Ο Ιταλός πρώην ομοσπονδιακός μας τεχνικός τρεις μήνες μετά την ανακοίνωση της συνεργασίας του με τον ΠΑΟΚ έδωσε την πρώτη του μεγάλη συνέντευξη για την ομάδα στο κανάλι της ίδιας, αποκοδικοποιώντας, αφενός τις κατευθυντήριες αξίες από την ιστορία της, τις οποίες έχει ως (και προσωπικό του) οδηγό για όλους, αφετέτου βάσει αυτών και των μπασκετικών ιδεών του μιλά για τον νέο ΠΑΟΚ που θέλει να βλέπει στα παρκέ από κοινού με τον Τέλη Μυστακίδη.
Για το τι έχει ανακαλύψει και μάθει για τον ΠΑΟΚ τις τελευταίες 100 ημέρες:
«Έβαλα ως καθημερινό στόχο από όταν ήρθα, να μαθαίνω τουλάχιστον πέντε λέξεις στα ελληνικά. Για το γραμματικό κομμάτι θα έπρεπε να είμαι γάτα. Χρειάζομαι άλλες οκτώ ζωές, γιατί είναι πραγματικά πολύ δύσκολο. Όμως για τις λέξεις, υπάρχει σύνδεση με την ιταλική γλώσσα.
Οπότε οι δύο λέξεις που πάντα θα θυμάμαι και θα είναι σαν τον Πολικό Αστέρα στην θητεία μου στον ΠΑΟΚ, είναι πόνος και πάθος (σ.σ. τις είπε στα ελληνικά). Πιστεύω πως αυτές οι δύο λέξεις περιγράφουν ακριβώς το πάθος των οπαδών και των ανθρώπων που αγαπούν το μπάσκετ για τον ΠΑΟΚ.»
Για το αν αυτό προέρχεται από την καταγωγή της ομάδας:
«Είναι 100% έτσι. Δεν μπορείς να αποκοπείς από τις ρίζες σου. Μελέτησα λίγο την ιστορία και φυσικά αυτό είναι το DNA μας. Είναι έτσι εντός και εκτός παρκέ. Μέσα στο παρκέ θα προσπαθήσουμε να το απολαύσουμε παράλληλα. Λίγο, αλλά θα προσπαθήσουμε.»
Για το ποια ήταν τα πρώτα σημεία που χρειαζόντουσαν αλλαγή ή βελτίωση στην ομάδα:
«Κάποιες φορές είναι πιο εύκολο να χτίσεις κάτι καλό από την αρχή, παρά να διορθώσεις κάτι. Είναι μία τεράστια πρόκληση γιατί εκεί που θέλει ο κ. Μυστακίδης να μας πάει χρειάζονται πολύ γερά θεμέλια.
Πιστεύω πως αυτό είναι το πιο σημαντικό κομμάτι. Να χτίσεις κάτι που μπορεί να διαρκέσει και να μεγαλώσει. Προσπαθώ να εστιάσω σε όλους τους τομείς, να έχω ένα όραμα για το τι θα χρειαστούμε, όχι μόνο σήμερα, όχι αύριο, αλλά και σε δύο, τρία χρόνια.»
Για το αν μοιράζεται το ίδιο όραμα με τον κ. Μυστακίδη:
«Επειδή είναι τρομερά επιτυχημένος, μαθαίνει πολύ γρήγορα. Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν ότι δεν γνωρίζει πολλά για το μπάσκετ. Όμως αυτό ήταν 100 ημέρες πριν. Δεν νιώθω το ίδιο τώρα. Κάνει πολλές ερωτήσεις και ποτέ την ίδια δύο φορές. Χτίζει τον δρόμο του σε κάτι εντελώς καινούργιο για τον ίδιο. Φυσικά έχει ένα όραμα. Θέλει να κάνει μεγάλα πράγματα, γνωρίζοντας πως θα πάρει χρόνο. Χωρίς να είναι κλισέ, όλοι θα θέλαμε να πετύχουμε αύριο το πρωί. Υπάρχει μία πιθανότητα, ναι, όμως αυτό θα ερχόταν με πολλή τύχη. Δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι σε ένα βράδυ. Πραγματικά θέλει να φτιάξει κάτι διαφορετικό, με το όραμα και τη φιλοσοφία του και θέλει να κάνει κάτι για την πόλη. Νιώθω ότι θέλει να δώσει κάτι σε αυτήν την πόλη.
