πολυπρόσωπη άμυνα σε ταχύ transition, εκφρασμένο απολύτως πετυχημένα από την αρχή έως το τέλος, αφού ο Ορτέγα έχασε… παντελώς τον Παντελίδη κι ο Τζολάκης δεν είχε απάντηση στο πολύ ωραίο σουτ του πρώτου. 
Όσο καλή ήταν η Κηφισιά – που ήταν – κι όσο υπεύθυνη μπορεί – και πρέπει – να θεωρείται για τις καθυστερήσεις ως τρόπο διαχείρισης του αποτελέσματος, άλλο τόσο κι ο Ολυμπιακός έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης· ως ισχυρότερος, ίσως και να έχει τη μερίδα του λέοντος… Ευτύχησε να προηγηθεί δίχως να είναι απειλητικός στην αρχή, όπως ακριβώς συνέβη και στο ξεκίνημα του δευτέρου μέρους, χωρίς να είναι στην πορεία ιδιαίτερα απειλητικός – εδώ ακριβώς ως άλλη όψη του νομίσματος υπάρχει η αμυντική προσήλωση και αρτιότητα της Κηφισιάς, ας πούμε, λοιπόν, πως δεν ουσιαστικά δεν βρήκε απαντήσεις για να λύσει τον γόρδιο δεσμό των Βορείων προαστίων. Είχε ορισμένες καλές στιγμές με πρωταγωνιστές τους Στρεφέτσα και Γιάρεμτσουκ (έκαστος από δύο σε κάθε ημίχρονο, με την πρώτη του Βραζιλιάνου στον κενό χώρο να είναι η μοναδική ουσιαστικά που υπήρχε κενό το μισό γήπεδο, αφού η αντίπαλη άμυνα είχε ανέβει πολύ ψηλά), αλλά δεν κατάφερε να «σπάσει» χώρους για να φθάσει η μπάλα στον φορ – όλοι σκέφτονταν τον αντίστοιχα τους Ποντένσε και Ελ Κααμπί. Θα μείνουν με την απορία, μαζί τους κι εμείς.
Περιμένοντας τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο του φαληρικού «Χ» από το νέο χρόνο ως προς τα δεδομένα της κορυφής και της κούρσας της, βάσει προγράμματος, βρισκόμαστε εν αναμονή της αυλαίας του έτους σήμερα (21/12), κέρδος της ΑΕΚ από το ξέφρενο δίμηνο που δημιούργησε είναι η αίσθηση γιορτής, αγωνιστικής και μη, λόγω συγκυρίας, γιατί, αφενός αυτό το συγκεκριμένο ματς κόντρα στον ΟΦΗ δεν μπορεί – και δεν πρέπει – να χαθεί, αφετέρου γιατί έρχονται Χριστούγεννα και το διαφαινόμενο τρίποντο σημαίνει αυτό που, μετά τις δύο σερί ήττες στα ντέρμπι από τους διεκδικητές, δεν περίμενε: μελομακάρονα και ρεβεγιόν στην κορυφή.
Νικόλας Κανελλόπουλος