Με ρώτησε τι χρειάζομαι. Του είπα ότι θέλει κάτι πάνω στο οποίο να μπορώ να χτίσω. Ένα προπονητικό κέντρο. Μου είπε “εντάξει, θα χτίσουμε προπονητικές εγκαταστάσεις με πρόσβαση 24 ώρες το 24ωρο”. Αυτό ήταν η αρχή. Ποιο είναι το επόμενο βήμα; Πιστεύω πως το πιο σημαντικό πράγμα είναι πάντα να ξεκινάς από τους ντόπιους παίκτες. Αυτοί θέτουν τον τόνο στα αποδυτήρια. Το έμαθα αυτό σε κάθε χώρα που βρέθηκα. Πρέπει να δώσεις τη σωστή σημασία στους παίκτες της χώρας. Έλληνες στην Ελλάδα, Ιταλοί στην Ιταλία, Γερμανοί στη Γερμανία, Λιθουανοί στη Λιθουανία, Σέρβοι στη Σερβία. Αυτοί είναι που μπορούν να διδάξουν σε έναν ξένο τι σημαίνει και τι χρειάζεται για να είσαι “ΠΑΟΚΑΡΑ”. Ποια είναι η ιστορία. Έρχεται πολύ φυσικά, καθώς η αγορά των Ελλήνων παικτών δεν είναι απεριόριστη. Είναι μία μικρή λίμνη.
Οπότε γιατί να μην προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε παίκτες γνωρίζοντας πως οι περισσότεροι από αυτούς θα πάνε στο NIL, στο NCAA. Όμως πιστεύω πως για τις ηλικίες 12 ως 18 κανένα μπασκετικό σχολείο δεν είναι καλύτερο από το ευρωπαϊκό για να χτίσεις έναν παίκτη. Μετά 19-23 το κολλέγιο και μετά πίσω στο επαγγελματικό μπάσκετ. Επομένως η ακαδημία είναι απαραίτητη. Πρέπει να έχουμε ένα σχολείο μπάσκετ που να μπορεί να δίνει σε όλη αυτήν την περιοχή μία ευκαιρία να παίξει για τον ΠΑΟΚ και να κάνει κάτι για τον ΠΑΟΚ. Επομένως θέλουμε να χτίσουμε κάτι, όχι απλώς να χρησιμοποιήσουμε, ό,τι υπάρχει.»
Για το πώς θα περιέγραφε τον ΠΑΟΚ που βρήκε και εκείνον που θέλει να δημιουργήσει με μία λέξη:
«Δύσκολο αυτό. Πολύ δύσκολο. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω, διότι στον ΠΑΟΚ που βρήκα όλα κινούνταν πολύ γρήγορα. Πολύ γρήγορα για τα πόδια που είχαμε. Είναι πολύ δύσκολο αν συνδυάσεις ταχύτητα και ισορροπία. Πιστεύω όμως ότι ο ΠΑΟΚ αυτές τις ημέρες είχε μία καλή σεζόν, αναλογιζόμενοι από που ξεκινήσαμε και πως τελειώσαμε. Παίξαμε έναν τελικό στο Europe Cup. Παίξαμε καλούς ημιτελικούς με τον Παναθηναϊκό. Χάσαμε στην παράταση. Ένα σχεδόν ισόπαλο Game 2. θα μπορούσε να είναι καλύτερα. Ναι, σίγουρα, αλλά θα μπορούσε να είναι και πολύ χειρότερα. Έμαθα πολύ νωρίς στην καριέρα μου πως ό,τι είναι καλό σήμερα, δεν είναι αρκετό για αύριο. Υπάρχει ακόμη πολλή δουλειά να γίνει.»
Για το τι θα πρέπει να περιμένουν οι οπαδοί να δουν στο γήπεδο από τον ΠΑΟΚ του Τρινκιέρι:
«Ενέργεια, ένταση, δέσμευση για να ανταπεξέλθουμε στον πόνο και το πάθος.»
Για την πρώτη αξία που θα ήθελε να εμφυσήσει στα αποδυτήρια:
«Το σκέφτομαι αυτό κάθε μέρα. Το ρόστερ δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη. Εγώ ως προπονητής και ως ηγέτης, γιατί ο προπονητής είναι και ηγέτης που ηγείται με το παράδειγμά του, λειτουργώ κατά περίπτωση, ανάλογα με τις συνθήκες.Δεν πιστεύω πως μπορείς να πεις ότι πριν από 10 χρόνια έκανες κάτι σε αντίστοιχη περίπτωση και ήταν καλό και να το αντιγράψεις σήμερα. Θα ήθελα να καταλάβω τις είδους γκρουπ θα χτίσουμε, όμως ξέρω πως το μπάσκετ πηγαίνει σε μία ξεκάθαρη κατεύθυνση.
Η ενέργεια και η ένταση κερδίζουν. Θα ήθελα να έχω τρεις μη διαπραγματεύσιμες αξίες με την ομάδα μου. Πράγματα που θα είναι η ραχοκοκαλιά της ομάδας. Το πώς ζούμε μαζί. Ένα από αυτά θα είναι πως κανείς δεν είναι πάνω από την ομάδα, ούτε και ο προπονητής. Πρώτα η ομάδα. Μετά η δέσμευση και το τρίτο ακόμη το σκέφτομαι.»
Για το πόσο σημαντική είναι η νοοτροπία σε σύγκριση με το ταλέντο όταν χτίζεις μία ομάδα:
«Δεν μου αρέσει η λέξη νοοτροπία. Μου αρέσει περισσότερο η λέξη κουλτούρα. Το όνειρό μου είναι όλοι στον ΠΑΟΚ, από τον καλύτερο παίκτη, τον προπονητή, τον φυσιοθεραπευτή, μέχρι το άτομο που καθαρίζει το παρκέ, να έχουν την ίδια κουλτούρα. Αυτό είναι σαν μία μηχανή που θα σε σπρώξει προς τους στόχους σου. Το να χτίσουμε την σωστή κουλτούρα είναι η πρώτη μου προτεραιότητα.»
Για το πώς θα ήθελε να νιώθουν οι αντίπαλοι όταν αντιμετωπίζουν τον ΠΑΟΚ:
«Θέλω απλώς να νιώθουν πως σήμερα θα είναι δύσκολα. Δεν ξέρω αν θα έχω μία ομάδα που θα πιστεύει ότι θα κερδίσουμε κάθε παιχνίδι. Θα το ήθελα, όμως αυτό έρχεται από τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα του καθενός στην ομάδα. Αλλά σίγουρα θα ήθελα να έχω μία ομάδα που να πιστεύει πως δεν μπορεί να χάσει κανένα παιχνίδι. Μία ομάδα που θα παλεύει μέχρι το τέλος, μέχρι την τελευταία σταγόνα ενέργειας και αίματος.
Αν η άλλη ομάδα είναι καλύτερη θα σφίξουμε τα χέρια. Πιστεύω πως αυτό ταιριάζει περισσότερο με το DNA του ΠΑΟΚ. Για να μας κερδίσουν θα πρέπει πραγματικά να έχουν καταφέρει κάτι απέναντί μας.»
Για το αν θα έδινε την ίδια απάντηση στο πώς θα ήθελε να νιώθουν οι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ φεύγοντας από το γήπεδο:
«Αυτό που θα κουβαλάω πάντα σε όλη μου την καριέρα, είναι το συναίσθημα που είχα όταν προπονούσα την Παρτίζαν. Μου το εξήγησαν από την πρώτη μέρα. Ναι, νίκη είναι μεγάλο πράγμα, όμως όσο αντιλαμβάνονται πως η ομάδα παλεύει με ό,τι έχει, θα έχεις την αγάπη των οπαδών. Ήταν ακριβώς έτσι. Ό,τι και να γινόταν, μετά από κάθε παιχνίδι, είτε νικούσαμε, είτε χάναμε, η ομάδα περίμενε στο παρκέ για να τους χειροκροτήσουν οι φίλαθλοι. Το έκαναν μετά από κάθε παιχνίδι. Σκεφτόμουν τι επίδραση μπορεί να έχει αυτό. Να πηγαίνεις στα αποδυτήρια μετά από μία ήττα και να βλέπεις τρεις, τέσσερις, πέντε, δέκα χιλιάδες ανθρώπους να σε χειροκροτούν, απλώς επειδή έδωσες τον καλύτερό σου εαυτό.
Με ρωτούν πάντα τι είναι για εμένα επιτυχία. Ένας παίκτης ή ένας προπονητής καθορίζεται πάντα από τα Μέσα, τους οπαδούς, από αυτούς που σε μισούν, από εκείνους που σε αγαπούν, από αυτό που γράφεται στον πίνακα του σκορ στο τέλος του παιχνιδιού. Το αποδέχομαι. Όμως δεν είμαι εγώ αυτό. Έχασα αγώνες που άξιζα να κερδίσω, επειδή η ομάδα μου έκανε το καλύτερο που μπορούσε. Κέρδισα παιχνίδια που ήμουν τυχερός. Άρα δεν μπορώ να μειώσω την αξιολόγηση της επιτυχίας και της αποτυχία, μόνο με βάση τη νίκη ή την ήττα. Είναι οκ. Είναι μέρος της δουλειάς. Το δέχομαι. Δεν είμαι απέναντι, αλλά για εμένα, επιτυχία είναι να μπορώ να κάνω την καλύτερη δουλειά στη γη.
Για εμένα να προπονώ, για τους παίκτες να παίζουν, έχοντας έναν σκοπό κάθε μέρα και προσπαθώντας να είμαστε οι καλύτεροι. που μπορούμε. Αν το κάνω αυτό είμαι επιτυχημένος, ανεξάρτητα από τη νίκη ή την ήττα.»
Για το αν η αποτυχία είναι ένα μέρος της επιτυχίας:
«Αν με ρωτάς τι μένει περισσότερο, μία νίκη ή μία ήττα, η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Είναι η ήττα. Είναι μία αρρώστια. Είναι κάτι που ταξιδεύει μαζί μου 25 χρόνια. Μία νίκη… 10 λεπτά; Μία ώρα αν είναι μεγάλη νίκη; Μία ήττα μένει για πάντα. Η ευτυχία δεν σου διδάσκει τίποτα. Η ευτυχία είναι ο στόχος μας. Όμως η ευτυχία δεν σε κάνει καλύτερο. Η ευτυχία είναι μία καλή στιγμή. Αν μπορείς να την παρατείνεις μπράβο. Αυτό που σε διδάσκει είναι ο πόνος της ήττας. Αυτό θα σου μάθει να είσαι καλύτερος. Να έχεις άλλη μια ώθηση και ένα κίνητρο.
Οπότε, ναι. Η αποτυχία είναι μέρος της ζωής, όχι μόνο στον αθλητισμό. Υπάρχει αποτυχία ως πατέρας, ως αδερφός, ως σύζυγος, οτιδήποτε. Δεν σταματάω εκεί. Πιστεύω πως είναι μέρος της ζωής και αν το χρησιμοποιήσεις σωστά, θα έχεις καλύτερα κίνητρα και θα βελτιωθείς στο τέλος της ημέρας.»
Για το αν το μπάσκετ είναι απλό ή πολύπλοκο σπορ:
«Ωωω μπορείς να το κάνεις πολύ περίπλοκο. Το μπάσκετ είναι να παίζεις σκάκι, ενώ κάνεις πυγμαχία. Κάποιος προσπαθεί να σε χτυπήσει και εσύ προσπαθείς να κάνεις τη σωστή κίνηση. Να έχεις συγκέντρωση σε ένα σωματικό πόλεμο.»
Για το τι τον έχει εντυπωσιάσει περισσότερο στους φίλους του ΠΑΟΚ:
«Το ότι δεν έχουν ηλικία. Από 8 χρονών μέχρι 90 και έχουν όλοι τη δική τους ιστορία για τον ΠΑΟΚ. Αυτό είναι το προνόμιο του να είσαι μέλος μίας ομάδας με τεράστια παράδοση. Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι να δώσουμε φτερά σε αυτήν την παράδοση. Είναι πολλά χρόνια που ο ΠΑΟΚ δεν ήταν εκείνος της δεκαετίας του ’90. Είναι σχεδόν 30 χρόνια. Ξέρετε πόσα πράγματα μπορούν να συμβούν σε 30 χρόνια; Δεν τα κοιτάω με αρνητικό τρόπο αυτά τα χρόνια. Ο ΠΑΟΚ επιβίωσε πολλά σκαμπανεβάσματα. Οι φίλαθλοι είναι εκεί. Χρειάζονται κάποιον να τους ανάψει ξανά. Πιστεύω πως τα καλύτερα έρχονται για τον κόσμο και για τον ΠΑΟΚ.»
Για το ότι ο κόσμος μιλάει πολύ για το παρελθόν:
«Ναι, όμως πώς μπορώ εγώ να διαφωνήσω; Θα ήθελα να δημιουργήσουμε έναν δεσμό, μία γέφυρα ανάμεσα στο παρελθόν και τον νέο ΠΑΟΚ.»
Για το ότι παράλληλα αρχίζουν να ονειρεύονται:
«Είναι μεγάλη ευθύνη. Το ένιωσα. Το νιώθω κάθε μέρα. Αυτό είναι το θέμα. Θα κάνω ό,τι μπορώ και ότι χρειαστεί για να κάνω τα όνειρά τους πραγματικότητα. Αλλά ο κύριος Χρόνος (σ.σ. στα ελληνικά) δεν μας το επιτρέπει. Δεν υπάρχουν σύντομοι δρόμοι. Το καλό και το γρήγορο δεν χωράει στην ίδια πρόταση.»
Για το αν αυτό είναι το μήνυμά του προς τον κόσμο της ομάδας:
«Δεν είμαι μεγάλος οπαδός των μηνυμάτων. Πάντα λέω στους παίκτες μου και είναι κάτι που θα δείτε γραμμένο παντού, πως οι πράξεις μιλούν πιο δυνατά από τις λέξεις. Πες μου αν κάνω λάθος, όμως το να είσαι του ΠΑΟΚ είναι σαν αποστολή. Είναι σαν κάτι που έχεις καλές στιγμές και κακές στιγμές, όμως είσαι πάντα εκεί. Σωστά; Για εμένα λοιπόν το να τους έχω είναι αρκετό. Αν όμως με πιέσετε λίγο παραπάνω, θα ήθελα να χτίσουμε μία ατμόσφαιρα, η οποία θα μοιάζει με κόλαση για τις άλλες ομάδες. Σε αθλητικά πλαίσια, όχι να ξεπερνάμε τα όρια. Είμαι απαιτητικός προπονητής και γνωρίζω πως είναι πολύ πιο εύκολο να είσαι απαιτητικός όταν οι οπαδοί σε σπρώχνουν να περνάς μέσα από τοίχους. Οπότε ας κάνουμε μία συμφωνία μεταξύ του προπονητή και των φιλάθλων. Ας σπρώξουμε τους παίκτες μας πέρα από τα όριά τους κάθε μέρα.»
Για το τι θα ήθελε να λέει μετά από τρία χρόνια, σκεπτόμενος την ημέρα που γνώρισε τον κ. Μυστακίδη:
«Θα ήθελα να λέω πως ήταν η καλύτερη απόφαση της ζωής μου.»
Νικόλας Κανελλόπουλος
